கார் விரி கொன்றை பொன் ஏர் புது மலர் அக
தாரன் மாலையன் மலைந்த கண்ணியன் அக
மார்பின் அஃது ஏ மை இல் நுண் ஞாண் அக
நுதலது இமையா நாட்டம் இகல் அட்டு அக
கையது கணிச்சியொடு மழு ஏ மூ வாய் அக
வேல் உம் உண்டு அ தோலா தோற்கு ஏ அக
ஊர்ந்தது ஏறு ஏ சேர்ந்தோள் உமை அக
செ வான் அன்ன மேனி அ அக
இலங்கு பிறை அன்ன விலங்கு வால் வை எயிற்று அக
எரி அகைந்தன்ன அவிர்ந்து விளங்கு புரி சடை அக
முதிரா திங்களொடு சுடரும் சென்னி அக
மூவா அமரர் உம் முனிவர் பிறர்
யாவர் உம் அறியா தொல் முறை மரபின் அக
வரி கிளர் வயமான் உரிவை தஈய அக
யாழ் கெழு மணி மிடற்று அந்தணன் அக
தா இல் தாள் நிழல் தவிர்ந்தன்று ஆல் உலகு ஏ அக
வண்டு பட ததைந்த கண்ணி ஒள் கழல் அக
உருவ குதிரை மழவர் ஓட்டிய அக
முருகன் நல் போர் நெடு வேள் ஆவி அக
அறு கோட்டு யானை பொதினி ஆங்கண் அக
சிறு காரோடன் பயினொடு சேர்த்திய அக
கல் போல் பிரியலம் என்ற சொல் தாம் அக
மறந்தனர் கொல் ஓ தோழி சிறந்த அக
வேய் மருள் பணை தோள் நெகிழ சேய் நாட்டு அக
பொலங்கல வெறுக்கை தருமார் நிலம் பக அக
அழல் போல் வெ கதிர் பைது அற தெறுதலின் அக
நிழல் தேய்ந்து உலறிய மரத்த அறை காய்பு அக
அறு நீர் பை சுனை ஆம் அற புலர்தலின் அக
உகு நெல் பொரி உம் வெம்மைய யாவர் அக
வழங்குநர் இன்மையின் வௌவுநர் மடிய அக
சுரம் புல்லென்ற ஆற்ற அலங்கு சினை அக
நார் இல் முருங்கை நவிரல் வான் பூ அக
சூரல் அம் கடு வளி எடுப்ப ஆருற்று அக
உடை திரை பிதிர்வின் பொங்கி முன் அக
கடல் போல் தோன்றல காடு இறந்தோர் ஏ அக
கோழ் இலை வாழை கோள் முதிர் பெரு குலை அக
ஊழுறு தீம் கனி உண்ணுநர் தடுத்த அக
சாரல் பலவின் சுளையொடு ஊழ் படு அக
பாறை நெடு சுனை விளைந்த தேறல் அக
அறியாது உண்ட கடுவன் அயலது அக
கறி வளர் சாந்தம் ஏறல் செல்லாது அக
நறு வீ அடுக்கத்து மகிழ்ந்து கண்படுக்கும் அக
குறியா இன்பம் எளிதின் நின் மலை அக
பல் வேறு விலங்கு உம் எய்தும் நாட அக
குறித்த இன்பம் நினக்கு எவன் அரிய அக
வெறுத்த ஏஎர் வேய் புரை பணை தோள் அக
நிறுப்ப நில்லா நெஞ்சமொடு நின் மாட்டு அக
இவள் உம் இனையள் ஆயின் தந்தை அக
அரு கடி காவலர் சோர் பதன் ஒற்றி அக
கங்குல் வருதல் உம் உரியஇ பை புதல் அக
வேங்கை உம் ஒள் இணர் விரிந்தன அக
நெடு வெள் திங்கள் உம் ஊர்கொண்டன்று ஏ அக
இரு கழி முதலை மேஎம் தோல் அன்ன அக
கரு கால் ஓமை காண்பு இன் பெரு சினை அக
கடி உடை நனம் தலை ஈன்று இளைப்பட்ட அக
கொடு வாய் பேடைக்கு அல்கு இரை தரீஇய அக
மான்று வேட்டு எழுந்த செ செவி எருவை அக
வான் தோய் சிமைய விறல் வரை கவாஅன் அக
துளங்கு நடை மரையா வலம் பட தொலைச்சி அக
ஒள் செ குருதி உவற்றி உண்டு அருந்துபு அக
புலவு புலி துறந்த கலவு கழி கடு முடை அக
கொள்ளை மாந்தரின் ஆனாது கவரும் அக
புல் இலை மராஅத்த அகல் சேண் அத்தம் அக
கலம் தரல் உள்ளமொடு கழிய காட்டி அக
பின் நின்று துரக்கும் நெஞ்சம் நின் வாய் அக
வாய் போல் பொய் மொழி எவ்வம் என் களைமா அக
கவிர் இதழ் அன்ன காண்பு இன் செ வாய் அக
அம் தீம் கிளவி ஆய் இழை மடந்தை அக
கொடு குழைக்கு அமர்த்த நோக்கம் அக
நெடு சேண் ஆர் இடை விலங்கும் ஞான்று ஏ அக
முல்லை வை நுனை தோன்ற இல்லமொடு அக
பை கால் கொன்றை மெல் பிணி அவிழ அக
இரும்பு திரித்தன்ன மா இரு மருப்பின் அக
பரல் அவல் அடைய இரலை தெறிப்ப அக
மலர்ந்த ஞாலம் புலம்பு புறக்கொடுப்ப அக
கருவி வானம் கதழ் உறை சிதறி அக
கார் செய்தன்று ஏ கவின் பெறு கானம் அக
குரங்கு உளை பொலிந்த கொய் சுவல் புரவி அக
நரம்பு ஆர்த்தன்ன வாங்கு வள்பு அரிய அக
பூத்த பொங்கர் துணையொடு வதிந்த அக
தாது உண் பறவை பேதுறல் அஞ்சி அக
மணி நா ஆர்த்த மாண் வினை தேரன் அக
உவ காண் தோன்றும் குறு பொறை நாடன் அக
கறங்கு இசை விழவின் உறந்தை குணாது அக
நெடு பெரு குன்றத்து அமன்ற காந்தள் அக
போது அவிழ் அலரின் நாறும் அக
ஆய் தொடி அரிவை நின் மாண் நலம் படர்ந்து ஏ அக
அளி நிலை பொறாஅது அமரிய முகத்தள் அக
விளி நிலை கொள்ளாள் தமியள் மென்மெல அக
நலம் மிகு சே அடி நிலம் வடு கொளாஅ அக
குறுக வந்து தன் கூர் எயிறு தோன்ற அக
வறிது அகத்து எழுந்த வாய் அல் முறுவலள் அக
கண்ணியது உணரா அளவை ஒள் நுதல் அக
வினை தலைப்படுதல் செல்லா நினைவு உடன் அக
முளிந்த ஓமை முதையல் அம் காட்டு அக
பளிங்கத்து அன்ன பல் காய் நெல்லி அக
மோட்டு இரு பாறை ஈட்டு வட்டு ஏய்ப்ப அக
உதிர்வன படூஉம் கதிர் தெறு கவாஅன் அக
மாய்த்த போல மழுகு நுனை தோற்றி அக
பாத்தியன்ன குடுமி கூர் கல் அக
விரல் நுதி சிதைக்கும் நிரை நிலை அதர அக
பரல் முரம்பு ஆகிய பயம் இல் கானம் அக
இறப்ப எண்ணுதிர் ஆயின் அறத்தாறு அக
அன்று என மொழிந்த தொன்றுபடு கிளவி அக
அன்ன ஆக என்னுநள் போல அக
முன்னம் காட்டி முகத்தின் உரையா அக
ஓவ செய்தியின் ஒன்று நினைந்து ஒற்றி அக
பாவை மாய்த்த பனி நீர் நோக்கமொடு அக
ஆகத்து ஒடுக்கிய புதல்வன் புன் தலை அக
தூ நீர் பயந்த துணை அமை பிணையல் அக
மோயினள் உயிர்த்த காலை மா மலர் அக
மணி உரு இழந்த அணி அழி தோற்றம் அக
கண்டு ஏ கடிந்தனம் செலவு ஒள் தொடி அக
உழையம் ஆக உம் இனைவோள் அக
பிழையலள் மாதோ பிரிதும் நாம் எனின் ஏ அக
அரி பெய் சிலம்பின் ஆம்பல் அம் தொடலை அக
அரம் போழ் அ வளை பொலிந்த முன்கை அக
இழை அணி பணை தோள் ஐயஇ தந்தை அக
மழை வளம் தரூஉம் மா வண் தித்தன் அக
பிண்ட நெல்லின் உறந்தை ஆங்கண் அக
கழை நிலை பெறாஅ காவிரி நீத்தம் அக
குழை மாண் ஒள் இழை நீ வெய்யோளொடு அக
வேழ வெள் புணை தழீஇ பூழியர் அக
கயம் நாடு யானையின் முகன் அமர்ந்து ஆஅங்கு அக
ஏந்து எழில் ஆகத்து பூ தார் குழைய அக
நெருநல் ஆடினை புனல் ஏ இன்று வந்து அக
ஆக வன முலை அரும்பிய சுணங்கின் அக
மாசு இல் கற்பின் புதல்வன் தாய் என அக
மாய பொய் மொழி சாயினை பயிற்றி எம் அக
முதுமை எள்ளல் அஃது அமைகும் தில்ல அக
சுடர் பூ தாமரை நீர் முதிர் பழனத்து அக
அம் தூம்பு வள்ளை ஆய் கொடி மயக்கி அக
வாளை மேய்ந்த வள் எயிற்று நீர்நாய் அக
முள் அரை பிரம்பின் மூது அரில் செறியும் அக
பல் வேல் மத்தி கழாஅர் அன்ன எம் அக
இளமை சென்று தவ தொல்லஃது ஏ அக
இனிமை எவன் செய்வது பொய் மொழி எமக்கு ஏ அக
முலை முகம் செய்தன முள் எயிறு இலங்கின அக
தலை முடி சான்ற தண் தழை உடையஇ அக
அலமரல் ஆயமொடு யாங்கண் உம் படாஅல் அக
மூப்பு உடை முது பதி தாக்கு அணங்கு உடைய அக
காப்பு உம் பூண்டிசின் கடை போகலை அக
பேதை அல்லை மேதை அம் குறுமகள் அக
பெதும்பை பருவத்து ஒதுங்கினை புறத்து என அக
ஒள் சுடர் நல் இல் அரு கடி நீவி அக
தன் சிதைவு அறிதல் அஞ்சி இன் சிலை அக
ஏறு உடை இனத்த நாறு உயிர் நவ்வி அக
வலை காண் பிணையின் போகி ஈங்கு ஓர் அக
தொலைவு இல் வெள் வேல் விடலையொடு என் மகள் அக
இ சுரம் படர்தந்தோள் ஏ ஆயிடை அக
அத்த கள்வர் ஆ தொழு அறுத்தென அக
பிற்படு பூசலின் வழி ஓடி அக
மெய் தலைப்படுதல் செல்லேன் இ தலை அக
நின்னொடு வினவல் கேளாய் பொன்னொடு அக
புலி பல் கோத்த புலம்பு மணி தாலி அக
ஒலி குழை செயலை உடை மாண் அல்குல் அக
ஆய் சுளை பலவின் மேய் கலை உதிர்த்த அக
துய் தலை வெள் காழ் பெறூஉம் அக
கல் கெழு சிறுகுடி கானவன் மகள் ஏ அக
ஈயல் புற்றத்து ஈர் புறத்து இறுத்த அக
குரும்பி வல்சி பெரு கை ஏற்றை அக
தூங்கு தோல் துதிய வள் உகிர் கதுவலின் அக
பாம்பு மதன் அழியும் பானாள் கங்குல் உம் அக
அரிய அல்ல மன் இகுளை பெரிய அக
கேழல் அட்ட பேழ் வாய் ஏற்றை அக
பலா அமல் அடுக்கம் புலாவ ஈர்க்கும் அக
கழை நரல் சிலம்பின் ஆங்கண் வழையொடு அக
வாழை ஓங்கிய தாழ் கண் அசும்பில் அக
படு கடு களிற்றின் வருத்தம் சொலிய அக
பிடி படி முறுக்கிய பெரு மர பூசல் அக
விண் தோய் விடர் அகத்து இயம்பும் அவர் நாட்டு அக
எண் அரு பிறங்கல் மான் அதர் மயங்காது அக
மின்னு விட சிறிய ஒதுங்கி மென்மெல அக
துளி தலை தலஈய மணி ஏர் ஐம்பால் அக
சிறுபுறம் புதைய வாரி குரல் பிழியூஉ அக
நெறி கெட விலங்கிய நீயிர் இ சுரம் அக
அறிதல் உம் அறிதிர் ஓ என்னுநர் பெறின் ஏ அக
கொல் வினை பொலிந்த கூர் குறு புழுகின் அக
வில்லோர் தூணி வீங்க பெய்த அக
அப்பு நுனை ஏய்ப்ப அரும்பிய இருப்பை அக
செப்பு அடர் அன்ன செ குழை அகம் தோறு அக
இழுதின் அன்ன தீம் புழல் துய் வாய் அக
உழுது காண் துளைய ஆகி ஆர் கழல்பு அக
ஆலி வானின் காலொடு பாறி அக
துப்பின் அன்ன செ கோட்டு இயவின் அக
நெய்த்தோர் மீமிசை நிணத்தின் பரிக்கும் அக
அத்தம் நண்ணிய அம் குடி சீறூர் அக
கொடு நுண் ஓதி மகளிர் ஓக்கிய அக
தொடி மாண் உலக்கை தூண்டு உரல் பாணி அக
நெடு மால் வரைய குடிஞையோடு இரட்டும் அக
குன்று பின் ஒழிய போகி உரம் துரந்து அக
ஞாயிறு படினும் ஊர் சேய்த்து எனாது அக
துனை பரி துரக்கும் துஞ்சா செலவின் அக
எம்மினும் விரைந்து வல் எய்தி பல் மாண் அக
ஓங்கிய நல் இல் ஒரு சிறை நிலஈ அக
பாங்கர் பல்லி படுதொறும் பரவி அக
கன்று புகு மாலை நின்றோள் எய்தி அக
கை கவியா சென்று கண் புதையா குறுகி அக
பிடி கை அன்ன பின்னகம் தீண்டி அக
தொடி கை தைவர தோய்ந்தன்று கொல் ஓ அக
நாணொடு மிடைந்த கற்பின் வாள் நுதல் அக
அம் தீம் கிளவி குறுமகள் அக
மெல் தோள் பெற நசஈ சென்ற என் நெஞ்சு ஏ அக
வான் கடல் பரப்பில் தூவற்கு எதிரிய அக
மீன் கண்டன்ன மெல் அரும்பு ஊழ்த்த அக
முடவு முதிர் புன்னை தடவு நிலை மா சினை அக
புள் இறைகூரும் மெல்லம் புலம்ப அக
நெய்தல் உண் கண் பைதல கலுழ அக
பிரிதல் எண்ணினை ஆயின் நன்று உம் அக
அரிது உற்றனை ஆல் பெரும உரிதினின் அக
கொண்டு ஆங்கு பெயர்தல் வேண்டும் கொண்டலொடு அக
குரூஉ திரை புணரி உடைதரும் எக்கர் அக
பழம் திமில் கொன்ற புது வலை பரதவர் அக
மோட்டு மணல் அடை கரை கோட்டுமீன் கெண்டி அக
மணம் கமழ் பாக்கத்து பகுக்கும் அக
வளம் கெழு தொண்டி அன்ன இவள் நலன் ஏ அக
வானம் ஊர்ந்த வயங்கு ஒளி மண்டிலம் அக
நெருப்பு என சிவந்த உருப்பு அவிர் அம் காட்டு அக
இலை இல மலர்ந்த முகை இல் இலவம் அக
கலி கொள் ஆயம் மலிபு தொகுபு எடுத்த அக
அம் சுடர் நெடு கொடி பொற்ப தோன்றி அக
கயம் துகள் ஆகிய பயம் தபு கானம் அக
எம்மொடு கழிந்தனர் ஆயின் கம்மென அக
வம்பு விரித்தன்ன பொங்கு மணல் கான் யாற்று அக
படு சினை தாழ்ந்த பயில் இணர் எக்கர் அக
மெய் புகுவு அன்ன கை கவர் முயக்கம் அக
அவர் உம் பெறுகுவர் மன் ஏ நயவர அக
நீர் வார் நிகர் மலர் கடுப்ப ஓ மறந்து அக
அறு குளம் நிறைக்குந போல அல்கல் உம் அக
அழுதல் மேவல ஆகி அக
பழி தீர் கண் உம் படுகுவ மன் ஏ அக
யாய் ஏ கண்ணினும் கடு காதலள் அக
எந்தை உம் நிலன் உற பொறாஅன் சீறு அடி சிவப்ப அக
எவன் இல குறுமகள் இயங்குதி என்னும் அக
யாம் ஏ பிரிவு இன்று இயஇந்த துவரா நட்பின் அக
இரு தலை புள்ளின் ஓர் உயிரம் ஏ அக
ஏனல் அம் காவலர் ஆனாது ஆர்த்தொறும் அக
கிளி விளி பயிற்றும் வெளில் ஆடு பெரு சினை அக
விழு கோள் பலவின் பழு பயம் கொண்மார் அக
குறவர் ஊன்றிய குரம்பை புதைய அக
வேங்கை தாஅய தேம் பாய் தோற்றம் அக
புலி செத்து வெரீஇய புகர் முக வேழம் அக
மழை படு சிலம்பில் கழை பட பெயரும் அக
நல் வரை நாட நீ வரின் அக
மெல்லியல் ஓரும் தான் வாழலள் ஏ அக
தன் கடல் பிறந்த முத்தின் ஆரம் உம் அக
முனை திறை கொடுக்கும் துப்பின் தன் மலை அக
தெறல் அரு மரபின் கடவுள் பேணி அக
குறவர் தந்த சாந்தின் ஆரம் உம் அக
இரு பேர் ஆரம் உம் எழில் பெற அணியும் அக
திரு வீழ் மார்பின் தென்னவன் மறவன் அக
குழியில் கொண்ட மராஅ யானை அக
மொழியின் உணர்த்தும் சிறு வரை அல்லது அக
வரை நிலை இன்றி இரவலர்க்கு ஈயும் அக
வள் வாய் அம்பின் கோடை பொருநன் அக
பண்ணி தஈய பயம் கெழு வேள்வியின் அக
விழுமிது நிகழ்வது ஆயினும் தெற்கு ஏர்பு அக
கழி மழை பொழிந்த பொழுது கொள் அமையத்து அக
சாயல் இன் துணை இவள் பிரிந்து உறையின் அக
நோய் இன்று ஆக செய் பொருள் வயின் பட அக
மாசு இல் தூ மடி விரிந்த சேக்கை அக
கவவு இன்புறாமை கழிக வள வயல் அக
அழல் நுதி அன்ன தோகை ஈன்ற அக
கழனி நெல் ஈன் கவை முதல் அலங்கல் அக
நிரம்பு அகல் செறுவில் வரம்பு அணையா துயல்வர அக
புலம்பொடு வந்த பொழுது கொள் வாடை அக
இலங்கு பூ கரும்பின் ஏர் கழை இருந்த அக
வெள் குருகு நரல வீசும் அக
நுண் பல் துவலைய தண் பனி நாள் ஏ அக
அரக்கத்து அன்ன செ நில பெரு வழி அக
காயா செம்மல் தாஅய் பல உடன் அக
ஈயல் மூதாய் வரிப்ப பவளமொடு அக
மணி மிடைந்தன்ன குன்றம் கவஈய அக
அம் காட்டு ஆர் இடை மட பிணை தழீஇ அக
திரி மருப்பு இரலை புல் அருந்து உகள அக
முல்லை வியன் புலம் பரப்பி கோவலர் அக
குறு பொறை மருங்கின் நறு பூ அயர அக
பதவு மேயல் அருந்து மதவு நடை நல் ஆன் அக
வீங்கு மாண் செருத்தல் தீம் பால் பிலிற்ற அக
கன்று பயிர் குரல மன்று நிறை புகுதரும் அக
மாலை உம் உள்ளார் ஆயின் காலை அக
யாங்கு ஆகுவம் கொல் பாண என்ற அக
மனையோள் சொல் எதிர் சொல்லல் செல்லேன் அக
செவ்வழி நல் யாழ் இசையினென் பையென அக
கடவுள் வாழ்த்தி பையுள் மெய் நிறுத்து அக
அவர் திறம் செல்வேன் கண்டனென் யான் ஏ அக
விடு விசை குதிரை விலங்கு பரி முடுக அக
கல் பொருது இரங்கும் பல் ஆர் நேமி அக
கார் மழை முழக்கு இசை கடுக்கும் அக
முனை நல் ஊரன் புனை நெடு தேர் ஏ அக
எம் வெ காமம் இயஇவது ஆயின் அக
மெய் மலி பெரு பூண் செம்மல் கோசர் அக
கொம்மை அம் பசு காய் குடுமி விளைந்த அக
பாகல் ஆர்கை பறை கண் பீலி அக
தோகை காவின் துளுநாட்டு அன்ன அக
வறு கை வம்பலர் தாங்கும் பண்பின் அக
செறிந்த சேரி செம்மல் மூதூர் அக
அறிந்த மாக்கட்டு ஆகுக தில்ல அக
தோழிமார் உம் யான் புலம்ப அக
சூழி யானை சுடர் பூண் நன்னன் அக
பாழி அன்ன கடி உடை வியல் நகர் அக
செறிந்த காப்பு இகந்து அவனொடு போகி அக
அத்த இருப்பை ஆர் கழல் புது பூ அக
துய்த்த வாய துகள் நிலம் பரக்க அக
கொன்றை அம் சினை குழல் பழம் கொழுதி அக
வன் கை எண்கின் வய நிரை பரக்கும் அக
இன் துணை படர்ந்த கொள்கையொடு ஒராங்கு அக
குன்ற வேயின் திரண்ட என் அக
மெல் தோள் அஞ்ஞை சென்ற ஆறு ஏ அக
நாய் உடை முது நீர் கலித்த தாமரை அக
தாதின் அல்லி அவிர் இதழ் புரையும் அக
மாசு இல் அங்கை மணி மருள் அ வாய் அக
நாவொடு நவிலா நகை படு தீம் சொல் அக
யாவர் உம் விழையும் பொலம் தொடி புதல்வனை அக
தேர் வழங்கு தெருவில் தமியோன் கண்டு ஏ அக
கூர் எயிற்று அரிவை குறுகினள் யாவர் உம் அக
காணுநர் இன்மையின் செத்தனள் பேணி அக
பொலங்கலம் சுமந்த பூண் தாங்கு இள முலை அக
வருக மாள என் உயிர் என பெரிது உவந்து அக
கொண்டனள் நின்றோள் கண்டு நிலை செல்லேன் அக
மாசு இல் குறுமகள் எவன் பேதுற்றனை அக
நீ உம் தாயஇ இவற்கு என யான் தன் அக
கரைய வந்து விரைவனென் கவஈ அக
களவு உடம்படுநரின் கவிழ்ந்து நிலம் கிளையா அக
நாணி நின்றோள் நிலை கண்டு யான் உம் அக
பேணினென் அல்லென் ஓ மகிழ்ந வானத்து அக
அணங்கு அரு கடவுள் அன்னோள் நின் அக
மகன் தாய் ஆதல் புரைவது ஆங்கு என ஏ அக
வளம் கெழு திரு நகர் பந்து சிறிது எறியினும் அக
இள துணை ஆயமொடு கழங்கு உடன் ஆடினும் அக
உயங்கின்று அன்னை என் மெய் என்று அசஈ அக
மயங்கு வியர் பொறித்த நுதலள் தண்ணென அக
முயங்கினள் வதியும் மன் ஏ இனி அக
தொடி மாண் சுற்றம் உம் எம் உள்ளாள் அக
நெடு மொழி தந்தை அரு கடி நீவி அக
நொதுமலாளன் நெஞ்சு அற பெற்ற என் அக
சிறு முதுக்குறைவி சிலம்பு ஆர் சீறு அடி அக
வல்ல கொல் செல்ல தாம் ஏ கல்லென அக
ஊர் எழுந்தன்ன உரு கெழு செலவின் அக
நீர் இல் அத்தத்து ஆர் இடை மடுத்த அக
கொடு கோல் உமணர் பகடு தெழி தெள் விளி அக
நெடு பெரு குன்றத்து இமிழ் கொள இயம்பும் அக
கடு கதிர் திருகிய வேய் பயில் பிறங்கல் அக
பெரு களிறு உரிஞ்சிய மண் அரை யாஅத்து அக
அரு சுர கவலைய அதர் படு மருங்கின் அக
நீள் அரை இலவத்து ஊழ் கழி பல் மலர் அக
விழவு தலைக்கொண்ட பழ விறல் மூதூர் அக
நெய் உமிழ் சுடரின் கால் பொர சில்கி அக
வைகுறு மீனின் தோன்றும் அக
மை படு மா மலை விலங்கிய சுரன் ஏ அக
நீர் நிறம் கரப்ப ஊழுறுபு உதிர்ந்து அக
பூ மலர் கஞலிய கடு வரல் கான் யாற்று அக
கராஅம் துஞ்சும் கல் உயர் மறி சுழி அக
மராஅ யானை மதம் தப ஒற்றி அக
உராஅ ஈர்க்கும் உட்குவரு நீத்தம் அக
கடு கண் பன்றியின் நடுங்காது துணிந்து அக
நாம அரு துறை பேர்தந்து யாமத்து அக
ஈங்கு உம் வருப ஓ ஓங்கல் வெற்ப அக
ஒரு நாள் விழுமம் உறினும் வழி அக
வாழ்குவள் அல்லள் என் தோழி யாவது உம் அக
ஊறு இல் வழிகள் உம் பயில வழங்குநர் அக
நீடு இன்று ஆக இழுக்குவர் அதனால் அக
உலமரல் வருத்தம் உறுதும் எம் படப்பை அக
கொடு தேன் இழைத்த கோடு உயர் நெடு வரை அக
பழம் தூங்கு நளிப்பின் காந்தள் அம் பொதும்பில் அக
பகல் நீ வரினும் புணர்குவை அகல் மலை அக
வாங்கு அமை கண் இடை கடுப்ப யாய் அக
ஓம்பினள் எடுத்த தட மெல் தோள் ஏ அக
அன்று அவண் ஒழிந்தன்று உம் இலை ஏ வந்து நனி அக
வருந்தினை வாழி என் நெஞ்சு ஏ பருந்து இருந்து அக
உயா விளி பயிற்றும் யா உயர் நனம் தலை அக
உருள் துடி மகுளியின் பொருள் தெரிந்து இசைக்கும் அக
கடு குரல் குடிஞைய நெடு பெரு குன்றம் அக
எம்மொடு இறத்தல் உம் செல்லாய் பின் நின்று அக
ஒழிய சூழ்ந்தனை ஆயின் தவிராது அக
செல் இனி சிறக்க நின் உள்ளம் வல்லே அக
மறவல் ஓம்புமதி எம் ஏ நறவின் அக
சே இதழ் அனைய ஆகி குவளை அக
மா இதழ் புரையும் மலிர் கொள் ஈர் இமை அக
உள்ளகம் கனல உள்ளுதொறு உலறி அக
பழங்கண் கொண்ட கலிழ்ந்து வீழ் அவிர் அறல் அக
வெய்ய உகுதர வெரீஇ பையென அக
சில் வளை சொரிந்த மெல் இறை முன்கை அக
பூ வீ கொடியின் புல்லென போகி அக
அடர் செய் ஆய் அகல் சுடர் துணை ஆக அக
இயங்காது வதிந்த நம் காதலி அக
உயங்கு சாய் சிறுபுறம் முயங்கிய பின் ஏ அக
பெருநீர் அழுவத்து எந்தை தந்த அக
கொழு மீன் உணங்கல் படு புள் ஓப்பி அக
எக்கர் புன்னை இன் நிழல் அசஈ அக
செக்கர் ஞெண்டின் குண்டு அளை கெண்டி அக
ஞாழல் ஓங்கு சினை தொடுத்த கொடு கழி அக
தாழை வீழ் கயிற்று ஊசல் தூங்கி அக
கொண்டல் இடு மணல் குரவை முனையின் அக
வெள் தலை புணரி ஆயமொடு ஆடி அக
மணி பூ பை தழை தஈ அணிதக அக
பல் பூ கானல் அல்கினம் வருதல் அக
கவ்வை நல் அணங்கு உற்ற இ ஊர் அக
கொடிது அறி பெண்டிர் சொல் கொண்டு அன்னை அக
கடி கொண்டனள் ஏ தோழி பெரு துறை அக
எல்லை உம் இரவு என்னாது கல்லென அக
வலவன் ஆய்ந்த வண் பரி அக
நிலவு மணல் கொட்கும் ஓர் தேர் உண்டு என ஏ அக
மனை இள நொச்சி மௌவல் வால் முகை அக
துணை நிரைத்தன்ன மா வீழ் வெள் பல் அக
அ வயிற்று அகன்ற அல்குல் தஈ அக
தாழ் மெல் கூந்தல் தட பணை தோள் அக
மடந்தை மாண் நலம் புலம்ப சேய் நாட்டு அக
செல்லல் என்று யான் சொல்ல உம் ஒல்லாய் அக
வினை நயந்து அமைந்தனை ஆயின் மனை நக அக
பல் வேறு வெறுக்கை தருகம் வல்லே அக
எழு இனி வாழி என் நெஞ்சு ஏ புரி இணர் அக
மெல் அவிழ் அம் சினை புலம்ப வல்லோன் அக
கோடு அறை கொம்பின் வீ உக தீண்டி அக
மராஅம் அலைத்த மண வாய் தென்றல் அக
சுரம் செல் மள்ளர் சுரியல் தூற்றும் அக
என்றூழ் நின்ற புன் தலை வைப்பில் அக
பருந்து இளைப்படூஉம் பாறு தலை ஓமை அக
இரு கல் விடர் அகத்து ஈன்று இளைப்பட்ட அக
மெல் புனிற்று அம் பிணவு பசித்தென பை கண் அக
செந்நாய் ஏற்றை கேழல் தாக்க அக
இரியல் பிணவல் தீண்டலின் பரீஇ அக
செ காய் உதிர்ந்த பை குலை ஈந்தின் அக
பரல் மண் சுவல முரண் நிலம் உடைத்த அக
வல் வாய் கணிச்சி கூழ் ஆர் கோவலர் அக
ஊறாது இட்ட உவலை கூவல் அக
வெள் கோடு நயந்த அன்பு இல் கானவர் அக
இகழ்ந்து இயங்கு இயவின் அகழ்ந்த குழி செத்து அக
இரு களிற்று இன நிரை தூர்க்கும் அக
பெரு கல் அத்தம் விலங்கிய காடு ஏ அக
அணங்கு உடை நெடு வரை உச்சியின் இழிதரும் அக
கணம் கொள் அருவி கான் கெழு நாடன் அக
மணம் கமழ் வியல் மார்பு அணங்கிய செல்லல் அக
இது என அறியா மறுவரல் பொழுதில் அக
படியோர் தேய்த்த பல் புகழ் தட கை அக
நெடு வேள் பேண தணிகுவள் இவள் என அக
முது வாய் பெண்டிர் அது கூற அக
களம் நன்கு இழைத்து கண்ணி சூட்டி அக
வள நகர் சிலம்ப பாடி பலி கொடுத்து அக
உருவ செந்தினை குருதியொடு தூஉய் அக
முருகு ஆற்றுப்படுத்த உரு கெழு நடுநாள் அக
ஆரம் நாற அரு விடர் ததைந்த அக
சாரல் பல் பூ வண்டு பட சூடி அக
களிற்று இரை தெரீஇய பார்வல் ஒதுக்கின் அக
ஒளித்து இயங்கும் மரபின் வய புலி போல அக
நல் மனை நெடு நகர் காவலர் அறியாமை அக
தன் நசை உள்ளத்து நம் வாய்ப்ப அக
இன் உயிர் குழைய முயங்குதொறும் மெய் மலிந்து அக
நக்கனென் அல்லென் ஓ யான் ஏ எய்த்த அக
நோய் தணி காதலர் வர ஈண்டு அக
ஏதில் வேலற்கு உலந்தமை கண்டு ஏ அக
மண் கண் குளிர்ப்ப வீசி தண் பெயல் அக
பாடு உலந்தன்று ஏ பறை குரல் எழிலி அக
புதல் மிசை தளவின் இதல் முள் செ நனை அக
நெருங்கு குலை பிடவமொடு ஒருங்கு பிணி அவிழ அக
காடு ஏ கம்மென்றன்று அவல அக
கோடு உடைந்தன்ன கோடல் பை பயிர் அக
பதவின் பாவை முனஈ மதவு நடை அக
அண்ணல் இரலை அமர் பிணை தழீஇ அக
தண் அறல் பருகி தாழ்ந்துபட்டன ஏ அக
அனைய கொல் வாழி தோழி மனைய அக
தாழ்வின் நொச்சி சூழ்வன மலரும் அக
மௌவல் மா சினை காட்டி அக
அ அளவு என்றார் ஆண்டு செய் பொருள் ஏ அக
வேளா பார்ப்பான் வாளர துமித்த அக
வளை களைந்து ஒழிந்த கொழுந்தின் அன்ன அக
தளை பிணி அவிழா சுரி முக பகன்றை அக
சிதரல் அம் துவலை தூவலின் மலரும் அக
தஈ நின்ற தண் பெயல் கடை நாள் அக
வயங்கு கதிர் கரந்த வாடை வைகறை அக
விசும்பு உரிவது போல் வியல் இடத்து ஒழுகி அக
மங்குல் மா மழை தென் புலம் படரும் அக
பனி இரு கங்குல் உம் தமியள் நீந்தி அக
தம் ஊரோள் ஏ நல் நுதல் யாம் அக
கடி மதில் கதவம் பாய்தலின் தொடி பிளந்து அக
நுதி முகம் மழுகிய மண்ணை வெள் கோட்டு அக
சிறு கண் யானை நெடு நா ஒள் மணி அக
கழி பிணி கறை தோல் பொழி கணை உதைப்பு அக
தழங்கு குரல் முரசமொடு முழங்கும் யாமத்து அக
கழித்து உறை செறியா வாள் உடை எறுழ் தோள் அக
இரவு துயில் மடிந்த தானை அக
உரவு சின வேந்தன் பாசறையேம் ஏ அக
நெடு கரை கான் யாற்று கடு புனல் சாஅய் அக
அவிர் அறல் கொண்ட விரவு மணல் அகல் துறை அக
தண் கயம் நண்ணிய பொழில் தொறும் காஞ்சி அக
பை தாது அணிந்த போது மலி எக்கர் அக
வதுவை நாற்றம் புதுவது கஞல அக
மா நனை கொழுதிய மணி நிற இரு குயில் அக
படு நா விளி யானடு நின்று அல்கல் உம் அக
உரைப்ப போல ஊழ் கொள்பு கூவ அக
இன சிதர் உகுத்த இலவத்து ஆங்கண் அக
சினை பூ கோங்கின் நுண் தாது பகர்நர் அக
பவள செப்பில் பொன் சொரிந்தன்ன அக
இகழுநர் இகழா இள நாள் அமையம் அக
செய்தோர் மன்ற குறி என நீ நின் அக
பைதல் உண் கண் பனி வார்பு உறைப்ப அக
வாராமையின் புலந்த நெஞ்சமொடு அக
நோவல் குறுமகள் நோயியர் என் உயிர் என அக
மெல்லிய இனிய கூறி வல்லே அக
வருவர் வாழி தோழி பொருநர் அக
செல் சமம் கடந்த வில் கெழு தட கை அக
பொதியில் செல்வன் பொலம் தேர் திதியன் அக
இன் இசை இயத்தின் கறங்கும் அக
கல் மிசை அருவிய காடு இறந்தோர் ஏ அக
கூன் முள் முள்ளி குவி குலை கழன்ற அக
மீன் முள் அன்ன வெள் கால் மா மலர் அக
பொய்தல் மகளிர் விழவு அணி கூட்டும் அக
அ வயல் நண்ணிய வளம் கேழ் ஊரனை அக
புலத்தல் கூடும் ஓ தோழி அல்கல் அக
பெரு கதவு பொருத யானை மருப்பின் அக
இரும்பு செய் தொடியின் ஏர ஆகி அக
மா கண் அடைய மார்பகம் பொருந்தி அக
முயங்கல் விடாஅல் இவை என மயங்கி அக
யான் ஓம் என்ன உம் ஒல்லார் தாம் மற்று அக
இவை பாராட்டிய பருவம் உம் உள ஏ இனி அக
புதல்வன் தடுத்த பாலொடு தடஈ அக
திதலை அணிந்த தேம் கொள் மெல் முலை அக
நறு சாந்து அணிந்த கேழ் கிளர் அகலம் அக
வீங்க முயங்கல் யாம் வேண்டினம் ஏ அக
தீம் பால் படுதல் தாம் அஞ்சினர் ஏ ஆயிடை அக
கவவு கை நெகிழ்ந்தமை போற்றி மதவு நடை அக
செவிலி கை என் புதல்வனை நோக்கி அக
நல்லோர்க்கு ஒத்தனிர் நீயிர் இஃது ஓ அக
செல்வற்கு ஒத்தனம் யாம் என மெல்ல என் அக
மகன் வயின் பெயர்தந்தேன் ஏ அது கண்டு அக
யாம் உம் காதலம் அவற்கு என சாஅய் அக
சிறுபுறம் கவையினன் ஆக உறு பெயல் அக
தண் துளிக்கு ஏற்ற பல உழு செ செய் அக
மண் போல் நெகிழ்ந்து அவன் கலுழ்ந்து ஏ அக
நெஞ்சு அறை போகிய அறிவினேற்கு ஏ அக
கொடு வரி இரு புலி தயங்க நெடு வரை அக
ஆடு கழை இரு வெதிர் கோடைக்கு ஒல்கும் அக
கானம் கடிய என்னார் நாம் அழ அக
நின்றது இல் பொருள் பிணி சென்று இவண் தருமார் அக
செல்ப என்ப என்போய் நல்ல அக
மடவை மன்ற நீ ஏ வட வயின் அக
வேங்கடம் பயந்த வெள் கோட்டு யானை அக
மற போர் பாண்டியர் அறத்தின் காக்கும் அக
கொற்கை அம் பெரு துறை முத்தின் அன்ன அக
நகை பொலிந்து இலங்கும் எயிறு கெழு துவர் வாய் அக
தகைப்ப தங்கலர் ஆயினும் இகப்ப அக
யாங்ஙனம் விடும் ஓ மற்று ஏ தேம் பட அக
தெள் நீர்க்கு ஏற்ற திரள் கால் குவளை அக
பெருந்தகை சிதைத்து உம் அமையா பருந்து பட அக
வேத்து அமர் கடந்த வென்றி நல் வேல் அக
குருதியொடு துயல்வந்தன்ன நின் அக
அரி வேய் உண் கண் அமர்த்த நோக்கு ஏ அக
மெய்யின் தீரா மேவரு காமமொடு அக
எய்யாய் ஆயினும் உரைப்பல் தோழி அக
கொய்யா முன் உம் குரல் வார்பு தினை ஏ அக
அருவி ஆன்ற பை கால் தோறும் அக
இருவி தோன்றின பல ஏ நீ அக
முருகு முரண் கொள்ளும் தேம் பாய் கண்ணி அக
பரியல் நாயொடு பல் மலை படரும் அக
வேட்டுவன் பெறலொடு அமைந்தனை யாழ நின் அக
பூ கெழு தொடலை நுடங்க எழுந்து அக
கிள்ளை தெள் விளி இடை பயிற்றி அக
ஆங்கு ஒழுகாய் ஆயின் அன்னை அக
சிறு கிளி கடிதல் தேற்றாள் இவள் என அக
பிறர் தந்து நிறுக்குவள் ஆயின் அக
உறற்கு அரிது ஆகும் அவன் மலர்ந்த மார்பு ஏ அக
தொடங்கு வினை தவிரா அசைவு இல் நோன் தாள் அக
கிடந்து உயிர் மறுகுவது ஆயினும் இடம்படின் அக
வீழ் களிறு மிசையா புலியினும் சிறந்த அக
தாழ்வு இல் உள்ளம் தலைதலை சிறப்ப அக
செய் வினைக்கு அகன்ற காலை எஃகு உற்று அக
இரு வேறு ஆகிய தெரி தகு வனப்பின் அக
மாவின் நறு வடி போல காண்தொறும் அக
மேவல் தண்டா மகிழ் நோக்கு உண் கண் அக
நினையாது கழிந்த வைகல் எனையதூஉம் அக
வாழலென் யான் என தேற்றி பல் மாண் அக
தாழ கூறிய தகை சால் நல் மொழி அக
மறந்தனிர் போறிர் எம் என சிறந்த நின் அக
எயிறு கெழு துவர் வாய் இன் நகை அழுங்க அக
வினவல் ஆனா புனை இழை கேள் இனி அக
வெம்மை தண்டா எரி உகு பறந்தலை அக
கொம்மை வாடிய இயவுள் யானை அக
நீர் மருங்கு அறியாது தேர் ஓடி அக
அறு நீர் அம்பியின் நெறி முதல் உணங்கும் அக
உள்ளுநர் பனிக்கும் ஊக்கு அரு கடத்து இடை அக
எள்ளல் நோனா பொருள் தரல் விருப்பொடு அக
நாணு தளை ஆக வைகி மாண் வினைக்கு அக
உடம்பு ஆண்டு ஒழிந்தமை அல்லதை அக
மடம் கெழு நெஞ்சம் நின் உழையது ஏ அக
நெடு கயிறு வலந்த குறு கண் அ வலை அக
கடல் பாடு அழிய இன மீன் முகந்து அக
துணை புணர் உவகையர் பரத மாக்கள் அக
இளையர் உம் முதியர் கிளை உடன் துவன்றி அக
உப்பு ஒய் உமணர் அரு துறைபோக்கும் அக
ஒழுகை நோன் பகடு ஒப்ப குழீஇ அக
அயிர் திணி அடை கரை ஒலிப்ப வாங்கி அக
பெரு களம் தொகுத்த உழவர் போல அக
இரந்தோர் வறு கலம் மல்க வீசி அக
பாடு பல அமைத்து கொள்ளை சாற்றி அக
கோடு உயர் திணி மணல் துஞ்சும் துறைவ அக
பெருமை என்பது கெடும் ஓ ஒரு நாள் அக
மண்ணா முத்தம் அரும்பிய புன்னை அக
தண் நறு கானல் வந்து நும் அக
வண்ணம் எவன் ஓ என்றனிர் செலின் ஏ அக
நெருப்பு என சிவந்த உருப்பு அவிர் மண்டிலம் அக
புல கடை மடங்க தெறுதலின் ஞொள்கி அக
நிலம் புடை பெயர்வது அன்று கொல் இன்று என அக
மன் உயிர் மடிந்த மழை மாறு அமையத்து அக
இலை இல ஓங்கிய நிலை உயர் யாஅத்து அக
மேல் கவட்டு இருந்த பார்ப்பு இனங்கட்கு அக
கல் உடை குறும்பின் வயவர் வில் இட அக
நிண வரி குறைந்த நிறத்த அதர் தொறும் அக
கணவிர மாலை இடூஉ கழிந்தன்ன அக
புண் உமிழ் குருதி பரிப்ப கிடந்தோர் அக
கண் உமிழ் கழுகின் கானம் நீந்தி அக
சென்றார் என்பு இலர் தோழி வென்றியொடு அக
வில் அலைத்து உண்ணும் வல் ஆண் வாழ்க்கை அக
தமிழ் கெழு மூவர் காக்கும் அக
மொழிபெயர் தேஎத்த பல் மலை இறந்து ஏ அக
நெருநல் எல்லை ஏனல் தோன்றி அக
திரு மணி ஒளிர்வரும் பூணன் வந்து அக
புரவலன் போலும் தோற்றம் உறழ் கொள அக
இரவல் மாக்களின் பணி மொழி பயிற்றி அக
சிறு தினை படு கிளி கடீஇயர் பல் மாண் அக
குளிர் கொள் தட்டை மதன் இல புடையா அக
சூர் அரமகளிரின் நின்ற நீ மற்று அக
யாரை ஓ எம் அணங்கியோய் உண்கு என அக
சிறுபுறம் கவையினன் ஆக அதன் கொண்டு அக
இகு பெயல் மண்ணின் ஞெகிழ்பு அஞர் உற்ற என் அக
உள் அவன் அறிதல் அஞ்சி இல் அக
கடிய கூறி கை பிணி விடாஅ அக
வெரூஉம் மான் பிணையின் ஒரீஇ நின்ற அக
என் உர தகைமையின் பெயர்த்து பிறிது வயின் அக
சொல்ல வல்லிற்று உம் இலன் ஏ அல்லாந்து அக
இனம் தீர் களிற்றின் பெயர்ந்தோன் இன்று உம் அக
தோலா ஆறு இல்லை தோழி நாம் சென்மோ அக
சாய் இறை பணை தோள் கிழமை தனக்கு ஏ அக
மாசு இன்று ஆதல் உம் அறியான் ஏசற்று அக
என் குறை புறநிலை முயலும் அக
அண் கணாளனை நகுகம் யாம் ஏ அக
வினை நன்று ஆதல் வெறுப்ப காட்டி அக
மனை மாண் கற்பின் வாள் நுதல் ஒழிய அக
கவை முறி இழந்த செ நிலை யாஅத்து அக
ஒன்று ஓங்கு உயர் சினை இருந்த வன் பறை அக
வீளை பருந்தின் கோள் வல் சேவல் அக
வளை வாய் பேடை வரு திறம் பயிரும் அக
இளி தேர் தீம் குரல் இசைக்கும் அத்தம் அக
செலவு அரு குரைய என்னாது சென்று அவள் அக
மலர் பாடு ஆன்ற மை எழில் மழை கண் அக
தெளியா நோக்கம் உள்ளினை உளி வாய் அக
வெ பரல் அதர குன்று பல நீந்தி அக
யாம் ஏ எமியம் ஆக நீ அக
ஒழிய சூழ்ந்தனை ஆயின் முனாஅது அக
வெல் போர் வானவன் கொல்லி மீமிசை அக
நுணங்கு அமை புரையும் வணங்கு இறை பணை தோள் அக
வரி அணி அல்குல் வால் எயிற்றோள் வயின் அக
பிரியாய் ஆயின் நன்று மன் தில்ல அக
அன்று நம் அறியாய் ஆயினும் இன்று அக
செய் வினை ஆற்றுற விலங்கின் அக
எய்துவை அல்லை ஓ பிறர் நகு பொருள் ஏ அக
சிறு கரு பிடவின் வெள் தலை குறு புதல் அக
கண்ணியின் மலரும் தண் நறு புறவில் அக
தொடுதோல் கானவன் கவை பொறுத்தன்ன அக
இரு திரி மருப்பின் அண்ணல் இரலை அக
செறி இலை பதவின் செ கோல் மெல் குரல் அக
மறி ஆடு மருங்கின் மட பிணை அருத்தி அக
தெள் அறல் தழீஇய வார் மணல் அடை கரை அக
மெல்கிடு கவுள துஞ்சு புறம் காக்கும் அக
பெருந்தகைக்கு உடைந்த நெஞ்சம் ஏமுற அக
செல்க தேர் ஏ நல் வலம் பெறுந அக
பசை கொல் மெல் விரல் பெரு தோள் புலைத்தி அக
துறை விட்டன்ன தூ மயிர் எகினம் அக
துணையொடு திளைக்கும் காப்பு உடை வரைப்பில் அக
செ தார் பை கிளி முன்கை ஏந்தி அக
இன்று வரல் உரைமோ சென்றிசினோர் திறத்து என அக
இல்லவர் அறிதல் அஞ்சி மெல்லென அக
மழலை இன் சொல் பயிற்றும் அக
நாண் உடை அரிவை மாண் நலம்பெற ஏ அக
ஈன்று புறந்தந்த எம் உம் உள்ளாள் அக
வான் தோய் இஞ்சி நல் நகர் புலம்ப அக
தனி மணி இரட்டும் தாள் உடை கடிகை அக
நுழை நுதி நெடு வேல் குறும்படை மழவர் அக
முனை ஆ தந்து முரம்பின் வீழ்த்த அக
வில் ஏர் வாழ்க்கை விழு தொடை மறவர் அக
வல் ஆண் பதுக்கை கடவுள் பேண்மார் அக
நடுகல் பீலி சூட்டி துடிப்படுத்து அக
தோப்பி கள்ளொடு துரூஉ பலி கொடுக்கும் அக
போக்கு அரு கவலைய புலவு நாறு சுரம் அக
துணிந்து பிறள் ஆயினள் ஆயினும் அணிந்து அக
ஆர்வ நெஞ்சமொடு ஆய் நலன் அளஈ தன் அக
மார்பு துணை ஆக துயிற்றுக தில்ல அக
துஞ்சா முழவின் கோவல் கோமான் அக
நெடு தேர் காரி கொடு கால் முன்துறை அக
பெண்ணை அம் பேர் யாற்று நுண் அறல் கடுக்கும் அக
நெறி இரு கதுப்பின் என் பேதைக்கு அக
அறியா தேஎத்து ஆற்றிய துணை ஏ அக
பகு வாய் வராஅல் பல் வரி இரு போத்து அக
கொடு வாய் இரும்பின் கோள் இரை துற்றி அக
ஆம்பல் மெல் அடை கிழிய குவளை அக
கூம்பு விடு பல் மலர் சிதைய பாய்ந்து எழுந்து அக
அரில் படு வள்ளை ஆய் கொடி மயக்கி அக
தூண்டில் வேட்டுவன் வாங்க வாராது அக
கயிறு இடு கத சே போல மதம் மிக்கு அக
நாள் கயம் உழக்கும் பூ கேழ் ஊர அக
வரு புனல் வையஇ வார் மணல் அகல் துறை அக
திரு மருது ஓங்கிய விரி மலர் காவில் அக
நறு பல் கூந்தல் குறு தொடி மடந்தையொடு அக
வதுவை அயர்ந்தனை என்ப அலர் ஏ அக
கொய் சுவல் புரவி கொடி தேர் செழியன் அக
ஆலங்கானத்து அகல் தலை சிவப்ப அக
சேரல் செம்பியன் சினம் கெழு திதியன் அக
போர் வல் யானை பொலம் பூண் எழினி அக
நார் அரி நறவின் எருமையூரன் அக
தேம் கமழ் அகலத்து புலர்ந்த சாந்தின் அக
இருங்கோ வேண்மான் இயல் தேர் பொருநன் என்று அக
எழுவர் நல் வலம் அடங்க ஒரு பகல் அக
முரைசொடு வெள் குடை அகப்படுத்து உரை செல அக
கொன்று களம் வேட்ட ஞான்றை அக
வென்றி கொள் வீரர் ஆர்ப்பினும் பெரிது ஏ அக
மறந்து அவண் அமையார் ஆயினும் கறங்கு இசை அக
கங்குல் ஓதை கலி மகிழ் உழவர் அக
பொங்கழி முகந்த தா இல் நுண் துகள் அக
மங்குல் வானின் மாதிரம் மறைப்ப அக
வைகு புலர் விடியல் வை பெயர்த்து ஆட்டி அக
தொழில் செருக்கு அனந்தர் வீட எழில் தகை அக
வளியொடு சினஈய வண் தளிர் மாஅத்து அக
கிளி போல் காய கிளை துணர் வடித்து அக
புளி பதன் அமைத்த புது குட மலிர் நிறை அக
வெயில் வெரி நிறுத்த பயில் இதழ் பசு குடை அக
கயம் மண்டு பகட்டின் பருகி காண்வர அக
கொள்ளொடு பயறு பால் விரஈ வெள்ளி அக
கோல் வரைந்தன்ன வால் அவிழ் மிதவை அக
வாங்கு கை தடுத்த பின்றை ஓங்கிய அக
பருதி அம் குப்பை சுற்றி பகல் செல அக
மருதமர நிழல் எருதொடு வதியும் அக
காமர் வேனில் மன் இது அக
மாண் நலம் நுகரும் துணை உடையோர்க்கு ஏ அக
விரி இணர் வேங்கை வண்டு படு கண்ணியன் அக
தெரி இதழ் குவளை தேம் பாய் தாரன் அக
அம் சிலை இடவது ஆக வெ செலல் அக
கணை வலம் தெரிந்து துணை படர்ந்து உள்ளி அக
வருதல் வாய்வது வான் தோய் வெற்பன் அக
வந்தனன் ஆயின் அம் தளிர் செயலை அக
தாழ்வு இல் ஓங்கு சினை தொடுத்த வீழ் கயிற்று அக
ஊசல் மாறிய மருங்கு உம் பாய்பு உடன் அக
ஆடாமையின் கலுழ்பு இல தேறி அக
நீடு இதழ் தலஈய கவின் பெறு நீலம் அக
கண் என மலர்ந்த சுனை உம் வண் பறை அக
மட கிளி எடுத்தல் செல்லா தட குரல் அக
குலவு பொறை இறுத்த கோல் தலை இருவி அக
கொய்து ஒழி புனம் உம் நோக்கி நெடிது நினைந்து அக
பைதலன் பெயரலன் கொல் ஓ ஐ தேய்கு அக
அய வெள் அருவி சூடிய உயர் வரை அக
கூஉம் கணஃது எம் ஊர் என அக
ஆங்கு அதை அறிவுறல் மறந்திசின் யான் ஏ அக
ஒழித்தது பழித்த நெஞ்சமொடு வழி படர்ந்து அக
உள்ளி உம் அறிதிர் ஓ எம் என யாழ நின் அக
முள் எயிற்று துவர் வாய் முறுவல் அழுங்க அக
நோய் முந்துறுத்து நொதுமல் மொழியல் நின் அக
ஆய் நலம் மறப்பென் ஓ மற்று ஏ சேண் இகந்து அக
ஒலி கழை பிசைந்த ஞெலி சொரி ஒள் பொறி அக
படு ஞெமல் புதைய பொத்தி நெடு நிலை அக
முளி புல் மீமிசை வளி சுழற்றுறாஅ அக
காடு கவர் பெரு தீ ஓடு வயின் ஓடலின் அக
அதர் கெடுத்து அலறிய சாத்தொடு ஒராங்கு அக
மதர் புலி வெரீஇய மையல் வேழத்து அக
இனம் தலை மயங்கிய நனம் பெரு காட்டு அக
ஞான்று தோன்று அவிர் சுடர் மான்று ஆல் பட்டென அக
கள் படர் ஓதி நின் படர்ந்து உள்ளி அக
அரு செலவு ஆற்றா ஆர் இடை ஞெரேரென அக
பரந்து படு பாயல் நவ்வி பட்டென அக
இலங்கு வளை செறியா இகுத்த நோக்கமொடு அக
நிலம் கிளை நினைவினை நின்ற நின் கண்டு அக
இன் நகை இனையம் ஆக உம் எம் வயின் அக
ஊடல் யாங்கு வந்தன்று என யாழ நின் அக
கோடு ஏந்து புருவமொடு குவவு நுதல் நீவி அக
நறு கதுப்பு உளரிய நன்னர் அமையத்து அக
வறு கை காட்டிய வாய் அல் கனவின் அக
ஏற்று ஏக்கற்ற உலமரல் அக
போற்றாய் ஆகலின் புலத்தி ஆல் எம் ஏ அக
கானல் மாலை கழி பூ கூம்ப அக
நீல் நிற பெரு கடல் பாடு எழுந்து ஒலிப்ப அக
மீன் ஆர் குருகின் மெல் பறை தொழுதி அக
குவை இரு புன்னை குடம்பை சேர அக
அசை வண்டு ஆர்க்கும் அல்குறு காலை அக
தாழை தளர தூக்கி மாலை அக
அழிதக வந்த கொண்டலொடு கழி படர் அக
காமர் நெஞ்சம் கையறுபு இனைய அக
துயரம் செய்து நம் அருளார் ஆயினும் அக
அறாஅலியர் ஓ அவர் உடை கேண்மை அக
அளி இன்மையின் அவண் உறை முனஈ அக
வாரற்க தில்ல தோழி கழனி அக
வெண்ணெல் அரிநர் பின்றை ததும்பும் அக
தண்ணுமை வெரீஇய தடம் தாள் நாரை அக
செறி மடை வயிரின் பிளிற்றி பெண்ணை அக
அக மடல் சேக்கும் துறைவன்
இன் துயில் மார்பில் சென்ற என் நெஞ்சு ஏ அக
வைகு புலர் விடியல் மை புலம் பரப்ப அக
கரு நனை அவிழ்ந்த ஊழுறு முருக்கின் அக
எரி மருள் பூ சினை இன சிதர் ஆர்ப்ப அக
நெடு நெல் அடைச்சிய கழனி ஏர் புகுத்து அக
குடுமி கட்டிய படப்பையொடு மிளிர அக
அரி கால் போழ்ந்த தெரி பகட்டு உழவர் அக
ஓதை தெள் விளி புலம் தொறும் பரப்ப அக
கோழ் இணர் எதிரிய மரத்த கவினி அக
காடு அணி கொண்ட காண்தகு பொழுதில் அக
நாம் பிரி புலம்பின் நலம் செல சாஅய் அக
நம் பிரிபு அறியா நலனொடு சிறந்த அக
நல் தோள் நெகிழ வருந்தினள் கொல் ஓ அக
மெல் சிறை வண்டின் தண் கமழ் பூ துணர் அக
தாது இன் துவலை தளிர் வார்ந்தன்ன அக
அம் கலுழ் மாமை கிளஈய அக
நுண் பல் தித்தி மாஅயோள் ஏ அக
மலி பெயல் கலித்த மாரி பித்திகத்து அக
கொயல் அரு நிலஈய பெயல் ஏர் மண முகை அக
செ வெரி உறழும் கொழு கடை மழை கண் அக
தளிர் ஏர் மேனி மாஅயோய் ஏ அக
நாடு வறம் கூர நாஞ்சில் துஞ்ச அக
கோடை நீடிய பைது அறு காலை அக
குன்று கண்டன்ன கோட்ட யாவை உம் அக
சென்று சேக்கல்லா புள்ள உள் இல் அக
என்றூழ் வியன் குளம் நிறைய வீசி அக
பெரு பெயல் பொழிந்த ஏம வைகறை அக
பல்லோர் உவந்த உவகை எல்லாம் அக
என் உள் பெய்தந்தற்று ஏ சேண் இடை அக
ஓங்கி தோன்றும் உயர் வரை அக
வான் தோய் வெற்பன் வந்தமாறு ஏ அக
கடல் முகந்துகொண்ட கமம் சூல் மா மழை அக
சுடர் நிமிர் மின்னொடு வலன் ஏர்பு இரங்கி அக
என்றூழ் உழந்த புன் தலை மட பிடி அக
கை மாய் நீத்தம் களிற்றொடு படீஇய அக
நிலன் உம் விசும்பு நீர் இயஇந்து ஒன்றி அக
குறு நீர் கன்னல் எண்ணுநர் அல்லது அக
கதிர் மருங்கு அறியாது அஞ்சுவர பாஅய் அக
தளி மயங்கின்று ஏ தண் குரல் எழிலி யாம் அக
கொய் அகை முல்லை காலொடு மயங்கி அக
மை இரு கானம் நாறும் நறு நுதல் அக
பல் இரு கூந்தல் மெல் இயல் மடந்தை அக
நல் எழில் ஆகம் சேர்ந்தனம் என்றும் அக
அளியர் ஓ தாம் ஏ அளி இன்று அக
ஏதில் பொருள் பிணி போகி தம் அக
இன் துணை பிரியும் மடமையோர் ஏ அக
வந்து வினை முடித்தனன் வேந்தன் உம் பகைவர் அக
தம் திறை கொடுத்து தமர் ஆயினர் ஏ அக
முரண் செறிந்து இருந்த தானை இரண்டு உம் அக
ஒன்று என அறைந்தன பணை ஏ நின் தேர் அக
முன் இயங்கு ஊர்தி பின் நிலை ஈயாது அக
ஊர்க பாக ஒரு வினை கழிய அக
நன்னன் ஏற்றை நறு பூண் அத்தி அக
துன் அரு கடு திறல் கங்கன் கட்டி அக
பொன் அணி வல் வில் புன்றுறை என்று ஆங்கு அக
அன்று அவர் குழீஇய அளப்பு அரு கட்டூர் அக
பருந்து பட பண்ணி பழையன் பட்டென அக
கண்டது நோனான் ஆகி திண் தேர் அக
கணையன் அகப்பட கழுமலம் தந்த அக
பிணையல் அம் கண்ணி பெரு பூண் சென்னி அக
அழும்பில் அன்ன அறாஅ யாணர் அக
பழம் பல் நெல்லின் குடி பரவை அக
பொங்கடி படி கயம் மண்டிய பசு மிளை அக
தண் குடவாயில் அன்னோள் அக
பண்பு உடை ஆகத்து இன் துயில் பெற ஏ அக
வாடல் உழுஞ்சில் விளை நெற்று அம் துணர் அக
ஆடு கள பறையின் அரிப்பன ஒலிப்ப அக
கோடை நீடிய அகல் பெரு குன்றத்து அக
நீர் இல் ஆர் ஆற்று நிவப்பன களிறு அட்டு அக
ஆள் இல் அத்தத்து உழுவை உகளும் அக
காடு இறந்தனர் ஏ காதலர் மாமை அக
அரி நுண் பசலை பாஅய் பீரத்து அக
எழில் மலர் புரைதல் வேண்டும் அலர் ஏ அக
அன்னி குறுக்கை பறந்தலை திதியன் அக
தொல் நிலை முழுமுதல் துமிய பண்ணி அக
புன்னை குறைத்த ஞான்றை வயிரியர் அக
இன் இசை ஆர்ப்பினும் பெரிது ஏ யான் அக
காதலன் கெடுத்த சிறுமையொடு நோய் கூர்ந்து அக
ஆதிமந்தி போல பேதுற்று அக
அலந்தனென் உழல்வென் கொல் ஓ பொலம் தார் அக
கடல் கால் கிளர்ந்த வென்றி நல் வேல் அக
வானவரம்பன் அடல் முனை கலங்கிய அக
உடை மதில் ஓர் அரண் போல அக
அஞ்சுவரு நோயொடு துஞ்சாதேன் ஏ அக
சேற்று நிலை முனஈய செ கண் காரான் அக
ஊர் மடி கங்குலில் நோன் தளை பரிந்து அக
கூர் முள் வேலி கோட்டின் நீக்கி அக
நீர் முதிர் பழனத்து மீன் உடன் இரிய அக
அம் தூம்பு வள்ளை மயக்கி தாமரை அக
வண்டு ஊது பனி மலர் ஆரும் ஊர அக
யாரை ஓ நின் புலக்கேம் வாருற்று அக
உறை இறந்து ஒளிரும் தாழ் இரு கூந்தல் அக
பிறர் உம் ஒருத்தியஇ நம் மனை தந்து அக
வதுவை அயர்ந்தனை என்ப அஃது யாம் அக
கூறேம் வாழியர் எந்தை செறுநர் அக
களிறு உடை அரு சமம் ததைய நூறும் அக
ஒளிறு வாள் தானை கொற்ற செழியன் அக
பிண்ட நெல்லின் அள்ளூர் அன்ன என் அக
ஒள் தொடி நெகிழினும் நெகிழ்க அக
சென்றீ பெரும நின் தகைக்குநர் யார் ஓ அக
அழிவு இல் உள்ளம் வழிவழி சிறப்ப அக
வினை இவண் முடித்தனம் ஆயின் வல் விரைந்து அக
எழு இனி வாழிய நெஞ்சு ஏ ஒலி தலை அக
அலங்கு கழை நரல தாக்கி விலங்கு எழுந்து அக
கடு வளி உருத்திய கொடி விடு கூர் எரி அக
விடர் முகை அடுக்கம் பாய்தலின் உடன் இயஇந்து அக
அமை கண் விடு நொடி கண கலை அகற்றும் அக
வெ முனை அரு சுரம் நீந்தி கைம்மிக்கு அக
அகல் சுடர் கல் சேர்பு மறைய மனை வயின் அக
ஒள் தொடி மகளிர் வெள் திரி கொளாஅலின் அக
குறு நடை புறவின் செ கால் சேவல் அக
நெடு நிலை வியல் நகர் வீழ் துணை பயிரும் அக
புலம்பொடு வந்த புன்கண் மாலை அக
யாண்டு உளர் கொல் என கலிழ்வோள் எய்தி அக
இழை அணி நெடு தேர் கை வண் செழியன் அக
மழை விளையாடும் வளம் கெழு சிறுமலை அக
சிலம்பின் கூதளம் கமழும் வெற்பின் அக
வேய் புரை பணை தோள் பாயும் அக
நோய் அசா வீட முயங்குகம் பல ஏ அக
அன்னாய் வாழி வேண்டு அன்னை நின் மகள் அக
பால் உம் உண்ணாள் பழங்கண் கொண்டு அக
நனி பசந்தனள் என வினவுதி அதன் திறம் அக
யான் உம் தெற்றென உணரேன் மேல் நாள் அக
மலி பூ சாரல் என் தோழிமாரோடு அக
ஒலி சினை வேங்கை கொய்குவம் சென்றுழி அக
புலி என்னும் பூசல் தோன்ற அக
ஒள் செங்கழுநீர் கண் போல் ஆய் இதழ் அக
ஊசி போகிய சூழ் செய் மாலையன் அக
பக்கம் சேர்த்திய செச்சை கண்ணியன் அக
குயம் மண்டு ஆகம் செ சாந்து நீவி அக
வரி புனை வில்லன் ஒரு கணை தெரிந்து கொண்டு அக
யாது ஓ மற்று அம் மா திறம் படர் என அக
வினவி நிற்றந்தோன் ஏ அவன் கண்டு அக
எம் உள் மெய் மறைபு ஒடுங்கி
நாணி நின்றனெம் ஆக பேணி அக
ஐவகை வகுத்த கூந்தல் ஆய் நுதல் அக
மை ஈர் ஓதி மடவீர் நும் வாய் அக
பொய்யும் உள ஓ என்றனன் பையென அக
பரி முடுகு தவிர்த்த தேரன் எதிர் மறுத்து அக
நின் மகள் உண் கண் பல் மாண் நோக்கி அக
சென்றோன் மன்ற அ குன்று கிழவோன் ஏ அக
பகல் மாய் அந்தி படு சுடர் அமையத்து அக
அவன் மறை தேஎம் நோக்கி மற்று இவன் அக
மகன் ஏ தோழி என்றனள் அக
அதன் அளவு உண்டு கோள் மதி வல்லோர்க்கு ஏ அக
கிளி உம் பந்து கழங்கு வெய்யோள்
அளி உம் அன்பு சாயல் இயல்பு
முன் நாள் போலாள் இறீஇயர் என் உயிர் என அக
கொடு தொடை குழவியொடு வயின் மரத்து யாத்த அக
கடு கண் கறவையின் சிறுபுறம் நோக்கி அக
குறுக வந்து குவவு நுதல் நீவி அக
மெல்லென தழீஇயினேன் ஆக என் மகள் அக
நன்னர் ஆகத்து இடை முலை வியர்ப்ப அக
பல் கால் முயங்கினள் மன் ஏ அன்னோ அக
விறல் மிகு நெடுந்தகை பல பாராட்டி அக
வறன் நிழல் அசஈ வான் புலந்து வருந்திய அக
மட மான் அசா இனம் திரங்கு மரல் சுவைக்கும் அக
காடு உடன் கழிதல் அறியின் தந்தை அக
அல்கு பதம் மிகுத்த கடி உடை வியல் நகர் அக
செல் உழி மெய் நிழல் போல
கோதை ஆயமொடு ஓரை தழீஇ அக
தோடு அமை அரி சிலம்பு ஒலிப்ப அவள் அக
ஆடு வழி அகலேன் மன் ஏ
கடல் பாடு அவிந்து தோணி நீங்கி அக
நெடு நீர் இரு கழி கடுமீன் கலிப்பினும் அக
வெ வாய் பெண்டிர் கௌவை தூற்றினும் அக
மாண் இழை நெடு தேர் பாணி நிற்ப அக
பகல் உம் நம் வயின் அகலான் ஆகி அக
பயின்று வரும் மன் ஏ பனி நீர் சேர்ப்பன் அக
இனி ஏ மணப்பு அரு காமம் தணப்ப நீந்தி அக
வாராதோர் நமக்கு யாஅர் என்னாது அக
மல்லல் மூதூர் மறையினை சென்று அக
சொல்லின் எவன் ஓ பாண எல்லி அக
மனை சேர் பெண்ணை மடி வாய் அன்றில் அக
துணை ஒன்று பிரியினும் துஞ்சா காண் என அக
கண் நிறை நீர் கொடு கரக்கும் அக
ஒள் நுதல் அரிவை யான் என் செய்கு ஓ என ஏ அக
ஆள் வழக்கு அற்ற சுரத்து இடை கதிர் தெற அக
நீள் எரி பரந்த நெடு தாள் யாத்து அக
போழ் வளி முழங்கும் புல்லென் உயர் சினை அக
முடை நசை இருக்கை பெடை முகம் நோக்கி அக
ஊன் பதித்தன்ன வெருவரு செ செவி அக
எருவை சேவல் கரிபு சிறை தீய அக
வேனில் நீடிய வேய் உயர் நனம் தலை அக
நீ உழந்து எய்தும் செய் வினை பொருள் பிணி அக
பல் இதழ் மழை கண் மாஅயோள் வயின் அக
பிரியின் புணர்வது ஆயின் பிரியாது அக
ஏந்து முலை முற்றம் வீங்க பல் ஊழ் அக
சே இழை தெளிர்ப்ப கவஈ நாள் உம் அக
மனை முதல் வினையொடு உம் உவப்ப அக
நினை மாண் நெஞ்சம் நீங்குதல் மறந்து ஏ அக
வலந்த வள்ளி மரன் ஓங்கு சாரல் அக
கிளர்ந்த வேங்கை சேண் நெடு பொங்கர் அக
பொன் நேர் புது மலர் வேண்டிய குறமகள் அக
இன்னா இசைய பூசல் பயிற்றலின் அக
ஏ கல் அடுக்கத்து இருள் அளை சிலம்பின் அக
ஆ கொள் வய புலி ஆகும் அஃது என தம் அக
மலை கெழு சீறூர் புலம்ப கல்லென அக
சிலை உடை இடத்தர் போதரும் நாடன் அக
நெஞ்சு அமர் வியல் மார்பு உடைத்து என அன்னைக்கு அக
அறிவிப்பேம் கொல் அறியலெம் என அக
இரு பால் பட்ட சூழ்ச்சி ஒரு அக
சேர்ந்தன்று வாழி தோழி யாக்கை அக
இன் உயிர் கழிவது ஆயினும் நின் மகள் அக
ஆய் மலர் உண் கண் பசலை அக
காம நோய் என செப்பாதீம் ஏ அக
அறியாய் வாழி தோழி இருள் அற அக
விசும்பு உடன் விளங்கும் விரை செலல் திகிரி அக
கடு கதிர் எறித்த விடுவாய் நிறைய அக
நெடு கால் முருங்கை வெள் பூ தாஅய் அக
நீர் அற வறந்த நிரம்பா நீள் இடை அக
வள் எயிற்று செந்நாய் வருந்து பசி பிணவொடு அக
கள்ளி அம் காட்ட கடத்து இடை உழிஞ்சில் அக
உள் ஊன் வாடிய சுரி மூக்கு நொள்ளை அக
பொரி அரை புதைத்த புலம்பு கொள் இயவின் அக
விழு தொடை மறவர் வில் இட வீழ்ந்தோர் அக
எழுத்து உடை நடுகல் இன் நிழல் வதியும் அக
அரு சுர கவலை நீந்தி என்றும் அக
இல்லோர்க்கு இல் என்று இயஇவது கரத்தல் அக
வல்லா நெஞ்சம் வலிப்ப நம்மினும் அக
பொருள் ஏ காதலர் காதல் அக
அருள் ஏ காதலர் என்றி நீ அக
விருந்தின் மன்னர் அரு கலம் தெறுப்ப அக
வேந்தன் உம் வெ பகை தணிந்தனன் தீம் பெயல் அக
கார் உம் ஆர் கலி தலையின்று தேர் அக
ஓவத்து அன்ன கோவ செ நிலம் அக
வள் வாய் ஆழி உள் உறுபு உருள அக
கடவுக காண்குவம் பாக மதவு நடை அக
தாம்பு அசை குழவி வீங்கு சுரை மடிய அக
கனையல் அம் குரல கால் பரி பயிற்றி அக
படு மணி மிடற்ற பய நிரை ஆயம் அக
கொடு மடி உடையர் கோல் கை கோவலர் அக
கொன்றை அம் குழலர் பின்றை தூங்க அக
மனை படரும் நனை நகு மாலை அக
தனக்கு என வாழா பிறர்க்கு உரியாளன் அக
பண்ணன் சிறுகுடி படப்பை நுண் இலை அக
புன் காழ் நெல்லி பை காய் தின்றவர் அக
நீர் குடி சுவையின் தீவிய மிழற்றி அக
முகிழ் நிலா திகழ்தரும் மூவா திங்கள் அக
பொன் உடை தாலி என் மகன் ஒற்றி அக
வருகுவை ஆயின் தருகுவென் பால் என அக
விலங்கு அமர் கண்ணள் விரல் விளி பயிற்றி அக
திதலை அல்குல் எம் காதலி அக
புதல்வன் பொய்க்கும் பூ கொடி நிலை ஏ அக
காய்ந்து செலல் கனலி கல் பக தெறுதலின் அக
ஈந்து குருகு உருகும் என்றூழ் நீள் இடை அக
உளி முக வெ பரல் அடி வருத்துறாலின் அக
விளி முறை அறியா வேய் கரி கானம் அக
வய களிற்று அன்ன காளையொடு என் மகள் அக
கழிந்ததற்கு அழிந்தன்று ஓ இலென் ஏ ஒழிந்து யான் அக
ஊது உலை குருகின் உள் உயிர்த்து அசஈ அக
வேவது போலும் வெய்ய நெஞ்சமொடு அக
கண்படை பெறேன் கனவ ஒள் படை அக
கரிகால் வளவனொடு வெண்ணி பறந்தலை அக
பொருது புண் நாணிய சேரலாதன் அக
அழி கள மருங்கின் வாள் வடக்கிருந்தென அக
இன்னா இன் உரை கேட்ட சான்றோர் அக
அரு பெறல் உலகத்து அவனொடு செலீஇயர் அக
பெரும்பிறிது ஆகியாங்கு பிரிந்து இவண் அக
காதல் வேண்டி என் துறந்து அக
போதல் செல்லா என் உயிரொடு புலந்து ஏ அக
நகை ஆகின்று ஏ தோழி நெருநல் அக
மணி கண்டன்ன துணி கயம் துளங்க அக
இரும்பு இயன்றன்ன கரு கோட்டு எருமை அக
ஆம்பல் மெல் அடை கிழிய குவளை அக
கூம்பு விடு பல் மலர் மாந்தி கரைய அக
காஞ்சி நுண் தாது ஈர் புறத்து உறைப்ப அக
மெல்கிடு கவுள அல்கு நிலை புகுதரும் அக
தண் துறை ஊரன் திண் தார் அகலம் அக
வதுவை நாள் அணி புதுவோர் புணரிய அக
பரிவொடு வரூஉம் பாணன் தெருவில் அக
புனிற்றா பாய்ந்தென கலங்கி யாழ் இட்டு அக
எம் மனை புகுதந்தோன் ஏ அது கண்டு அக
மெய் மலி உவகை மறையினென் எதிர் சென்று அக
இ மனை அன்று அஃது உம் என்ற அக
என் உம் தன் நோக்கி அக
மம்மர் நெஞ்சினோன் தொழுது நின்றது ஏ அக
சிறு பை தூவி செ கால் பேடை அக
நெடு நீர் வானத்து வாவு பறை நீந்தி அக
வெயில் அவிர் உருப்பொடு வந்து கனி பெறாஅது அக
பெறு நாள் யாணர் உள்ளி பையாந்து அக
புகல் ஏக்கற்ற புல்லென் உலவை அக
குறு கால் இற்றி புன் தலை நெடு வீழ் அக
இரு பிணர் துறுகல் தீண்டி வளி பொர அக
பெரு கை யானை நிவப்பின் தூங்கும் அக
குன்ற வைப்பின் என்றூழ் நீள் இடை அக
யாம் ஏ எமியம் ஆக தான் அக
பசு நிலா விரிந்த பல் கதிர் மதியின் அக
பெரு நல் ஆய் கவின் ஒரீஇ சிறு பீர் அக
வீ ஏர் வண்ணம் கொண்டன்று கொல் ஓ அக
கொய் சுவல் புரவி கொடி தேர் செழியன் அக
முதுநீர் முன்துறை முசிறி முற்றி அக
களிறு பட எருக்கிய கல்லென் ஞாட்பின் அக
அரு புண் உறுநரின் வருந்தினள் பெரிது அழிந்து அக
பானாள் கங்குல் உம் பகல் அக
ஆனாது அழுவோள் ஆய் சிறு நுதல் ஏ அக
இன் இசை உருமொடு கனை துளி தலஈ அக
மன் உயிர் மடிந்த பானாள் கங்குல் அக
காடு தேர் வேட்டத்து விளிவு இடம் பெறாஅது அக
வரி அதள் படுத்த சேக்கை தெரி இழை அக
தேன் நாறு கதுப்பின் கொடிச்சியர் தந்தை அக
கூதிர் இல் செறியும் குன்ற நாட அக
வனைந்து வரல் இள முலை ஞெமுங்க பல் ஊழ் அக
விளங்கு தொடி முன்கை வளைந்து புறம் சுற்ற அக
நின் மார்பு அடைதலின் இனிது ஆகின்று ஏ அக
நும் இல் புலம்பின் உள்ளுதொறும் நலியும் அக
தண் வரல் அசஈய பண்பு இல் வாடை அக
பதம் பெறுகல்லாது இடம் பார்த்து நீடி அக
மனை மரம் ஒசிய ஒற்றி அக
பலர் மடி கங்குல் நெடு புற நிலை ஏ அக
தண் கயத்து அமன்ற வண்டு படு துணை மலர் அக
பெருந்தகை இழந்த கண்ணினை பெரிது உம் அக
வருந்தினை வாழியர் நீ ஏ வடாஅது அக
வண் புனல் தொழுநை வார் மணல் அகல் துறை அக
அண்டர் மகளிர் தண் தழை உடீஇயர் அக
மரம் செல மிதித்த மாஅல் போல அக
புன் தலை மட பிடி உணீஇயர் அம் குழை அக
நெடு நிலை யாஅம் ஒற்றி நனை கவுள் அக
படி ஞிமிறு கடியும் களிறு ஏ தோழி அக
சூர் மருங்கு அறுத்த சுடர் இலை நெடு வேல் அக
சினம் மிகு முருகன் தண் பரங்குன்றத்து அக
அந்துவன் பாடிய சந்து கெழு நெடு வரை அக
இன் தீம் பை சுனை ஈர் அணி பொலிந்த அக
தண் நறு கழுநீர் செண் இயல் சிறுபுறம் அக
தாம் பாராட்டிய காலை உம் உள்ளார் அக
வீங்கு இறை பணை தோள் நெகிழ சேய் நாட்டு அக
அரு செயல் பொருள் பிணி முன்னி நம் அக
பிரிந்து சேண் உறைநர் சென்ற ஆறு ஏ அக
பெரு கடல் பரப்பில் சே இறா நடுங்க அக
கொடு தொழில் முகந்த செ கோல் அ வலை அக
நெடு திமில் தொழிலொடு வைகிய தந்தைக்கு அக
உப்பு நொடை நெல்லின் மூரல் வெள் சோறு அக
அயிலை துழந்த அம் புளி சொரிந்து அக
கொழு மீன் தடியொடு குறுமகள் கொடுக்கும் அக
திண் தேர் பொறையன் தொண்டி அன்ன எம் அக
ஒள் தொடி ஞெமுக்காதீம் ஓ தெய்ய அக
ஊதை ஈட்டிய உயர் மணல் அடை கரை அக
கோதை ஆயமொடு வண்டல் தஈ அக
ஓரை ஆடினும் உயங்கும் நின் ஒளி என அக
கொன் உம் சிவப்போள் காணின் வென் வேல் அக
கொற்ற சோழர் குடந்தை வைத்த அக
நாடு தரு நிதியினும் செறிய அக
அரு கடி படுக்குவள் அறன் இல் யாய் ஏ அக
நோற்றோர் மன்ற தாம் ஏ கூற்றம் அக
கோளுற விளியார் பிறர் கொள விளிந்தோர் என அக
தாள் வலம் படுப்ப சேண் புலம் படர்ந்தோர் அக
நாள் இழை நெடு சுவர் நோக்கி நோய் உழந்து அக
ஆழல் வாழி தோழி தாழாது அக
உரும் என சிலைக்கும் ஊக்கமொடு பை கால் அக
வரி மாண் நோன் ஞாண் வன் சிலை கொளீஇ அக
அரு நிறத்து அழுத்திய அம்பினர் பலர் உடன் அக
அண்ணல் யானை வெள் கோடு கொண்டு அக
நறவு நொடை நெல்லின் நாள் மகிழ் அயரும் அக
கழல் புனை திருந்து அடி கள்வர் கோமான் அக
மழ புலம் வணக்கிய மா வண் புல்லி அக
விழவு உடை விழு சீர் வேங்கடம் பெறினும் அக
பழகுவர் ஆதல் ஓ அரிது ஏ முனாஅது அக
முழவு உறழ் திணி தோள் நெடு வேள் ஆவி அக
பொன் உடை நெடு நகர் பொதினி அன்ன நின் அக
ஒள் கேழ் வன முலை பொலிந்த அக
நுண் பூண் ஆகம் பொருந்துதல் மறந்து ஏ அக
அயத்து வளர் பைஞ்சாய் முருந்தின் அன்ன அக
நகை பொலிந்து இலங்கும் எயிறு கெழு துவர் வாய் அக
ஆகத்து அரும்பிய முலையள் பணை தோள் அக
மா தாள் குவளை மலர் பிணைத்தன்ன அக
மா இதழ் மழை கண் மாஅயோளொடு அக
பேய் உம் அறியா மறை அமை புணர்ச்சி அக
பூசல் துடியின் புணர்பு பிரிந்து இசைப்ப அக
கரந்த கரப்பொடு நாம் செலற்கு அருமையின் அக
கடு புனல் மலிந்த காவிரி பேர் யாற்று அக
நெடு சுழி நீத்தம் மண்ணுநள் போல அக
நடுங்கு அஞர் தீர முயங்கி நெருநல் அக
ஆகம் அடைதந்தோள் ஏ வென் வேல் அக
களிறு கெழு தானை பொறையன் கொல்லி அக
ஒளிறு நீர் அடுக்கத்து வியல் அகம் பொற்ப அக
கடவுள் எழுதிய பாவையின் அக
மடவது மாண்ட மாஅயோள் ஏ அக
கேளாய் வாழி ஓ மகளை நின் தோழி அக
திரு நகர் வரைப்பு அகம் புலம்ப அவனொடு அக
பெரு மலை இறந்தது நோவேன் நோவல் அக
கடுங்கண் யானை நெடு கை சேர்த்தி அக
முடங்கு தாள் உதைத்த பொலம் கெழு பூழி அக
பெரு புலர் விடியல் விரிந்து வெயில் எறிப்ப அக
கரு தாள் மிடற்ற செ பூழ் சேவல் அக
சிறு புன் பெடையொடு குடையும் ஆங்கண் அக
அஞ்சுவர தகுந கானம் நீந்தி அக
கன்று காணாது புன் கண்ண செவி சாய்த்து அக
மன்று நிறை பைதல் கூர பல உடன் அக
கறவை தந்த கடு கால் மறவர் அக
கல்லென் சீறூர் எல்லியின் அசஈ அக
முது வாய் பெண்டின் செது கால் குரம்பை அக
மட மயில் அன்ன என் நடை மெலி பேதை அக
தோள் துணை ஆக துயிற்ற துஞ்சாள் அக
வேட்ட கள்வர் விசியுறு கடு கண் அக
சே கோள் அறையும் தண்ணுமை அக
கேட்குநள் கொல் என கலுழும் என் நெஞ்சு ஏ அக
களையும் இடன் ஆல் பாக உளை அணி அக
உலகு கடப்பு அன்ன புள் இயல் கலி மா அக
வகை அமை வனப்பின் வள்பு நீ தெரிய அக
தளவு பிணி அவிழ்ந்த தண் பத பெரு வழி அக
ஐது இலங்கு அகல் இலை நெய் கனி நோன் காழ் அக
வெள் வேல் இளையர் வீங்கு பரி முடுக அக
செலவு நாம் அயர்ந்தனம் ஆயின் பெயல அக
கடு நீர் வரித்த செ நில மருங்கின் அக
விடு நெறி ஈர் மணல் வாரணம் சிதர அக
பாம்பு உறை புற்றத்து ஈர் புறம் குத்தி அக
மண் உடை கோட்ட அண்ணல் ஏஎறு அக
உடன் நிலை வேட்கையின் மட நாகு தழீஇ அக
ஊர் வயின் பெயரும் பொழுதில் சேர்பு உடன் அக
கன்று பயிர் குரல மன்று நிறை புகுதரும் அக
ஆ பூண் தெள் மணி ஐது இயம்பு இன் இசை அக
புலம்பு கொள் மாலை கேட்டொறும் அக
கலங்கினள் உறைவோள் கையறு நிலை ஏ அக
உன்னம் கொள்கையொடு உளம் கரந்து உறையும் அக
அன்னை சொல் உம் உய்கம் என்னதூஉம் அக
ஈரம் சேரா இயல்பின் பொய் மொழி அக
சேரி அம் பெண்டிர் கௌவை உம் ஒழிகம் அக
நாடு கண் அகற்றிய உதியஞ்சேரல் அக
பாடி சென்ற பரிசிலர் போல அக
உவ இனி வாழி தோழி அவர் ஏ அக
பொம்மல் ஓதி நம்மொடு ஒராங்கு அக
செலவு அயர்ந்தனர் ஆல் இன்று ஏ மலை தொறும் அக
மால் கழை பிசைந்த கால் வாய் கூர் எரி அக
மீன் கொள் பரதவர் கொடு திமில் நளி சுடர் அக
வான் தோய் புணரி மிசை கண்டாங்கு அக
மேவர தோன்றும் யாஅ உயர் நனம் தலை அக
உயவல் யானை வெரிநு சென்று அன்ன அக
கல் ஊர்பு இழிதரும் புல் சாய் சிறு நெறி அக
காடு மீக்கூறும் கோடு ஏந்து ஒருத்தல் அக
ஆறு கடி கொள்ளும் அரு சுரம் பணை தோள் அக
நாறு ஐங்கூந்தல் கொம்மை வரி முலை அக
நிரை இதழ் உண் கண் மகளிர்க்கு அக
அரிய ஆல் என அழுங்கிய செலவு ஏ அக
இம்மை உலகத்து இசையொடு உம் விளங்கி அக
மறுமை உலகம் உம் மறு இன்று எய்துப அக
செறுநர் உம் விழையும் செயிர் தீர் காட்சி அக
சிறுவர் பயந்த செம்மலோர் என அக
பல்லோர் கூறிய பழமொழி எல்லாம் அக
வாய் ஏ ஆகுதல் வாய்த்தனம் தோழி அக
நிரை தார் மார்பன் நெருநல் ஒருத்தியொடு அக
வதுவை அயர்தல் வேண்டி புதுவதின் அக
இயன்ற அணியன் இ தெரு இறப்போன் அக
மாண் தொழில் மா மணி கறங்க கடை கழிந்து அக
காண்டல் விருப்பொடு தளர்பு ஓடும் அக
பூ கண் புதல்வனை நோக்கி நெடு தேர் அக
தாங்குமதி வலவ என்று இழிந்தனன் தாங்காது அக
மணி புரை செ வாய் மார்பகம் சிவண அக
புல்லி பெரும செல் இனி அகத்து என அக
கொடுப்போற்கு ஒல்லான் கலுழ்தலின் தடுத்த அக
மாநிதி கிழவன் உம் போன்ம் என மகனொடு அக
தான் ஏ புகுதந்தோன் யான் அது அக
படுத்தனென் ஆகுதல் நாணி இடித்து இவன் அக
கலக்கினன் போலும் இ கொடியோன் என சென்று அக
அலைக்கும் கோலொடு குறுக தலைக்கொண்டு அக
இமிழ் கண் முழவின் இன் சீர் அவர் மனை அக
பயிர்வன போல வந்து இசைப்ப உம் தவிரான் அக
கழங்கு ஆடு ஆயத்து அன்று நம் அருளிய அக
பழம் கணோட்டம் உம் நலிய அக
அழுங்கினன் அல்லன் ஓ அயர்ந்த தன் மணன் ஏ அக
யான் எவன் செய்கு ஓ தோழி பொறி வரி அக
வானம்வாழ்த்தி பாட உம் அருளாது அக
உறை துறந்து எழிலி நீங்கலின் பறைபு உடன் அக
மரம் புல்லென்ற முரம்பு உயர் நனம் தலை அக
அரம் போழ் நுதிய வாளி அம்பின் அக
நிரம்பா நோக்கின் நிரயம் கொண்மார் அக
நெல்லி நீள் இடை எல்லி மண்டி அக
நல் அமர் கடந்த நாண் உடை மறவர் அக
பெயர் உம் பீடு எழுதி அதர் தொறும் அக
பீலி சூட்டிய பிறங்கு நிலை நடுகல் அக
வேல் ஊன்று பலகை வேற்று முனை கடுக்கும் அக
மொழிபெயர் தேஎம் தருமார் மன்னர் அக
கழி பிணி கறை தோல் நிரை கண்டன்ன அக
உவல் இடு பதுக்கை ஆள் உகு பறந்தலை அக
உரு இல் பேஎய் ஊரா தேரொடு அக
நிலம் படு மின்மினி போல பல உடன் அக
இலங்கு பரல் இமைக்கும் என்ப நம் அக
நலம் துறந்து உறைநர் சென்ற ஆறு ஏ அக
அன்னாய் வாழி வேண்டு அன்னை நம் படப்பை அக
தண் அயத்து அமன்ற கூதளம் குழைய அக
இன் இசை அருவி பாடும் என்னதூஉம் அக
கேட்டி ஓ வாழி வேண்டு அன்னை நம் படப்பை அக
ஊட்டியன்ன ஒள் தளிர் செயலை அக
ஓங்கு சினை தொடுத்த ஊசல் பாம்பு என அக
முழு முதல் துமிய உரும் எறிந்தன்று ஏ அக
பின் உம் கேட்டி ஓ என அஃது அறியாள் அக
அன்னை உம் கனை துயில் மடிந்தனள் அதன் தலை அக
மன் உயிர் மடிந்தன்று ஆல் பொழுது ஏ காதலர் அக
வருவர் ஆயின் பருவம் இது என அக
சுடர்ந்து இலங்கு எல் வளை நெகிழ்ந்த நம் வயின் அக
படர்ந்த உள்ளம் பழுது அன்று ஆக அக
வந்தனர் வாழி தோழி அந்தரத்து அக
இமிழ் பெயல் தலஈய இன பல கொண்மூ அக
தவிர்வு இல் வெள்ளம் தலைதலை சிறப்ப அக
கன்று கால் ஒய்யும் கடு சுழி நீத்தம் அக
புன் தலை மட பிடி பூசல் பல உடன் அக
வெள் கோட்டு யானை விளி பட துழவும் அக
அகல் வாய் பாந்தள் படாஅர் அக
பகல் உம் அஞ்சும் பனி கடு சுரன் ஏ அக
ஆய் நலம் தொலைந்த மேனி உம் மா மலர் அக
தகை வனப்பு இழந்த கண் உம் வகை இல அக
வண்ணம் வாடிய வரி உம் நோக்கி அக
ஆழல் ஆன்றிசின் நீ ஏ உரிதினின் அக
ஈதல் இன்பம் வெஃகி மேவர அக
செய் பொருள் திறவர் ஆகி புல் இலை அக
பராரை நெல்லி அம் புளி திரள் காய் அக
கான மட மரை கண நிரை கவரும் அக
வேனில் அத்தம் என்னாது ஏமுற்று அக
விண் பொரு நெடு குடை இயல் தேர் மோரியர் அக
பொன் புனை திகிரி திரிதர குறைத்த அக
அறை இறந்து அகன்றனர் ஆயினும் எனையதூஉம் அக
நீடலர் வாழி தோழி ஆடு இயல் அக
மட மயில் ஒழித்த பீலி வார்ந்து தம் அக
சிலை மாண் வல் வில் சுற்றி பல அக
அம்பு உடை கையர் அரண் பல நூறி அக
நல் கலம் தரூஉம் வயவர் பெருமகன் அக
சுடர் மணி பெரு பூண் ஆஅய் கானத்து அக
தலை நாள் அலரின் நாறும் நின் அக
அலர் முலை ஆகத்து இன் துயில் மறந்து ஏ அக
கொடு திமில் பரதவர் வேட்டம் வாய்த்தென அக
இரு புலா கமழும் சிறுகுடி பாக்கத்து அக
குறு கண் அ வலை பயம் பாராட்டி அக
கொழும் கண் அயிலை பகுக்கும் துறைவன் அக
நம்மொடு புணர்ந்த கேண்மை முன் ஏ அக
அலர் வாய் பெண்டிர் அம்பல் தூற்ற அக
பலர் உம் ஆங்கு அறிந்தனர் மன் ஏ இனி அக
வதுவை கூடிய பின்றை புதுவது அக
பொன் வீ ஞாழலொடு புன்னை வரிக்கும் அக
கானல் அம் பெரு துறை கவினி மா நீர் அக
பாசு அடை கலித்த கணை கால் நெய்தல் அக
விழவு அணி மகளிர் தழை கூட்டும் அக
வென் வேல் கவுரியர் தொல் முது கோடி அக
முழங்கு இரு பௌவம் இரங்கும் முன் துறை அக
வெல் போர் இராமன் அரு மறைக்கு அவித்த அக
பல் வீழ் ஆலம் போல அக
ஒலி அவிந்தன்று இ அழுங்கல் ஊர் ஏ அக
நிறைந்தோர் தேரும் நெஞ்சமொடு குறைந்தோர் அக
பயன் இன்மையின் பற்று விட்டு ஒரூஉம் அக
நயன் இல் மாக்கள் போல வண்டு இனம் அக
சுனை பூ நீத்து சினை படர அக
மை இல் மான் இனம் மருள பையென அக
வெந்து ஆறு பொன்னின் அந்தி பூப்ப அக
ஐயறிவு அகற்றும் கையறு படரோடு அக
ஆகல் இரு வானம் அம் மஞ்சு ஈன அக
பகல் ஆற்றுப்படுத்த பழங்கண் மாலை அக
காதலர் பிரிந்த புலம்பின் நோ தக அக
ஆர் அஞர் உறுநர் அரு நிறம் சுட்டி அக
கூர் எஃகு எறிஞரின் அலைத்தல் ஆனாது அக
எள் அற இயற்றிய நிழல் காண் மண்டிலத்து அக
உள் ஊது ஆவியின் பைப்பய நுணுகி அக
மதுகை மாய்தல் வேண்டும் பெரிது அழிந்து அக
இது கொல் வாழி தோழி என் உயிர் அக
விலங்கு வெ கடு வளி எடுப்ப அக
துளங்கு மர புள்ளின் துறக்கும் பொழுது ஏ அக
இருள் கிழிப்பது போல் மின்னி வானம் அக
துளி தலைக்கொண்ட நளி பெயல் நடுநாள் அக
மின்மினி மொய்த்த முரவு வாய் புற்றம் அக
பொன் எறி பிதிரின் சுடர வாங்கி அக
குரும்பி கெண்டும் பெரு கை ஏற்றை அக
இரும்பு செய் கொல் என தோன்றும் ஆங்கண் அக
ஆறு ஏ அரு மரபின யாறு
சுட்டுநர் பனிக்கும் சூர் உடை முதலைய அக
கழை மாய் நீத்தம் கல் பொருது இரங்க அக
அஞ்சுவம் தமியம் என்னாது மஞ்சு சுமந்து அக
ஆடு கழை நரலும் அணங்கு உடை கவாஅன் அக
ஈர் உயிர் பிணவின் வயவு பசி களஈய அக
இரு களிறு அட்ட பெரு சின உழுவை அக
நாம நல்லரா கதிர்பட உமிழ்ந்த அக
மேய் மணி விளக்கின் புலர ஈர்க்கும் அக
வாள் நடந்தன்ன வழக்கு அரு கவலை அக
உள்ளுநர் உட்கும் கல் அடர் சிறு நெறி அக
அருள் புரி நெஞ்சமொடு எஃகு துணை ஆக அக
வந்தோன் கொடியன் உம் அல்லன் தந்த அக
நீ தவறு உடையஇ உம் அல்லை நின் வயின் அக
ஆனா அரு படர் செய்த அக
யான் ஏ தோழி தவறு உடையேன் அக
பின்னொடு முடித்த மண்ணா முச்சி அக
நெய் கனி வீழ் குழல் அகப்பட தஈ அக
வெருகு இருள் நோக்கியன்ன கதிர் விடுபு அக
ஒரு காழ் முத்தம் இடை முலை விளங்க அக
வணங்குறு கற்பொடு மடம் கொள சாஅய் அக
நின் நோய் தலையஇ உம் அல்லை தெறுவர அக
என் ஆகுவள் கொல் அளியள் தான் என அக
என் அழிபு இரங்கும் நின்னொடு யான் உம் அக
ஆறு அன்று என்னா வேறு அல் காட்சி அக
இருவேம் நம் படர் தீர வருவது அக
காணிய வம்மோ காதல் அம் தோழி அக
கொடி பிணங்கு அரில இருள் கொள் நாகம் அக
மடி பதம் பார்க்கும் வயமான் துப்பின் அக
ஏனல் அம் சிறு தினை சேணோன் கையது ஐ அக
பிடி கை அமைந்த கனல் வாய் கொள்ளி அக
விடு பொறி சுடரின் மின்னி அவர் அக
சென்ற தேஎத்து நின்றது ஆல் மழை ஏ அக
வினை வலம்படுத்த வென்றியொடு மகிழ் சிறந்து அக
போர் வல் இளையர் தாள் வலம் வாழ்த்த அக
தண் பெயல் பொழிந்த பைதுறு காலை அக
குருதி உருவின் ஒள் செ மூதாய் அக
பெரு வழி மருங்கில் சிறு பல வரிப்ப அக
பை கொடி முல்லை மெல் பத புது வீ அக
வெள் களர் அரி மணல் நல் பல தாஅய் அக
வண்டு போது அவிழ்க்கும் தண் கமழ் புறவில் அக
கரு கோட்டு இரலை காமர் மட பிணை அக
மருண்ட மான் நோக்கம் காண்தொறும் நின் நினைந்து அக
திண் தேர் வலவ கடவு என கடஈ அக
இன்று ஏ வருவர் ஆன்றிகம் பனி என அக
வன்புறை இன் சொல் நல் பல பயிற்றும் அக
நின் வலித்து அமைகுவென் மன் ஓ அல்கல் அக
புன்கண் மாலையொடு பொருந்தி கொடு கோல் அக
கல்லா கோவலர் ஊதும் அக
வல் வாய் சிறு குழல் வருத்தா கால் ஏ அக
அருள் அன்று ஆக ஆள்வினை ஆடவர் அக
பொருள் என வலித்த அல் காட்சியின் அக
மைந்து மலி உள்ளமொடு துஞ்சல் செல்லாது அக
எரி சினம் தவழ்ந்த இரு கடற்று அடை முதல் அக
கரி குதிர் மரத்த கான வாழ்க்கை அக
அடு புலி முன்பின் தொடு கழல் மறவர் அக
தொன்று இயல் சிறுகுடி மன்று நிழல் படுக்கும் அக
அண்ணல் நெடு வரை ஆம் அற புலர்ந்த அக
கல் நெறி படர்குவர் ஆயின் நல் நுதல் அக
செயிர் தீர் கொள்கை சில் மொழி துவர் வாய் அக
அவிர் தொடி முன்கை ஆய் இழை மகளிர் அக
ஆரம் தாங்கிய அலர் முலை ஆகத்து அக
ஆரா காதலொடு தார் இடை குழையாது அக
சென்று படு விறல் கவின் உள்ளி என்றும் அக
இரங்குநர் அல்லது பெயர்தந்து யாவர் உம் அக
தருநர் உம் உளர் ஓ இ உலகத்தான் என அக
மாரி ஈங்கை மா தளிர் அன்ன அக
அம் மா மேனி ஐது அமை நுசுப்பின் அக
பல் காசு நிரைத்த கோடு ஏந்து அல்குல் அக
மெல் இயல் குறுமகள் புலந்து பல கூறி அக
ஆனா நோயஇ ஆக யான் ஏ அக
பிரிய சூழ்தல் உம் உண்டு ஓ அக
அரிது பெறு சிறப்பின் நின் வயினான் ஏ அக
மண் கனை முழவொடு மகிழ் மிக தூங்க அக
தண் துறை ஊரன் எம் சேரி வந்தென அக
இன் கடு கள்ளின் அஃதை களிற்றொடு அக
நல் கலன் ஈயும் நாள் மகிழ் இருக்கை அக
அவை புகு பொருநர் பறையின் ஆனாது அக
கழறுப என்ப அவன் பெண்டிர் அந்தில் அக
கச்சினன் கழலினன் தேம் தார் மார்பினன் அக
வகை அமை பொலிந்த வனப்பு தெரியல் அக
சுரியல் அம் பொருநனை காண்டிர் ஓ என அக
ஆதிமந்தி பேதுற்று இனைய அக
சிறை பறைந்து உரஈ செ குணக்கு ஒழுகும் அக
அம் தண் காவிரி போல அக
கொண்டு கை வலித்தல் சூழ்ந்திசின் யான் ஏ அக
நல் நுதல் பசப்ப உம் ஆள்வினை தரீயர் அக
துன் அரு கானம் துன்னுதல் நன்று என அக
பின் நின்று சூழ்ந்தனை ஆயின் நன்று இன்னா அக
சூழ்ந்திசின் வாழிய நெஞ்சு ஏ வெய்துற அக
இடி உமிழ் வானம் நீங்கி யாங்கண் உம் அக
குடி பதி பெயர்ந்த சுட்டு உடை முது பாழ் அக
கயிறு பிணி குழிசி ஓலை கொண்மார் அக
பொறி கண்டு அழிக்கும் ஆவண மாக்களின் அக
உயிர் திறம் பெயர நல் அமர் கடந்த அக
தறுகணாளர் குடர் தரீஇ தெறுவர அக
செ செவி எருவை அஞ்சுவர இகுக்கும் அக
கல் அதர் கவலை போகின் சீறூர் அக
புல் அரை இத்தி புகர் படு நீழல் அக
எல் வளி அலைக்கும் இருள் கூர் மாலை அக
வானவன் மறவன் வணங்கு வில் தட கை அக
ஆனா நறவின் வண் மகிழ் பிட்டன் அக
பொருந்தா மன்னர் அரு சமத்து உயர்த்த அக
திருந்து இலை எஃகம் போல அக
அரு துயர் தரும் இவள் பனி வார் கண் ஏ அக
நனம் தலை கானத்து ஆளி அஞ்சி அக
இனம் தலைத்தரூஉம் எறுழ் கிளர் முன்பின் அக
வரி ஞிமிறு ஆர்க்கும் வாய் புகு கடாத்து அக
பொறி நுதல் பொலிந்த வய களிற்று ஒருத்தல் அக
இரு பிணர் தட கையின் ஏமுற தழுவ அக
கடு சூல் மட பிடி நடுங்கும் சாரல் அக
தேம் பிழி நறவின் குறவர் முன்றில் அக
முந்தூழ் ஆய் மலர் உதிர காந்தள் அக
நீடு இதழ் நெடு துடுப்பு ஒசிய தண்ணென அக
வாடை தூக்கும் வரு பனி அற்சிரம் அக
நம் இல் புலம்பின் தம் ஊர் தமியர் அக
என் ஆகுவர் கொல் அளியர் தாம் என அக
எம் விட்டு அகன்ற சில் நாள் சிறிது உம் அக
உள்ளி உம் அறிதிர் ஓ ஓங்கு மலை நாட அக
உலகு உடன் திரிதரும் பலர் புகழ் நல் இசை அக
வாய்மொழி கபிலன் சூழ சேய் நின்று அக
செழும் செய் நெல்லின் விளை கதிர் கொண்டு அக
தடம் தாள் ஆம்பல் மலரொடு கூட்டி அக
யாண்டு பல கழிய வேண்டு வயின் பிழையாது அக
ஆள் இடூஉ கடந்து வாள் அமர் உழக்கி அக
ஏந்து கோட்டு யானை வேந்தர் ஓட்டிய அக
கடு பரி புரவி கை வண் பாரி அக
தீம் பெரு பை சுனை பூத்த அக
தேம் கமழ் புது மலர் நாறும் இவள் நுதல் ஏ அக
தோள் பதன் அமைத்த கரு கை ஆடவர் அக
கனை பொறி பிறப்ப நூறி வினை படர்ந்து அக
கல்லுறுத்து இயற்றிய வல் உவர் படுவில் அக
பார் உடை மருங்கின் ஊறல் மண்டிய அக
வன்புலம் துமிய போகி கொங்கர் அக
படு மணி ஆயம் நீர்க்கு நிமிர்ந்து செல்லும் அக
சேது ஆ எடுத்த செ நில குரூஉ துகள் அக
அகல் இரு விசும்பின் ஊன்றி தோன்றும் அக
நனம் தலை அழுவம் நம்மொடு துணைப்ப அக
வல்லாங்கு வருதும் என்னாது அல்குவர அக
வருந்தினை வாழி என் நெஞ்சு ஏ இரு சிறை அக
வளை வாய் பருந்தின் வான் கண் பேடை அக
ஆடுதொறு கனையும் அ வாய் கடு துடி அக
கொடு வில் எயினர் கோள் சுரம் படர அக
நெடு விளி பயிற்றும் நிரம்பா நீள் இடை அக
கல் பிறங்கு அத்தம் போகி அக
நில்லா பொருள் பிணி பிரிந்த நீ ஏ அக
கொடு தாள் முதலையொடு கோட்டுமீன் வழங்கும் அக
இரு கழி இட்டு சுரம் நீந்தி இரவின் அக
வந்தோய் மன்ற தண் கடல் சேர்ப்ப அக
நினக்கு எவன் அரியம் ஓ யாம் ஏ எந்தை அக
புணர் திரை பரப்பகம் துழஈ தந்த அக
பல் மீன் உணங்கல் படு புள் ஓப்புதும் அக
முண்டகம் கலித்த முதுநீர் அடை கரை அக
ஒள் பல் மலர கவட்டு இலை அடும்பின் அக
செ கேழ் மெல் கொடி ஆழி அறுப்ப அக
இன மணி புரவி நெடு தேர் கடஈ அக
மின் இலை பொலிந்த விளங்கு இணர் அவிழ் பொன் அக
தண் நறு பை தாது உறைக்கும் அக
புன்னை அம் கானல் பகல் வந்தீம் ஏ அக
நாள் உலா எழுந்த கோள் வல் உளியம் அக
ஓங்கு சினை இருப்பை தீம் பழம் முனையின் அக
புல் அளை புற்றின் பல் கிளை சிதலை அக
ஒருங்கு முயன்று எடுத்த நனை வாய் நெடு கோடு அக
இரும்பு ஊது குருகின் இடந்து இரை தேரும் அக
மண் பக வறந்த ஆங்கண் கண் பொர அக
கதிர் தெற கவிழ்ந்த உலறு தலை நோன் சினை அக
நெறி அயல் மராஅம் ஏறி புலம்பு கொள அக
எறி பருந்து உயவும் என்றூழ் நீள் இடை அக
வெ முனை அரு சுரம் நீந்தி சிறந்த அக
செம்மல் உள்ளம் துரத்தலின் கறுத்தோர் அக
ஒளிறு வேல் அழுவம் களிறு பட கடக்கும் அக
மா வண் கடலன் விளங்கில் அன்ன எம் அக
மை எழில் உண் கண் கலுழ அக
ஐய சேறிர் ஓ அகன்று செய் பொருட்கு ஏ அக
ஆடு அமை குயின்ற அவிர் துளை மருங்கின் அக
கோடை அ வளி குழல் இசை ஆக அக
பாடு இன் அருவி பனி நீர் இசை அக
தோடு அமை முழவின் துதை குரல் ஆக அக
கண கலை இகுக்கும் கடு குரல் தூம்பொடு அக
மலை பூ சாரல் வண்டு யாழ் ஆக அக
இன் பல் இமிழ் இசை கேட்டு கலி சிறந்து அக
மந்தி நல் அவை மருள்வன நோக்க அக
கழை வளர் அடுக்கத்து இயலி ஆடு மயில் அக
நனவு புகு விறலியின் தோன்றும் நாடன் அக
உருவ வல் வில் பற்றி அம்பு தெரிந்து அக
செரு செய் யானை செல் நெறி வினாஅய் அக
புலர் குரல் ஏனல் புழை உடை ஒரு சிறை அக
மலர் தார் மார்பன் நின்றோன் கண்டோர் அக
பலர் தில் வாழி தோழி அவர் உள் அக
ஆர் இருள் கங்குல் அணையொடு பொருந்தி அக
ஓர் யான் ஆகுவது எவன் கொல் அக
நீர் வார் கண்ணொடு நெகிழ் தோளேன் ஏ அக
வலம் சுரி மராஅத்து சுரம் கமழ் புது வீ அக
சுரி ஆர் உளை தலை பொலிய சூடி அக
கறை அடி மட பிடி கானத்து அலற அக
களிற்று கன்று ஒழித்த உவகையர் கலி சிறந்து அக
கரு கால் மராஅத்து கொழு கொம்பு பிளந்து அக
பெரு பொளி வெள் நார் அழுந்துபட பூட்டி அக
நெடு கொடி நுடங்கும் நியம மூதூர் அக
நறவு நொடை நல் இல் புதவு முதல் பிணிக்கும் அக
கல்லா இளையர் பெருமகன் புல்லி அக
வியன் தலை நல் நாட்டு வேங்கடம் கழியினும் அக
சேயர் என்னாது அன்பு மிக கடஈ அக
எய்த வந்தன ஆல் தாம் ஏ நெய்தல் அக
கூம்பு விடு நிகர் மலர் அன்ன அக
ஏந்து எழில் மழை கண் எம் காதலி குணன் ஏ அக
மலை மிசை குலஈய உரு கெழு திருவில் அக
பணை முழங்கு எழிலி பௌவம் வாங்கி அக
தாழ் பெயல் பெரு நீர் வலன் ஏர்பு வளஈ அக
மாதிரம் புதைப்ப பொழிதலின் காண்வர அக
இரு நிலம் கவினிய ஏமுறு காலை அக
நெருப்பின் அன்ன சிறு கண் பன்றி அக
அயிர் கண் படாஅர் துஞ்சு புறம் புதைய அக
நறு வீ முல்லை நாள் மலர் உதிரும் அக
புறவு அடைந்து இருந்த அரு முனை இயவின் அக
சீறூரோள் ஏ ஒள் நுதல் யாம் அக
எரி புரை பல் மலர் பிறழ வாங்கி அக
அரிஞர் யாத்த அலங்கு தலை பெரு சூடு அக
கள் ஆர் வினைஞர் களம் தொறும் மறுகும் அக
தண்ணடை தழீஇய கொடி நுடங்கு ஆர் எயில் அக
அரு திறை கொடுப்ப உம் கொள்ளான் சினம் சிறந்து அக
வினை வயின் பெயர்க்கும் தானை அக
புனை தார் வேந்தன் பாசறையேம் ஏ அக
நல் நுதல் பசப்ப உம் பெரு தோள் நெகிழ அக
உண்ணா உயக்கமொடு உயிர் செல சாஅய் அக
இன்னம் ஆக உம் இங்கு நம் துறந்தோர் அக
அறவர் அல்லர் அவர் என பல புலந்து அக
ஆழல் வாழி தோழி சாரல் அக
ஈன்று நாள் உலந்த மெல் நடை மட பிடி அக
கன்று பசி களஈய பை கண் யானை அக
முற்றா மூங்கில் முளை தருபு ஊட்டும் அக
வென் வேல் திரையன் வேங்கட நெடு வரை அக
நன்னாள் பூத்த நாகு இள வேங்கை அக
நறு வீ ஆடிய பொறி வரி மஞ்ஞை அக
நனை பசு குருந்தின் நாறு சினை இருந்து அக
துணை பயிர்ந்து அகவும் தரு தண் கார் அக
வருதும் யாம் என தேற்றிய அக
பருவம் காண் அது பாயின்று ஆல் மழை ஏ அக
உழுந்து தலைப்பெய்த கொழும் களி மிதவை அக
பெரு சோற்று அமலை நிற்ப நிரை கால் அக
தண் பெரு பந்தர் தரு மணல் ஞெமிரி அக
மனை விளக்குறுத்து மாலை தொடரி அக
கனை இருள் அகன்ற கவின் பெறு காலை அக
கோள் கால் நீங்கிய கொடு வெள் திங்கள் அக
கேடு இல் விழு புகழ் நாள் தலைவந்தென அக
உச்சி குடத்தர் புத்து அகல் மண்டையர் அக
பொது செய் கம்பலை முது செ பெண்டிர் அக
முன்ன உம் பின்ன முறை தர
புதல்வன் பயந்த திதலை அ வயிற்று அக
வால் இழை மகளிர் நால்வர் கூடி அக
கற்பினின் வழாஅ நல் பல உதவி அக
பெற்றோன் பெட்கும் பிணையஇ ஆக என அக
நீரொடு சொரிந்த ஈர் இதழ் அலரி அக
பல் இரு கதுப்பின் நெல்லொடு தயங்க அக
வதுவை நல் மணம் கழிந்த பின்றை அக
கல்லென் சும்மையர் ஞெரேரென புகுதந்து அக
பேர் இற்கிழத்தி ஆக என தமர் தர அக
ஓர் இல் கூடிய உடன் புணர் கங்குல் அக
கொடு புறம் வளஈ கோடி கலிங்கத்து அக
ஒடுங்கினள் கிடந்த ஓர் புறம் தழீஇ அக
முயங்கல் விருப்பொடு முகம் புதை திறப்ப அக
அஞ்சினள் உயிர்த்த காலை யாழ நின் அக
நெஞ்சம் படர்ந்தது எஞ்சாது உரை என அக
இன் நகை இருக்கை பின் யான் வினவலின் அக
செ சூட்டு ஒள் குழை வண் காது துயல்வர அக
அகம் மலி உவகையள் ஆகி முகன் இகுத்து அக
ஒய்யென இறைஞ்சியோள் ஏ மாவின் அக
மடம் கொள் மதஈய நோக்கின் அக
ஒடுங்கு ஈர் ஓதி மாஅயோள் ஏ அக
தீம் தயிர் கடைந்த திரள் கால் மத்தம் அக
கன்று வாய் சுவைப்ப முன்றில் தூங்கும் அக
படலை பந்தர் புல் வேய் குரம்பை அக
நல்கூர் சீறூர் எல்லி தங்கி அக
குடுமி நெற்றி நெடு மர சேவல் அக
தலை குரல் விடியல் போகி முனாஅது அக
கடுங்கண் மறவர் கல் கெழு குறும்பின் அக
எழுந்த தண்ணுமை இடம் கண் பாணி அக
அரு சுரம் செல்வோர் நெஞ்சம் துண்ணென அக
குன்று சேர் கவலை இசைக்கும் அத்தம் அக
நனி நீடு உழந்தனை மன் ஏ அதனால் அக
உவ இனி வாழிய நெஞ்சு ஏ மை அற அக
வைகு சுடர் விளங்கும் வான் தோய் வியல் நகர் அக
சுணங்கு அணி வன முலை நலம் பாராட்டி அக
தாழ் இரு கூந்தல் நம் காதலி அக
நீள் அமை வனப்பின் தோள் உம் ஆர் அணைந்து ஏ அக
முதை சுவல் கலித்த மூரி செந்தினை அக
ஓங்கு வணர் பெரு குரல் உணீஇய பாங்கர் அக
பகு வாய் பல்லி பாடு ஓர்த்து குறுகும் அக
புருவை பன்றி வரு திறம் நோக்கி அக
கடு கை கானவன் கழுது மிசை கொளீஇய அக
நெடு சுடர் விளக்கம் நோக்கி வந்து நம் அக
நடுங்கு துயர் களைந்த நன்னராளன் அக
சென்றனன் கொல் ஓ தான் ஏ குன்றத்து அக
இரு புலி தொலைத்த பெரு கை யானை அக
கவுள் மலிபு இழிதரும் காமர் கடாஅம் அக
இரு சிறை தொழுதி ஆர்ப்ப யாழ் செத்து அக
இரு கல் விடர் அளை அசுணம் ஓர்க்கும் அக
காம்பு அமல் இறும்பில் பாம்பு பட துவன்றி அக
கொடு விரல் உளியம் கெண்டும் அக
வடு ஆழ் புற்றின வழக்கு அரு நெறி ஏ அக
தெறு கதிர் ஞாயிறு நடு நின்று காய்தலின் அக
உறு பெயல் வறந்த ஓடு தேர் நனம் தலை அக
உருத்து எழு குரல குடிஞை சேவல் அக
புல் சாய் விடர் அகம் புலம்ப வரைய அக
கல் எறி இசையின் இரட்டும் ஆங்கண் அக
சிள்வீடு கறங்கும் சிறு இலை வேலத்து அக
ஊழுறு விளை நெற்று உதிர காழியர் அக
கவ்வை பரப்பின் வெ உவர்ப்பு ஒழிய அக
களரி பரந்த கல் நெடு மருங்கின் அக
விளர் ஊன் தின்ற வீங்கு சிலை மறவர் அக
மை படு திண் தோள் மலிர வாட்டி அக
பொறை மலி கழுதை நெடு நிரை தழீஇய அக
திருந்து வாள் வயவர் அரு தலை துமித்த அக
படு புலா கமழும் ஞாட்பில் துடி இகுத்து அக
அரு கலம் தெறுத்த பெரு புகல் வலத்தர் அக
வில் கெழு குறும்பில் கோள் முறை பகுக்கும் அக
கொல்லை இரு புனம் நெடிய என்னாது அக
மெல்லென் சே அடி மெலிய ஏக அக
வல்லுநள் கொல் ஓ தான் ஏ தேம் பெய்து அக
அளவுறு தீம் பால் அலைப்ப உம் உண்ணாள் அக
இடு மணல் பந்தர் உள் இயலும் அக
நெடு மெல் பணை தோள் மாஅயோள் ஏ அக
மூத்தோர் அன்ன வெள் தலை புணரி அக
இளையோர் ஆடும் வரி மனை சிதைக்கும் அக
தளை அவிழ் தாழை கானல் அம் பெரு துறை அக
சில் செவித்து ஆகிய புணர்ச்சி அலர் எழ அக
இல் வயின் செறித்தமை அறியாய் பல் நாள் அக
வரு முலை வருத்தா அம் பகட்டு மார்பின் அக
தெருமரல் உள்ளமொடு வருந்தும் நின் வயின் அக
நீங்குக என்று யான் யாங்ஙனம் மொழிகு ஓ அக
அரு திறல் கடவுள் செல்லூர் குணாஅது அக
பெரு கடல் முழக்கிற்று ஆகி யாணர் அக
இரும்பு இடம்படுத்த வடு உடை முகத்தர் அக
கரு கண் கோசர் நியமம் ஆயினும் அக
உறும் என கொள்குநர் அல்லர் அக
நறு நுதல் அரிவை பாசு இழை விலை ஏ அக
விளங்கு பகல் உதவிய பல் கதிர் ஞாயிறு அக
வளம் கெழு மா மலை பயம் கெட தெறுதலின் அக
அருவி ஆன்ற பெரு வரை மருங்கில் அக
சூர் சுனை துழஈ நீர் பயம் காணாது அக
பாசி தின்ற பை கண் யானை அக
ஓய் பசி பிடியொடு ஒரு திறன் ஒடுங்க அக
வேய் கண் உடைந்த வெயில் அவிர் நனம் தலை அக
அரு பொருள் வேட்கையின் அகன்றனர் ஆயினும் அக
பெரு பேர் அன்பினர் தோழி இரு கேழ் அக
இரலை சேக்கும் பரல் உயர் பதுக்கை அக
கடுங்கண் மழவர் களவு உழவு எழுந்த அக
நெடு கால் ஆசினி ஒடுங்காட்டு உம்பர் அக
விசி பிணி முழவின் குட்டுவன் காப்ப அக
பசி என அறியா பணை பயில் இருக்கை அக
தட மருப்பு எருமை தாமரை முனையின் அக
முடம் முதிர் பலவின் கொழு நிழல் வதியும் அக
குட நாடு பெறினும் தவிரலர் அக
மட மான் நோக்கி நின் மாண் நலம் மறந்து ஏ அக
நெடு மலை அடுக்கம் கண் கெட மின்னி அக
படு மழை பொழிந்த பானாள் கங்குல் அக
குஞ்சரம் நடுங்க தாக்கி கொடு வரி அக
செ கண் இரு புலி குழுமும் சாரல் அக
வாரல் வாழியர் ஐய நேர் இறை அக
நெடு மெல் பணை தோள் இவள் உம் யான் அக
காவல் கண்ணினம் தினை ஏ நாளை அக
மந்தி உம் அறியா மரம் பயில் இறும்பின் அக
ஒள் செ காந்தள் அவிழ்ந்த ஆங்கண் அக
தண் பல் அருவி தாழ் நீர் ஒரு சிறை அக
உருமு சிவந்து எறிந்த உரன் அழி பாம்பின் அக
திரு மணி விளக்கின் பெறுகுவை அக
இருள் மெல் கூந்தல் ஏமுறு துயில் ஏ அக
கேள் கேடு ஊன்ற உம் கிளைஞர் ஆர அக
கேள் அல் கேளிர் கெழீஇயினர் ஒழுக உம் அக
ஆள்வினைக்கு எதிரிய ஊக்கமொடு புகல் சிறந்து அக
ஆரம் கண்ணி அடு போர் சோழர் அக
அறம் கெழு நல் அவை உறந்தை அன்ன அக
பெறல் அரு நல் கலம் எய்தி நாடும் அக
செயல் அரு செய் வினை முற்றினம் ஆயின் அக
அரண் பல கடந்த முரண் கொள் தானை அக
வாடா வேம்பின் வழுதி கூடல் அக
நாள் அங்காடி நாறும் நறு நுதல் அக
நீள் இரு கூந்தல் மாஅயோளொடு அக
வரை குயின்றன்ன வான் தோய் நெடு நகர் அக
நுரை முகந்தன்ன மெல் பூ சேக்கை அக
நிவந்த பள்ளி நெடு சுடர் விளக்கத்து அக
நலம் கேழ் ஆகம் பூண் வடு பொறிப்ப அக
முயங்குகம் சென்மோ நெஞ்சு ஏ வரி நுதல் அக
வயம் திகழ்பு இழிதரும் வாய் புகு கடாஅத்து அக
மீளி மொய்ம்பொடு நிலன் எறியா குறுகி அக
ஆள் கோள் பிழையா அஞ்சுவரு தட கை அக
கடு பகட்டு யானை நெடு தேர் கோதை அக
திரு மா வியல் நகர் கருவூர் முன்துறை அக
தெள் நீர் உயர் கரை குவஈய அக
தண் ஆன்பொருநை மணலினும் பல ஏ அக
தேம் படு சிமய பாங்கர் பம்பிய அக
குவை இலை முசுண்டை வெள் பூ குழைய அக
வான் என பூத்த பானாள் கங்குல் அக
மறி துரூஉ தொகுத்த பறி புற இடையன் அக
தண் கமழ் முல்லை தோன்றியொடு விரஈ அக
வண்டு பட தொடுத்த நீர் வார் கண்ணியன் அக
ஐது படு கொள்ளி அங்கை காய அக
குறு நரி உளம்பும் கூர் இருள் நெடு விளி அக
சிறு கண் பன்றி பெரு நிரை கடிய அக
முதை புனம் காவலர் நினைத்து இருந்து ஊதும் அக
கரு கோட்டு ஓசையொடு ஒருங்கு வந்து இசைக்கும் அக
வன்புல காட்டு நாட்டது ஏ அன்பு கலந்து அக
ஆர்வம் சிறந்த சாயல் அக
இரு பல் கூந்தல் திருந்து இழை ஊர் ஏ அக
பைபய பசந்தன்று நுதல் உம் சாஅய் அக
ஐது ஆகின்று என் தளிர் புரை மேனி உம் அக
பலர் உம் அறிய திகழ்தரும் அவலம் அக
உயிர் கொடு கழியின் அல்லதை நினையின் அக
எவன் ஓ வாழி தோழி பொரி கால் அக
பொகுட்டு அரை இருப்பை குவி குலை கழன்ற அக
ஆலி ஒப்பின் தூம்பு உடை திரள் வீ அக
ஆறு செல் வம்பலர் நீள் இடை அழுங்க அக
ஈனல் எண்கின் இரு கிளை கவரும் அக
சுரம் பல கடந்தோர்க்கு இரங்குப என்னார் அக
கௌவை மேவலர் ஆகி இ ஊர் அக
நிரையம் பெண்டிர் இன்னா கூறுவ அக
புரைய அல்ல என் மகட்கு என பரஈ அக
நம் உணர்ந்து ஆறிய கொள்கை அக
அன்னை முன்னர் யாம் என் இதன் படல் ஏ அக
நறவு உண் மண்டை நுடக்கலின் இறவு கலித்து அக
பூட்டு அறு வில்லின் கூட்டு முதல் தெறிக்கும் அக
பழன பொய்கை அடை கரை பிரம்பின் அக
அர வாய் அன்ன அம் முள் நெடு கொடி அக
அருவி ஆம்பல் அகல் அடை துடக்கி அக
அசைவரல் வாடை தூக்கலின் ஊது உலை அக
விசை வாங்கு தோலின் வீங்குபு ஞெகிழும் அக
கழனி அம் படப்பை காஞ்சி ஊர அக
ஒள் தொடி ஆயத்து உள் உம் நீ நயந்து அக
கொண்டனை என்ப ஓர் குறுமகள் அது ஏ அக
செ பொன் சிலம்பின் செறிந்த குறங்கின் அக
அம் கலுழ் மாமை அஃதை தந்தை அக
அண்ணல் யானை அடு போர் சோழர் அக
வெண்ணெல் வைப்பின் பருவூர் பறந்தலை அக
இரு பெரு வேந்தர் உம் பொருது களத்து ஒழிய அக
ஒளிறு வாள் நல் அமர் கடந்த ஞான்றை அக
களிறு கவர் கம்பலை போல அக
அலர் ஆகின்றது பலர் வாய் பட்டு ஏ அக
கள்ளி அம் காட்ட புள்ளி பொறி கலை அக
வறன் உறல் அம் கோடு உதிர வலம் கடந்து அக
புலவு புலி துறந்த கலவு கழி கடு முடை அக
இரவு குறும்பு அலற நூறி நிரை பகுத்து அக
இரு கல் முடுக்கர் திற்றி கெண்டும் அக
கொலை வில் ஆடவர் போல பல உடன் அக
பெரு தலை எருவையொடு பருந்து வந்து இறுக்கும் அக
அரு சுரம் இறந்த கொடியோர்க்கு அல்கல் உம் அக
இரு கழை இறும்பின் ஆய்ந்து கொண்டு அறுத்த அக
நுணங்கு கண் சிறு கோல் வணங்கு இறை மகளிரொடு அக
அகவுநர் புரந்த அன்பின் கழல் தொடி அக
நறவு மகிழ் இருக்கை நன்னன் வேண்மான் அக
வயலை வேலி வியலூர் அன்ன நின் அக
அலர் முலை ஆகம் புலம்ப பல நினைந்து அக
ஆழல் என்றி தோழி யாழ என் அக
கண் பனி நிறுத்தல் எளிது ஓ குரவு மலர்ந்து அக
அற்சிரம் நீங்கிய அரு பத வேனில் அக
அறல் அவிர் வார் மணல் அகல் யாற்று அடை கரை அக
துறை அணி மருதமொடு இகல் கொள ஓங்கி அக
கலிழ் தளிர் அணிந்த இரு சினை மாஅத்து அக
இணர் ததை புது பூ நிரைத்த பொங்கர் அக
புகை புரை அம் மஞ்சு ஊர அக
நுகர் குயில் அகவும் குரல் கேட்போர்க்கு ஏ அக
பனி வரை நிவந்த பயம் கெழு கவாஅன் அக
துனி இல் கொள்கையொடு அவர் நமக்கு உவந்த அக
இனிய உள்ளம் இன்னா ஆக அக
முனி தக நிறுத்த நல்கல் எவ்வம் அக
சூர் உறை வெற்பன் மார்பு உற தணிதல் அக
அறிந்தனள் அல்லள் அன்னை வார் கோல் அக
செறிந்து இலங்கு எல் வளை நெகிழ்ந்தமை நோக்கி அக
கையறு நெஞ்சினள் வினவலின் முது வாய் அக
பொய் வல் பெண்டிர் பிரப்பு உளர்பு இரீஇ அக
முருகன் ஆர் அணங்கு என்றலின் அது செத்து அக
ஓவத்து அன்ன வினை புனை நல் இல் அக
பாவை அன்ன பலர் ஆய் மாண் கவின் அக
பண்டையின் சிறக்க என் மகட்கு என பரஈ அக
கூடு கொள் இன் இயம் கறங்க களன் இழைத்து அக
ஆடு அணி அயர்ந்த அகல் பெரு பந்தர் அக
வெள் போழ் கடம்பொடு சூடி இன் சீர் அக
ஐது அமை பாணி இரீஇ கை பெயரா அக
செல்வன் பெரு பெயர் ஏத்தி வேலன் அக
வெறி அயர் வியன் களம் பொற்ப வல்லோன் அக
பொறி அமை பாவையின் தூங்கல் வேண்டின் அக
என் ஆம் கொல் ஓ தோழி மயங்கிய அக
மையல் பெண்டிர்க்கு நொவ்வல் ஆக அக
ஆடிய பின் உம் வாடிய மேனி அக
பண்டையின் சிறவாது ஆயின் இ மறை அக
அலர் ஆகாமை ஓ அரிது ஏ அஃது ஆன்று அக
அறிவர் உறுவிய அல்லல் கண்டு அருளி அக
வெறி கமழ் நெடு வேள் நல்குவன் எனின் ஏ அக
செறி தொடி உற்ற செல்லல் உம் பிறிது என அக
கான் கெழு நாடன் கேட்பின் அக
யான் உயிர் வாழ்தல் அதனினும் அரிது ஏ அக
வாள் வரி வயமான் கோள் உகிர் அன்ன அக
செ முகை அவிழ்ந்த முள் முதிர் முருக்கின் அக
சிதரல் செம்மல் தாஅய் மதர் எழில் அக
மாண் இழை மகளிர் பூண் உடை முலையின் அக
முகை பிணி அவிழ்ந்த கோங்கமொடு அசஈ நனை அக
அதிரல் பரந்த அம் தண் பாதிரி அக
உதிர் வீ அம் சினை தாஅய் எதிர் அக
மராஅ மலரொடு விராஅய் பராஅம் அக
அணங்கு உடை நகரின் மணந்த பூவின் அக
நன்று ஏ கானம் நயவரும் அம்ம அக
கண்டிசின் வாழி ஓ குறுமகள் நுந்தை அக
அடு களம் பாய்ந்த தொடி சிதை மருப்பின் அக
பிடி மிடை களிற்றின் தோன்றும் அக
குறு நெடு துணைய குன்றம் உம் உடைத்து ஏ அக
அரையுற்று அமைந்த ஆரம் நீவி அக
புரைய பூண்ட கோதை மார்பினை அக
நல் அகம் வடு கொள முயங்கி நீ வந்து அக
எல்லினில் பெயர்தல் எனக்கு உம் ஆர் இனிது ஏ அக
பெரு திரை முழக்கமொடு இயக்கு அவிந்திருந்த அக
கொண்டல் இரவின் இரு கடல் மடுத்த அக
கொழு மீன் கொள்பவர் இருள் நீங்கு ஒள் சுடர் அக
ஓடா பூட்கை வேந்தன் பாசறை அக
ஆடு இயல் யானை அணி முகத்து அசைத்த அக
ஓடை ஒள் சுடர் ஒப்ப தோன்றும் அக
பாடுநர் தொடுத்த கை வண் கோமான் அக
பரி உடை நல் தேர் பெரியன் விரி இணர் அக
புன்னை அம் கானல் புறந்தை முன்துறை அக
வம்ப நாரை இனன் ஒலித்தன்ன அக
அம்பல் வாய்த்த தெய்ய தண் புலர் அக
வைகுறு விடியல் போகிய எருமை அக
நெய்தல் அம் புது மலர் மாந்தும் அக
கைதை அம் படப்பை எம் அழுங்கல் ஊர் ஏ அக
அம்ம வாழி தோழி இம்மை அக
நன்று செய் மருங்கில் தீது இல் என்னும் அக
தொன்று படு பழமொழி இன்று பொய்த்தன்று கொல் அக
தகர் மருப்பு ஏய்ப்ப சுற்றுபு சுரிந்த அக
சுவல் மாய் பித்தை செ கண் மழவர் அக
வாய் பகை கடியும் மண்ணொடு கடு திறல் அக
தீ படு சிறு கோல் வில்லொடு பற்றி அக
நுரை தெரி மத்தம் கொளீஇ நிரை புறத்து அக
அடி புதை தொடுதோல் பறைய ஏகி அக
கடி புலம் கவர்ந்த கன்று உடை கொள்ளையர் அக
இனம் தலை பெயர்க்கும் நனம் பெரு காட்டு அக
அகல் இரு விசும்பிற்கு ஓடம் போல அக
பகல் இடை நின்ற பல் கதிர் ஞாயிற்று அக
உருப்பு அவிர்பு உளரிய சுழன்று வரு கோடை அக
புன் கால் முருங்கை ஊழ் கழி பல் மலர் அக
தண் கார் ஆலியின் தாவன உதிரும் அக
பனி படு பல் மலை இறந்தோர்க்கு அக
முனிதகு பண்பு யாம் செய்தன்று ஓ இலம் ஏ அக
உளைமான் துப்பின் ஓங்கு தினை பெரு புனத்து அக
கழுதில் கானவன் பிழி மகிழ்ந்து வதிந்தென அக
உரைத்த சந்தின் ஊரல் இரு கதுப்பு அக
ஐது வரல் அசை வளி ஆற்ற கை பெயரா அக
ஒலியல் வார் மயிர் உளரினள் கொடிச்சி அக
பெரு வரை மருங்கில் குறிஞ்சி பாட அக
குரல் உம் கொள்ளாது நிலையினும் பெயராது அக
படாஅ பை கண் பாடு பெற்று ஒய்யென அக
மறம் புகல் மழ களிறு உறங்கும் நாடன் அக
ஆர மார்பின் அரி ஞிமிறு ஆர்ப்ப அக
தாரன் கண்ணியன் எஃகு உடை வலத்தன் அக
காவலர் அறிதல் ஓம்பி பையென அக
வீழா கதவம் அசையினன் புகுதந்து அக
உயங்கு படர் அகலம் முயங்கி தோள் மணந்து அக
இன் சொல் அளஈ பெயர்ந்தனன் தோழி அக
இன்று எவன் கொல் ஓ கண்டிகும் மற்று அவன் அக
நல்காமையின் அம்பல் ஆகி அக
ஒருங்கு வந்து உவக்கும் பண்பின் அக
இரு சூழ் ஓதி ஒள் நுதல் பசப்பு ஏ அக
நிழல் அறு நனம் தலை எழால் ஏறு குறித்த அக
கதிர்த்த சென்னி நுணங்கு செ நாவின் அக
விதிர்த்த போலும் அம் நுண் பல் பொறி அக
காமர் சேவல் ஏமம் சேப்ப அக
முளி அரில் புலம்ப போகி முனாஅது அக
முரம்பு அடைந்து இருந்த மூரி மன்றத்து அக
அதர் பார்த்து அல்கும் ஆ கெழு சிறுகுடி அக
உறையுநர் போகிய ஓங்கு நிலை வியல் மனை அக
இறை நிழல் ஒரு சிறை புலம்பு அயா உயிர்க்கும் அக
வெ முனை அரு சுரம் நீந்தி தம் வயின் அக
ஈண்டு வினை மருங்கின் மீண்டோர் மன் என அக
நள்ளென் யாமத்து உயவு துணை ஆக அக
நம்மொடு பசலை நோன்று தம்மொடு அக
தான் ஏ சென்ற நலன் உம் அக
நல்கார் கொல் ஓ நாம் நயந்திசினோர் ஏ அக
வேந்து வினை முடித்த காலை தேம் பாய்ந்து அக
இன வண்டு ஆர்க்கும் தண் நறு புறவின் அக
வென் வேல் இளையர் இன்புற வலவன் அக
வள்பு வலித்து ஊரின் அல்லது முள் உறின் அக
முந்நீர் மண்டிலம் ஆதி ஆற்றா அக
நல் நால்கு பூண்ட கடு பரி நெடு தேர் அக
வாங்கு சினை பொலிய ஏறி புதல அக
பூ கொடி அவரை பொய் அதள் அன்ன அக
உள் இல் வயிற்ற வெள்ளை வெள் மறி அக
மாழ்கியன்ன தாழ் பெரு செவிய அக
புன் தலை சிறாரோடு உகளி மன்று உழை அக
கவை இலை ஆரின் அம் குழை கறிக்கும் அக
சீறூர் பல பிறக்கு ஒழிய மாலை அக
இனிது செய்தனை ஆல் எந்தை வாழிய அக
பனி வார் கண்ணள் பல புலந்து உறையும் அக
ஆய் தொடி அரிவை கூந்தல் அக
போது குரல் அணிய வேய்தந்தோய் ஏ அக
அகல் அறை மலர்ந்த அரும்பு முதிர் வேங்கை அக
ஒள் இலை தொடலை தஈ மெல்லென அக
நல் வரை நாடன் தன் பாராட்ட அக
யாங்கு வல்லுநள் கொல் தான் ஏ தேம் பெய்து அக
மணி செய் மண்டை தீம் பால் ஏந்தி அக
ஈனா தாயர் மடுப்ப உம் உண்ணாள் அக
நிழல் கயத்து அன்ன நீள் நகர் வரைப்பின் அக
எம் உடை செல்வம் உம் உள்ளாள் பொய் மருண்டு அக
பந்து புடைப்பு அன்ன பாணி பல் அடி அக
சில் பரி குதிரை பல் வேல் எழினி அக
கெடல் அரு துப்பின் விடு தொழில் முடிமார் அக
கனை எரி நடந்த கல் காய் கானத்து அக
வினை வல் அம்பின் விழு தொடை மறவர் அக
தேம் பிழி நறு கள் மகிழின் முனை கடந்து அக
வீங்கு மெல் சுரைய ஏற்று இனம் தரூஉம் அக
முகை தலை திறந்த வேனில் அக
பகை தலைமணந்த பல் அதர் செலவு ஏ அக
எரி அகைந்தன்ன தாமரை பழனத்து அக
பொரி அகைந்தன்ன பொங்கு பல் சிறு மீன் அக
வெறி கொள் பாசு அடை உணீஇயர் பைப்பய அக
பறை தபு முது சிரல் அசைபு வந்து இருக்கும் அக
துறை கேழ் ஊரன் பெண்டு தன் கொழுநனை அக
நம்மொடு புலக்கும் என்ப நாம் அது அக
செய்யாம் ஆயினும் உய்யாமையின் அக
செறி தொடி தெளிர்ப்ப வீசி சிறிது அவண் அக
உலமந்து வருகம் சென்மோ தோழி அக
ஒளிறு வாள் தானை கொற்ற செழியன் அக
வெளிறு இல் கற்பின் மண்டு அமர் அடுதொறும் அக
களிறு பெறு வல்சி பாணன் எறியும் அக
தண்ணுமை கண்ணின் அலஈயர் தன் வயிறு ஏ அக
நீ செலவு அயர் கேட்டொறும் பல நினைந்து அக
அன்பின் நெஞ்சத்து அயாஅ பொறை மெலிந்த அக
என் அகத்து இடும்பை களைமார் நின்னொடு அக
கரு கல் வியல் அறை கிடப்பி வயிறு தின்று அக
இரு புலி துறந்த ஏற்று மான் உணங்கல் அக
நெறி செல் வம்பலர் உவந்தனர் ஆங்கண் அக
ஒலி கழை நெல்லின் அரிசியொடு ஓராங்கு அக
ஆன் நிலை பள்ளி அளை பெய்து அட்ட அக
வால் நிணம் உருக்கிய வாஅல் வெள் சோறு அக
புகர் அரை தேக்கின் அகல் இலை மாந்தும் அக
கல்லா நீள் மொழி கத நாய் வடுகர் அக
வல் ஆண் அரு முனை நீந்தி அல்லாந்து அக
உகு மண் ஊறு அஞ்சும் ஒரு கால் பட்டத்து அக
இன்னா ஏற்றத்து இழுக்கி முடம் கூர்ந்து அக
ஒரு தனித்து ஒழிந்த உரன் உடை நோன் பகடு அக
அம் குழை இருப்பை அறை வாய் வான் புழல் அக
புல் உளை சிறாஅர் வில்லின் நீக்கி அக
மரை கடிந்து ஊட்டும் வரை அக சீறூர்
மாலை இன் துணை ஆகி காலை அக
பசு நனை நறு வீ பரூஉ பரல் உறைப்ப அக
மண மனை கமழும் கானம் அக
துணை ஈர் ஓதி என் தோழி உம் வரும் ஏ அக
புணர்ந்தோர் புன்கண் அருளல் உம் உணர்ந்தோர்க்கு அக
ஒத்தன்று மன் ஆல் எவன் கொல் முத்தம் அக
வரை முதல் சிதறியவை போல் யானை அக
புகர் முகம் பொருத புது நீர் ஆலி அக
பளிங்கு சொரிவது போல் பாறை வரிப்ப அக
கார் கதம் பட்ட கண் அகல் விசும்பின் அக
விடு பொறி ஞெகிழியின் கொடி பட மின்னி அக
படு மழை பொழிந்த பானாள் கங்குல் அக
ஆர் உயிர் துப்பின் கோள் மா வழங்கும் அக
இருள் இடை தமியன் வருதல் யாவது உம் அக
அருளான் வாழி தோழி அல்கல் அக
விரவு பொறி மஞ்ஞை வெரீஇ அரவின் அக
அணங்கு உடை அரு தலை பை விரிப்பவை போல் அக
காயா மெல் சினை தோய நீடி அக
பல் துடுப்பு எடுத்த அலங்கு குலை காந்தள் அக
அணி மலர் நறு தாது ஊதும் தும்பி அக
கை ஆடு வட்டின் தோன்றும் அக
மை ஆடு சென்னிய மலை கிழவோன் ஏ அக
பல் இதழ் மெல் மலர் உண் கண் நல் யாழ் அக
நரம்பு இசைத்தன்ன இன் தீம் கிளவி அக
நலம் நல்கு ஒருத்தி இருந்த ஊர் ஏ அக
கோடு உழு களிற்றின் தொழுதி ஈண்டி அக
காடு கால்யாத்த நீடு மர சோலை அக
விழை வெளில் ஆடும் கழை வளர் நனம் தலை அக
வெள் நுனை அம்பின் விசை இட வீழ்ந்தோர் அக
எண்ணு வரம்பு அறியா உவல் இடு பதுக்கை அக
சுரம் கெழு கவலை கோள் பால் பட்டென அக
வழங்குநர் மடிந்த அத்தம் இறந்தோர் அக
கை பொருள் இல்லை ஆயினும் மெய் கொண்டு அக
இன் உயிர் செகாஅர் விட்டு அகல் தப்பற்கு அக
பெரு களிறு மருப்பொடு வரி அதள் இறுக்கும் அக
அறன் இல் வேந்தன் ஆளும் அக
வறன் உறு குன்றம் பல விலங்கின ஏ அக
அன்னை அறியினும் அறிக அலர் வாய் அக
அம் மெல் சேரி கேட்பினும் கேட்க அக
பிறிது ஒன்று இன்மை அறிய கூறி அக
கொடு சுழி புகாஅர் தெய்வம் நோக்கி அக
கடு சூள் தருகுவன் நினக்கு ஏ கானல் அக
தொடலை ஆயமொடு கடல் உடன் ஆடி உம் அக
சிற்றில் இழைத்தும் சிறு சோறு குவஈ உம் அக
வருந்திய வருத்தம் தீர யாம் சிறிது அக
இருந்தனம் ஆக எய்த வந்து அக
தட மெல் பணை தோள் மட நல்லீர் ஏ அக
எல் உம் எல்லின்று அசைவு மிக உடையேன் அக
மெல் இலை பரப்பின் விருந்து உண்டு யான் உம் இ அக
கல்லென் சிறுகுடி தங்கின் மற்று எவன் ஓ அக
என மொழிந்தனன் ஏ ஒருவன் அவன் கண்டு அக
இறைஞ்சிய முகத்தெம் புறம் சேர்பு பொருந்தி அக
இவை நுமக்கு உரிய அல்ல இழிந்த அக
கொழு மீன் வல்சி என்றனம் இழுமென அக
நெடு கொடி நுடங்கும் நாவாய் தோன்றுவ அக
காணாம் ஓ என காலின் சிதையா அக
நில்லாது பெயர்ந்த பல்லோர் உள் உம் அக
என் ஏ குறித்த நோக்கமொடு நல் நுதால் அக
ஒழிகு ஓ யான் என அழிதக கூறி அக
யான் பெயர்க என்ன நோக்கி தான் தன் அக
நெடு தேர் கொடிஞ்சி பற்றி அக
நின்றோன் போலும் என்றும் என் மகட்கு ஏ அக
உள் ஆங்கு உவத்தல் செல்லார் கறுத்தோர் அக
எள்ளல் நெஞ்சத்து ஏஎ சொல் நாணி அக
வருவர் வாழி தோழி அரச அக
யானை கொண்ட துகில் கொடி போல அக
அலம் தலை ஞெமையத்து வலந்த சிலம்பி அக
ஓடை குன்றத்து கோடையொடு துயல்வர அக
மழை என மருண்ட மம்மர் பல உடன் அக
ஓய் களிறு எடுத்த நோய் உடை நெடு கை அக
தொகு சொல் கோடியர் தூம்பின் உயிர்க்கும் அக
அத்த கேழல் அட்ட நல் கோள் அக
செந்நாய் ஏற்றை கம்மென ஈர்ப்ப அக
குருதி ஆரும் எருவை செ செவி அக
மண்டு அமர் அழுவத்து எல்லி கொண்ட அக
புண் தேர் விளக்கின் தோன்றும் அக
விண் தோய் பிறங்கல் மலை இறந்தோர் ஏ அக
கூனல் எண்கின் குறு நடை தொழுதி அக
சிதலை செய்த செ நிலை புற்றின் அக
மண் புனை நெடு கோடு உடைய வாங்கி அக
இரை நசஈ பரிக்கும் அரைநாள் கங்குல் அக
ஈன்று அணி வயவு பிண பசித்தென மற புலி அக
ஒளிறு ஏந்து மருப்பின் களிறு அட்டு குழுமும் அக
பனி இரு சோலை எமியம் என்னாய் அக
தீங்கு செய்தனை ஏ ஈங்கு வந்தோய் அக
நாள் இடைப்படின் என் தோழி வாழாள் அக
தோள் இடை முயக்கம் நீ உம் வெய்யஇ அக
கழிய காதலர் ஆயினும் சான்றோர் அக
பழியொடு வரூஉம் இன்பம் வெஃகார் அக
வரையின் எவன் ஓ வான் தோய் வெற்ப அக
கண கலை இகுக்கும் கறி இவர் சிலம்பின் அக
மணப்பு அரு காமம் புணர்ந்தமை அறியார் அக
தொன்று இயல் மரபின் மன்றல் அயர அக
பெண் கோள் ஒழுக்கம் கண் கொள நோக்கி அக
நொதுமல் விருந்தினம் போல இவள் அக
புது நாண் ஒடுக்கம் உம் காண்குவம் யாம் ஏ அக
நன்று அல் காலை உம் நட்பின் கோடார் அக
சென்று வழிப்படூஉம் திரிபு இல் சூழ்ச்சியின் அக
புன் தலை மட பிடி அகவுநர் பெருமகன் அக
மா வீசு வண் மகிழ் அஃதை போற்றி அக
காப்பு கைந்நிறுத்த பல் வேல் கோசர் அக
இள கள் கமழும் நெய்தல் அம் செறுவின் அக
வளம் கெழு நல் நாடு அன்ன என் தோள் மணந்து அக
அழுங்கல் மூதூர் அலர் எடுத்து அரற்ற அக
நல்காது துறந்த காதலர் என்றும் அக
கல் பொரூஉ மெலியா பரட்டின் நோன் அடி அக
அகல் சூல் அம் சுரை பெய்த வல்சியர் அக
இகந்தனர் ஆயினும் இடம் பார்த்து பகைவர் அக
ஓம்பினர் உறையும் கூழ் கெழு குறும்பில் அக
குவை இமில் விடைய வேற்று ஆ ஒய்யும் அக
கனை இரு சுருணை கனி காழ் நெடு வேல் அக
விழவு அயர்ந்தன்ன கொழு பல் திற்றி அக
எழாஅ பாணன் நல் நாட்டு உம்பர் அக
நெறி செல் வம்பலர் கொன்ற தெவ்வர் அக
எறி படை கழீஇய சே அரி சில் நீர் அக
அறு துறை அயிர் மணல் படு கரை போகி அக
சேயர் என்றலின் சிறுமை உற்ற என் அக
கையறு நெஞ்சத்து எவ்வம் நீங்க அக
அழாஅம் உறைதல் உம் உரியம் பராரை அக
அலங்கல் அம் சினை குடம்பை புல்லென அக
புலம் பெயர் மருங்கில் புள் எழுந்து ஆங்கு அக
மெய் இவண் ஒழிய போகி அவர் அக
செய் வினை மருங்கில் செலீஇயர் என் உயிர் ஏ அக
கேளாய் எல்ல தோழி வேலன் அக
வெறி அயர் களத்து சிறு பல தாஅய அக
விரவு வீ உறைத்த ஈர் நறு புறவின் அக
உரவு கதிர் மழுங்கிய கல் சேர் ஞாயிறு அக
அரவு நுங்கு மதியின் ஐயென மறையும் அக
சிறு புன் மாலை உம் உள்ளார் அவர் என அக
நம் புலந்து உறையும் எவ்வம் நீங்க அக
நூல் அறி வலவ கடவுமதி உவ காண் அக
நெடு கொடி நுடங்கும் வான் தோய் புரிசை அக
யாமம் கொள்பவர் நாட்டிய நளி சுடர் அக
வானக மீனின் விளங்கி தோன்றும் அக
அரு கடி காப்பின் அஞ்சுவரு மூதூர் அக
திரு நகர் அடங்கிய மாசு இல் கற்பின் அக
அரி மதர் மழை கண் அமை புரை பணை தோள் அக
அணங்கு சால் அரிவையஇ காண்குவம் அக
பொலம் படை கலி மா பூண்ட தேர் ஏ அக
அழியா விழவின் அஞ்சுவரு மூதூர் அக
பழி இலர் ஆயினும் பலர் புறங்கூறும் அக
அம்பல் ஒழுக்கம் உம் ஆகியர் வெ சொல் அக
சேரி அம் பெண்டிர் எள்ளினும் எள்ளுக அக
நுண் பூண் எருமை குட நாட்டு அன்ன என் அக
ஆய் நலம் தொலையினும் தொலைக என்றும் அக
நோய் இலர் ஆக நம் காதலர் வாய் வாள் அக
எவ்வி வீழ்ந்த செருவில் பாணர் அக
கைதொழு மரபின் முன் பரித்து இடூஉ பழிச்சிய அக
வள் உயிர் வணர் மருப்பு அன்ன ஒள் இணர் அக
சுடர் பூ கொன்றை ஊழுறு விளை நெற்று அக
அறை மிசை தாஅம் அத்த நீள் இடை அக
பிறை மருள் வான் கோட்டு அண்ணல் யானை அக
சினம் மிகு முன்பின் வாம் மான் அஞ்சி அக
இனம் கொண்டு ஒளிக்கும் அஞ்சுவரு கவலை அக
நன்னர் ஆய் கவின் தொலைய சேய் நாட்டு அக
நம் நீத்து உறையும் பொருள் பிணி அக
கூடாமையின் நீடியோர் ஏ அக
எரி அகைந்தன்ன தாமரை இடை அக
அரிந்து கால் குவித்த செந்நெல் வினைஞர் அக
கள் கொண்டு மறுகும் சாகாடு அளற்று உறின் அக
ஆய் கரும்பு அடுக்கும் பாய் புனல் ஊர அக
பெரிய நாண் இலை மன்ற பொரி என அக
புன்கு அவிழ் அகல் துறை பொலிய ஒள் நுதல் அக
நறு மலர்க்கு அணவரும் குறு பல் கூந்தல் அக
மாழை நோக்கின் காழ் இயல் வன முலை அக
எஃகு உடை எழில் நலத்து ஒருத்தியொடு நெருநை அக
வைகு புனல் அயர்ந்தனை என்ப அது ஏ அக
பொய் புறம் பொதிந்து யாம் கரப்ப உம் கையிகந்து அக
அலர் ஆகின்று ஆல் தான் ஏ மலர் தார் அக
மை அணி யானை மற போர் செழியன் அக
பொய்யா விழவின் கூடல் பறந்தலை அக
உடன் இயஇந்து எழுந்த இரு பெரு வேந்தர் அக
கடல் மருள் பெரு படை கலங்க தாக்கி அக
இரங்கு இசை முரசம் ஒழிய பரந்து அவர் அக
ஓடு புறம் கண்ட ஞான்றை அக
ஆடு கொள் வியன் களத்து ஆர்ப்பினும் பெரிது ஏ அக
மௌவலொடு மலர்ந்த மா குரல் நொச்சி உம் அக
அ வரி அல்குல் ஆயம் உம் உள்ளாள் அக
ஏதிலன் பொய் மொழி நம்பி ஏர் வினை அக
வளம் கெழு திரு நகர் புலம்ப போகி அக
வெருவரு கவலை ஆங்கண் அருள்வர அக
கரு கால் ஓமை ஏறி வெள் தலை அக
பருந்து பெடை பயிரும் பாழ் நாட்டு ஆங்கண் அக
பொலம் தொடி தெளிர்ப்ப வீசி சே அடி அக
சிலம்பு நக இயலி சென்ற என் மகட்கு ஏ அக
சாந்து உளர் வணர் குரல் வாரி வகை வகுத்து அக
யான் போது துணைப்ப தகரம் மண்ணாள் அக
தன் ஓரன்ன தகை வெ காதலன் அக
வெறி கமழ் பல் மலர் புனைய பின்னு விட அக
சிறுபுறம் புதைய நெறிபு தாழ்ந்தன கொல் அக
நெடு கால் மாஅத்து ஊழுறு வெள் பழம் அக
கொடு தாள் யாமை பார்ப்பொடு கவரும் அக
பொய்கை சூழ்ந்த பொய்யா யாணர் அக
வாணன் சிறுகுடி வடாஅது அக
தீம் நீர் கான் யாற்று அவிர் அறல் போன்று ஏ அக
கறங்கு வெள் அருவி பிறங்கு மலை கவாஅன் அக
தேம் கமழ் இணர வேங்கை சூடி அக
தொண்டக பறை சீர் பெண்டிரொடு விரஈ அக
மறுகில் தூங்கும் சிறுகுடி பாக்கத்து அக
இயல் முருகு ஒப்பினை வய நாய் பிற்பட அக
பகல் வரின் கவ்வை அஞ்சுதும் இகல் கொள அக
இரு பிடி கன்றொடு விரஈய கய வாய் அக
பெரு கை யானை கோள் பிழைத்து இரீஇய அக
அடு புலி வழங்கும் ஆர் இருள் நடுநாள் அக
தனியஇ வருதல் அதனினும் அஞ்சுதும் அக
என் ஆகுவள் கொல் தான் ஏ பல் நாள் அக
புணர் குறி செய்த புலர் குரல் ஏனல் அக
கிளி கடி பாடல் உம் ஒழிந்தனள் அக
அளியள் தான் நின் அளி அலது இலள் ஏ அக
நுதல் உம் தோள் திதலை அல்குல்
வண்ணம் உம் வனப்பு வரி வாட
வருந்துவள் இவள் என திருந்துபு நோக்கி அக
வரைவு நன்று என்னாது அகலினும் அவர் வறிது அக
ஆறு செல் மாக்கள் அறுத்த பிரண்டை அக
ஏறு பெறு பாம்பின் பை துணி கடுப்ப அக
நெறி அயல் திரங்கும் அத்தம் வெறி கொள அக
உமண் சாத்து இறந்த ஒழி கல் அடுப்பில் அக
நோன் சிலை மழவர் ஊன் புழுக்கு அயரும் அக
சுரன் வழக்கு அற்றது என்னாது உரம் சிறந்து அக
நெய்தல் உருவின் ஐது இலங்கு அகல் இலை அக
தொடை அமை பீலி பொலிந்த கடிகை அக
மடை அமை திண் சுரை மா காழ் வேலொடு அக
தணி அமர் அழுவம் தம்மொடு துணைப்ப அக
துணிகுவர் கொல் ஓ தாம் ஏ துணி கொள அக
மற புலி உழந்த வசி படு சென்னி அக
உறு நோய் வருத்தமொடு உணீஇய மண்டி அக
படி முழம் ஊன்றிய நெடு நல் யானை அக
கை தோய்த்து உயிர்க்கும் வறு சுனை அக
மை தோய் சிமைய மலை முதல் ஆறு ஏ அக
நெடு வேள் மார்பின் ஆரம் போல அக
செ வாய் வானம் தீண்டி மீன் அருந்தும் அக
பை கால் கொக்கு இனம் நிரை பறை உகப்ப அக
எல்லை பைப்பய கழிப்பி குட வயின் அக
கல் சேர்ந்தன்று ஏ பல் கதிர் ஞாயிறு அக
மதர் எழில் மழை கண் கலுழ இவள் ஏ அக
பெரு நாண் அணிந்த சிறு மெல் சாயல் அக
மாண் நலம் சிதைய ஏங்கி ஆனாது அக
அழல் தொடங்கினள் ஏ பெரும அதனால் அக
கழி சுறா எறிந்த புண் தாள் அத்திரி அக
நெடு நீர் இரு கழி பரி மெலிந்து அசஈ அக
வல் வில் இளையரொடு எல்லி செல்லாது அக
சேர்ந்தனை செலின் ஏ சிதைகுவது உண்டு ஓ அக
பெண்ணை ஓங்கிய வெள் மணல் படப்பை அக
அன்றில் அகவும் ஆங்கண் அக
சிறு குரல் நெய்தல் எம் பெரு கழி நாட்டு ஏ அக
நாம் நகை உடையம் நெஞ்சு ஏ கடு தெறல் அக
வேனில் நீடிய வான் உயர் வழி நாள் அக
வறுமை கூரிய மண் நீர் சிறு குளம் அக
தொடு குழி மருங்கில் துவ்வா கலங்கல் அக
கன்று உடை மட பிடி கயம் தலை மண்ணி அக
சேறு கொண்டு ஆடிய வேறுபடு வய களிறு அக
செ கோல் வால் இணர் தயங்க தீண்டி அக
சொரி புறம் உரிஞிய நெறி அயல் மராஅத்து அக
அல்குறு வரி நிழல் அசஈ நம்மொடு அக
தான் வரும் என்ப தட மெல் தோளி அக
உறுகண் மழவர் உருள் கீண்டிட்ட அக
ஆறு செல் மாக்கள் சோறு பொதி வெள் குடை அக
கனை விசை கடு வளி எடுத்தலின் துணை செத்து அக
வெருள் ஏறு பயிரும் ஆங்கண் அக
கரு முக முசுவின் கானத்தான் ஏ அக
இரு பிழி மகாஅர் இ அழுங்கல் மூதூர் அக
விழவு இன்று ஆயினும் துஞ்சாது ஆகும் அக
மல்லல் ஆவண மறுகு உடன் மடியின் அக
வல் உரை கடு சொல் அன்னை துஞ்சாள் அக
பிணி கோள் அரு சிறை அன்னை துஞ்சின் அக
துஞ்சா கண்ணர் காவலர் கடுகுவர் அக
இலங்கு வேல் இளையர் துஞ்சின் வை எயிற்று அக
வலம் சுரி தோகை ஞாளி மகிழும் அக
அர வாய் ஞமலி மகிழாது மடியின் அக
பகல் உரு உறழ நிலவு கான்று விசும்பின் அக
அகல் வாய் மண்டிலம் நின்று விரியும் ஏ அக
திங்கள் கல் சேர்பு கனை இருள் மடியின் அக
இல் எலி வல்சி வல் வாய் கூகை அக
கழுது வழங்கு யாமத்து அழிதக குழறும் அக
வளை கண் சேவல் வாளாது மடியின் அக
மனை செறி கோழி மாண் குரல் இயம்பும் அக
எல்லாம் மடிந்த காலை ஒரு நாள் அக
நில்லா நெஞ்சத்து அவர் வாரலர் ஏ அதனால் அக
அரி பெய் புட்டில் ஆர்ப்ப பரி சிறந்து அக
ஆதி போகிய பாய் பரி நல் மா அக
நொச்சி வேலி தித்தன் உறந்தை அக
கல் முதிர் புறங்காட்டு அன்ன அக
பல் முட்டின்று ஆல் தோழி நம் களவு ஏ அக
உண்ணாமையின் உயங்கிய மருங்கின் அக
ஆடா படிவத்து ஆன்றோர் போல அக
வரை செறி சிறு நெறி நிரைபு உடன் செல்லும் அக
கான யானை கவின் அழி குன்றம் அக
இறந்து பொருள் தருதல் உம் ஆற்றாய் சிறந்த அக
சில் ஐங்கூந்தல் நல் அகம் பொருந்தி அக
ஒழியின் வறுமை அஞ்சுதி அழி தகவு அக
உடைமதி வாழிய நெஞ்சு ஏ நிலவு என அக
நெய் கனி நெடு வேல் எஃகின் இமைக்கும் அக
மழை மருள் பல் தோல் மா வண் சோழர் அக
கழை மாய் காவிரி கடல் மண்டு பெரு துறை அக
இறவொடு வந்து கோதையொடு பெயரும் அக
பெரு கடல் ஓதம் போல அக
ஒன்றில் கொள்ளாய் சென்று தரு பொருட்கு ஏ அக
நல் கலம் களிற்றொடு நண்ணார் ஏந்தி அக
வந்து திறை கொடுத்து வணங்கினர் வழிமொழிந்து அக
சென்றீக என்ப ஆயின் வேந்தன் உம் அக
நிலம் வகுந்துறாஅ ஈண்டிய தானையொடு அக
இன்று ஏ புகுதல் வாய்வது நன்று அக
மாட மாண் நகர் பாடு அமை சேக்கை அக
துனி தீர் கொள்கை நம் காதலி இனிது உற அக
பாசறை வருத்தம் வீட நீ உம் அக
மின்னு நிமிர்ந்தன்ன பொன் இயல் புனை படை அக
கொய் சுவல் புரவி கை கவர் வயங்கு பரி அக
வண் பெயற்கு அவிழ்ந்த பை கொடி முல்லை அக
வீ கமழ் நெடு வழி ஊது வண்டு இரிய அக
காலை எய்த கடவுமதி மாலை அக
அந்தி கோவலர் அம் பணை இமிழ் இசை அக
அரமிய வியல் அகத்து இயம்பும் அக
நிரை நிலை ஞாயில் நெடு மதில் ஊர் ஏ அக
அரம் போழ் அ வளை தோள் நிலை நெகிழ அக
நிரம்பா வாழ்க்கை நேர்தல் வேண்டி அக
இரம் காழ் அன்ன அரும்பு முதிர் ஈங்கை அக
ஆலி அன்ன வால் வீ தாஅய் அக
வை வால் ஓதி மை அணல் ஏய்ப்ப அக
தாது உறு குவளை போது பிணி அவிழ அக
படாஅ பை கண் பா அடி கய வாய் அக
கடாஅம் மாறிய யானை போல அக
பெய்து வறிது ஆகிய பொங்கு செலல் கொண்மூ அக
மை தோய் விசும்பின் மாதிரத்து உழிதர அக
பனி அடூஉ நின்ற பானாள் கங்குல் அக
தனியோர் மதுகை தூக்காய் தண்ணென அக
முனிய அலைத்தி முரண் இல் காலை அக
கைதொழு மரபின் கடவுள் சான்ற அக
செய் வினை மருங்கின் சென்றோர் வல் வரின் அக
விரி உளை பொலிந்த பரி உடை நல் மான் அக
வெருவரு தானையொடு வேண்டு புலத்து இறுத்த அக
பெரு வள கரிகால் முன்னிலை செல்லார் அக
சூடா வாகை பறந்தலை ஆடு பெற அக
ஒன்பது குடை உம் நன்பகல் ஒழித்த அக
பீடு இல் மன்னர் போல அக
ஓடுவை மன் ஆல் வாடை நீ எமக்கு ஏ அக
நின் வாய் செத்து நீ பல உள்ளி அக
பெரு புன் பைதலை வருந்தல் அன்றி உம் அக
மலை மிசை தொடுத்த மலிந்து செலல் நீத்தம் அக
தலை நாள் மா மலர் தண் துறை தயங்க அக
கடற்கரை மெலிக்கும் காவிரி பேர் யாற்று அக
அறல் வார் நெடு கயத்து அரு நிலை கலங்க அக
மால் இருள் நடுநாள் போகி தன் ஐயர் அக
காலை தந்த கணை கோட்டு வாளைக்கு அக
அ வாங்கு உந்தி அம் சொல் பாண்மகள் அக
நெடு கொடி நுடங்கும் நறவு மலி மறுகில் அக
பழம் செந்நெல்லின் முகவை கொள்ளாள் அக
கழங்கு உறழ் முத்தமொடு நல் கலம் பெறூஉம் அக
பயம் கெழு வைப்பில் பல் வேல் எவ்வி அக
நயம் புரி நல் மொழி அடக்க உம் அடங்கான் அக
பொன் இணர் நறு மலர் புன்னை வெஃகி அக
திதியனொடு பொருத அன்னி போல அக
விளிகுவை கொல் ஓ நீ ஏ கிளி என அக
சிறிய மிழற்றும் செ வாய் பெரிய அக
கயல் என அமர்த்த உண் கண் புயல் அக
புறம் தாழ்பு இருளிய பிறங்கு குரல் ஐம்பால் அக
மின் நேர் மருங்குல் குறுமகள் அக
பின் நிலை விடாஅ மடம் கெழு நெஞ்சு ஏ அக
இலங்கு வளை நெகிழ சாஅய் அல்கல் உம் அக
கலங்கு அஞர் உழந்து நாம் இவண் ஒழிய அக
வலம் படு முரசின் சேரலாதன் அக
முந்நீர் ஓட்டி கடம்பு அறுத்து இமயத்து அக
முன்னோர் மருள வணங்கு வில் பொறித்து அக
நல் நகர் மரந்தை முற்றத்து ஒன்னார் அக
பணி திறை தந்த பாடு சால் நல் கலம் அக
பொன் செய் பாவை வயிரமொடு ஆம்பல் அக
ஒன்று வாய் நிறைய குவஈ அன்று அவண் அக
நிலம் தின துறந்த நிதியத்து அன்ன அக
ஒரு நாள் பகல் பெறினும் வழி
தங்கலர் வாழி தோழி செ கோல் அக
கரு கால் மராஅத்து வாஅல் மெல் இணர் அக
சுரிந்து வணர் பித்தை பொலிய சூடி அக
கல்லா மழவர் வில் இடம் தழீஇ அக
வருநர் பார்க்கும் வெருவரு கவலை அக
மொழிபெயர் தேஎத்தர் ஆயினும் அக
பழி தீர் காதலர் சென்ற நாட்டு ஏ அக
மன்று பாடு அவிந்து மனை மடிந்தன்று ஏ அக
கொன்றோர் அன்ன கொடுமையோடு இன்று ஏ அக
யாமம் கொள வரின் கனஈ காமம் அக
கடலினும் உரஈ கரை பொழியும் ஏ அக
எவன் கொல் வாழி தோழி மயங்கி அக
இன்னம் ஆக உம் நன்னர் நெஞ்சம் அக
என்னொடு உம் நின்னொடு சூழாது கைம்மிக்கு அக
இறும்பு பட்டு இருளிய இட்டு அரு சிலம்பில் அக
குறு சுனை குவளை வண்டு பட சூடி அக
கான நாடன் வரூஉம் யானை அக
கயிற்று புறத்து அன்ன கல் மிசை சிறு நெறி அக
மாரி வானம் தலஈ நீர் வார்பு அக
இட்டு அரு கண்ண படு குழி இயவின் அக
இருள் இடை மிதிப்புழி நோக்கி அவர் அக
தளர் அடி தாங்கிய சென்றது இன்று ஏ அக
உள்ளல் வேண்டும் ஒழிந்த பின் என அக
நள்ளென் கங்குல் நடுங்கு துணை ஆயவர் அக
நின் மறந்து உறைதல் யாவது புல் மறைந்து அக
அலங்கல் வான் கழை உதிர் நெல் நோக்கி அக
கலை பிணை விளிக்கும் கானத்து ஆங்கண் அக
கல் சேர்பு இருந்த கதுவாய் குரம்பை அக
தாழி முதல் கலித்த கோழ் இலை பருத்தி அக
பொதி வயிற்று இள காய் பேடை ஊட்டி அக
போகில் பிளந்திட்ட பொங்கல் வெள் காழ் அக
நல்கூர் பெண்டிர் அல்கல் கூட்டும் அக
கலங்கு முனை சீறூர் கை தலைவைப்ப அக
கொழுப்பு ஆ தின்ற கூர் படை மழவர் அக
செருப்பு உடை அடியர் தெள் சுனை மண்டும் அக
அரு சுரம் அரிய அல்ல வார் கோல் அக
திருந்து இழை பணை தோள் தேன் நாறு கதுப்பின் அக
குவளை உண் கண் இவளொடு செலற்கு என அக
நெஞ்சு வாய் அவிழ்ந்தனர் காதலர் அக
அம் சில் ஓதி ஆய் இழை நமக்கு ஏ அக
அம்ம வாழி கேளிர் முன் நின்று அக
கண்டனிர் ஆயின் கழறலிர் மன் ஓ அக
நுண் தாது பொதிந்த செ கால் கொழு முகை அக
முண்டகம் கெழீஇய மோட்டு மணல் அடை கரை அக
பேஎய் தலைய பிணர் அரை தாழை அக
எயிறு உடை நெடு தோடு காப்ப பல உடன் அக
வயிறு உடை போது வாலிதின் விரீஇ அக
புலவு பொருது அழித்த பூ நாறு பரப்பின் அக
இவர் திரை தந்த ஈர் கதிர் முத்தம் அக
கவர் நடை புரவி கால் வடு தபுக்கும் அக
நல் தேர் வழுதி கொற்கை முன் துறை அக
வண்டு வாய் திறந்த வாங்கு கழி நெய்தல் அக
போது புறங்கொடுத்த உண் கண் அக
மாதர் வாள் முகம் மதஈய நோக்கு ஏ அக
விசும்பு உற நிவந்த மா தாள் இகணை அக
பசு கேழ் மெல் இலை அருகு நெறித்தன்ன அக
வண்டு படுபு இருளிய தாழ் இரு கூந்தல் அக
சுரும்பு உண விரிந்த பெரு தண் கோதை அக
இவளினும் சிறந்தன்று ஈதல் நமக்கு என அக
வீளை அம்பின் விழு தொடை மழவர் அக
நாள் ஆ உய்த்த நாம வெ சுரத்து அக
நடை மெலிந்து ஒழிந்த சேண் படர் கன்றின் அக
கடைமணி உகு நீர் துடைத்த ஆடவர் அக
பெயர் உம் பீடு எழுதி அதர்தொறும் அக
பீலி சூட்டிய பிறங்கு நிலை நடுகல் அக
வேல் ஊன்று பலகை வேற்று முனை கடுக்கும் அக
வெருவரு தகுந கானம் நம்மொடு அக
வருக என்னுதி ஆயின் அக
வாரேன் நெஞ்சம் வாய்க்க நின் வினை ஏ அக
ஏனல் உம் இறங்கு குரல் இறுத்தன நோய் மலிந்து அக
ஆய் கவின் தொலைந்த இவள் நுதல் உம் நோக்கி அக
ஏதில மொழியும் இ ஊர் உம் ஆகலின் அக
களிற்று முகம் திறந்த கவுள் உடை பகழி அக
வால் நிண புகவின் கானவர் தங்கை அக
அம் பணை மெல் தோள் ஆய் இதழ் மழை கண் அக
ஒல்கு இயல் கொடிச்சியஇ நல்கினை ஆயின் அக
கொண்டனை சென்மோ நுண் பூண் மார்ப அக
துளி தலை தலஈய சாரல் நளி சுனை அக
கூம்பு முகை அவிழ்த்த குறு சிறை பறவை அக
வேங்கை விரி இணர் ஊதி காந்தள் அக
தேன் உடை குவி குலை துஞ்சி யானை அக
இரு கவுள் கடாஅம் கனவும் அக
பெரு கல் வேலி நும் உறைவு இன் ஊர்க்கு ஏ அக
குன்றி அன்ன கண்ண குரூஉ மயிர் அக
புன் தாள் வெள்ளெலி மோவாய் ஏற்றை அக
செ பரல் முரம்பில் சிதர்ந்த பூழி அக
நன்னாள் வேங்கை வீ நன்கனம் வரிப்ப அக
கார் தலைமணந்த பை புதல் புறவின் அக
வில் எறி பஞ்சியின் வெள் மழை தவழும் அக
கொல்லை இதைய குறு பொறை மருங்கில் அக
கரி பரந்தன்ன காயாம் செம்மலொடு அக
எரி பரந்தன்ன இல மலர் விரஈ அக
பூ கலுழ் சுமந்த தீம் புனல் கான் யாற்று அக
வான் கொள் தூவல் வளி தர உண்கும் அக
எம்மொடு வருதல் வல்லை ஓ மற்று என அக
கொன் ஒன்று வினவினர் மன் ஏ தோழி அக
இதல் முள் ஒப்பின் முகை முதிர் வெட்சி அக
கொல் புன குருந்தொடு கல் அறை தாஅம் அக
மிளை நாட்டு அத்தத்து ஈர் சுவல் கலித்த அக
வரி மரல் கறிக்கும் மட பிணை அக
திரி மருப்பு இரலைய காடு இறந்தோர் ஏ அக
வானம் வாய்ப்ப கவினி கானம் அக
கமம் சூல் மா மழை கார் பயந்து இறுத்தென அக
மணி மருள் பூவை அணி மலர் இடை அக
செ புற மூதாய் பரத்தலின் நல் பல அக
முல்லை வீ கழல் தாஅய் வல்லோன் அக
செய்கை அன்ன செ நில புறவின் அக
வாஅ பாணி வயங்கு தொழில் கலி மா அக
தாஅ தாள் இணை மெல்ல ஒதுங்க அக
இடி மறந்து ஏமதி வலவ குவி முகை அக
வாழை வான் பூ ஊழுறுபு உதிர்ந்த அக
ஒழி குலை அன்ன திரி மருப்பு ஏற்றொடு அக
கணை கால் அம் பிணை காமர் புணர் நிலை அக
கடு மான் தேர் ஒலி கேட்பின் அக
நடுநாள் கூட்டம் ஆகல் உம் உண்டு ஏ அக
திதலை மாமை தளிர் வனப்பு அழுங்க அக
புதல் இவர் பீரின் எதிர் மலர் கடுப்ப அக
பசலை பாய்ந்த நுதலேன் ஆகி அக
எழுது எழில் மழை கண் கலுழ நோய் கூர்ந்து அக
ஆதிமந்தியின் அறிவு பிறிது ஆகி அக
பேதுற்றிசின் ஏ காதல் அம் தோழி அக
காய் கதிர் திருகலின் கனைந்து கால் கடுகி அக
ஆடு தளிர் இருப்பை கூடு குவி வான் பூ அக
கோடு கடை கழங்கின் அறை மிசை தாஅம் அக
காடு இறந்தனர் ஏ காதலர் அடு போர் அக
வீயா விழு புகழ் விண் தோய் வியன் குடை அக
ஈர் எழு வேளிர் இயஇந்து ஒருங்கு எறிந்த அக
கழுவுள் காமூர் போல அக
கலங்கின்று மாது அவர் தெளிந்த என் நெஞ்சு ஏ அக
மைப்பு அற புழுக்கின் நெய் கனி வெள் சோறு அக
வரையா வண்மையொடு புரையோர் பேணி அக
புள்ளு புணர்ந்து இனிய ஆக தெள் ஒளி அக
அம் கண் இரு விசும்பு விளங்க திங்கள் அக
சகடம் மண்டிய துகள் தீர் கூட்டத்து அக
கடி நகர் புனைந்து கடவுள் பேணி அக
படு மண முழவொடு பரூஉ பணை இமிழ அக
வதுவை மண்ணிய மகளிர் விதுப்புற்று அக
பூ கண் உம் இமையார் நோக்குபு மறைய அக
மெல் பூ வாகை புன் புற கவட்டு இலை அக
பழம் கன்று கறித்த பயம்பு அமல் அறுகை அக
தழங்கு குரல் வானின் தலைப்பெயற்கு ஈன்ற அக
மண்ணு மணி அன்ன மா இதழ் பாவை அக
தண் நறு முகையொடு வெள் நூல் சூட்டி அக
தூ உடை பொலிந்து மேவர துவன்றி அக
மழை பட்டன்ன மணல் மலி பந்தர் அக
இழை அணி சிறப்பின் பெயர் வியர்ப்பு ஆற்றி அக
தமர் நமக்கு ஈத்த தலை நாள் இரவின் அக
உவர் நீங்கு கற்பின் எம் உயிர் உடம்படுவி அக
முருங்கா கலிங்கம் முழுவது உம் வளஈ அக
பெரு புழுக்குற்ற நின் பிறை நுதல் பொறி வியர் அக
உறு வளி ஆற்ற சிறு வரை திற என அக
ஆர்வ நெஞ்சமொடு போர்வை வவ்வலின் அக
உறை கழி வாளின் உருவு பெயர்ந்து இமைப்ப அக
மறை திறன் அறியாள் ஆகி ஒய்யென அக
நாணினள் இறைஞ்சியோள் ஏ பேணி அக
பரூஉ பகை ஆம்பல் குரூஉ தொடை நீவி அக
சுரும்பு இமிர் ஆய் மலர் வேய்ந்த அக
இரு பல் கூந்தல் இருள் மறை ஒளித்து ஏ அக
ஆறு செல் வம்பலர் சேறு கிளைத்து உண்ட அக
சிறு பல் கேணி பிடி அடி நசஈ அக
களிறு தொடூஉ கடக்கும் கான் யாற்று அத்தம் அக
சென்று சேர்பு ஒல்லார் ஆயினும் நினக்கு ஏ அக
வென்று எறி முரசின் விறல் போர் சோழர் அக
இன் கடு கள்ளின் உறந்தை ஆங்கண் அக
வரு புனல் நெரிதரும் இகு கரை பேர் யாற்று அக
உருவ வெள் மணல் முருகு நாறு தண் பொழில் அக
பங்குனி முயக்கம் கழிந்த வழி நாள் அக
வீ இலை அமன்ற மரம் பயில் இறும்பில் அக
தீ இல் அடுப்பின் அரங்கம் போல அக
பெரு பாழ் கொண்டன்று நுதல் ஏ தோள் உம் அக
தோளா முத்தின் தெள் கடல் பொருநன் அக
திண் தேர் செழியன் பொருப்பின் கவாஅன் அக
நல் எழில் நெடு வேய் புரையும் அக
தொல் கவின் தொலைந்தன நோகு ஓ யான் ஏ அக
இகுளை கேட்டிசின் காதல் அம் தோழி அக
குவளை உண் கண் தெள் பனி மல்க அக
வறிது யான் வருந்திய செல்லற்கு அன்னை அக
பிறிது ஒன்று கடுத்தனள் ஆகி வேம்பின் அக
வெறி கொள் பாசு இலை நீலமொடு சூடி அக
உடலுநர் கடந்த கடல் அம் தானை அக
திருந்து இலை நெடு வேல் தென்னவன் பொதியில் அக
அரு சிமை இழிதரும் ஆர்த்து வரல் அருவியின் அக
ததும்பு சீர் இன் இயம் கறங்க கைதொழுது அக
உரு கெழு சிறப்பின் முருகு மனை தரீஇ அக
கடம்பு உம் களிறு பாடி நுடங்குபு அக
தோடு உம் தொடலை கைக்கொண்டு அல்கல்
ஆடினர் ஆதல் நன்று ஓ நீடு அக
நின்னொடு தெளித்த நல் மலை நாடன் அக
குறி வரல் அரைநாள் குன்றத்து உச்சி அக
நெறி கெட வீழ்ந்த துன் அரு கூர் இருள் அக
திரு மணி உமிழ்ந்த நாகம் காந்தள் அக
கொழு மடல் புது பூ ஊதும் தும்பி அக
நல் நிறம் மருளும் அரு விடர் அக
இன்னா நீள் இடை நினையும் என் நெஞ்சு ஏ அக
துஞ்சுவது போல இருளி விண் பக அக
இமைப்பது போல மின்னி உறை கொண்டு அக
ஏறுவது போல பாடு சிறந்து உரஈ அக
நிலம் நெஞ்சு உட்க ஓவாது சிலைத்து ஆங்கு அக
ஆர் தளி பொழிந்த வார் பெயல் கடை நாள் அக
ஈன்று நாள் உலந்த வாலா வெள் மழை அக
வான் தோய் உயர் வரை ஆடும் வைகறை அக
புதல் ஒளி சிறந்த காண்பு இன் காலை அக
தண் நறு படு நீர் மாந்தி பதவு அருந்து அக
வெள் புறக்கு உடைய திரி மருப்பு இரலை அக
வார் மணல் ஒரு சிறை பிடவு அவிழ் கொழு நிழல் அக
காமர் துணையொடு ஏமுற வதிய அக
அரக்கு நிற உருவின் ஈயல் மூதாய் அக
பரப்பியவை போல் பாஅய் பல உடன் அக
நீர் வார் மருங்கின் ஈர் அணி திகழ அக
இன்னும் வாரார் ஆயின் நல் நுதல் அக
யாது கொல் மற்று அவர் நிலை ஏ காதலர் அக
கருவி கார் இடி இரீஇய அக
பருவம் அன்று அவர் வருதும் என்றது ஏ அக
பெரு கடல் வேட்டத்து சிறுகுடி பரதவர் அக
இரு கழி செறுவின் உழாஅது செய்த அக
வெள் கல் உப்பின் கொள்ளை சாற்றி அக
என்றூழ் விடர குன்றம் போகும் அக
கதழ் கோல் உமணர் காதல் மட மகள் அக
சில் கோல் எல் வளை தெளிர்ப்ப வீசி அக
நெல்லின் நேர் ஏ வெள் கல் உப்பு என அக
சேரி விலை மாறு கூறலின் மனைய அக
விளி அறி ஞமலி குரைப்ப வெரீஇய அக
மதர் கயல் மலைப்பின் அன்ன கண் எமக்கு அக
இதை முயல் புனவன் புகை நிழல் கடுக்கும் அக
மா மூது அள்ளல் அழுந்திய சாகாட்டு அக
எவ்வம் தீர வாங்கும் தந்தை அக
கை பூண் பகட்டின் வருந்தி அக
வெய்ய உயிர்க்கும் நோய் ஆகின்று ஏ அக
அம்ம வாழி தோழி கைம்மிக அக
கனவு உம் கங்குல் தோறு இனிய நனவு அக
புனை வினை நல் இல் புள் உம் பாங்கின அக
நெஞ்சு உம் நனி புகன்று உறையும் எஞ்சாது அக
உலகு தொழில் உலந்து நாஞ்சில் துஞ்சி அக
மழை கால் நீங்கிய மாக விசும்பில் அக
குறு முயல் மறு நிறம் கிளர மதி நிறைந்து அக
அறு மீன் சேரும் அகல் இருள் நடுநாள் அக
மறுகு விளக்குறுத்து மாலை தூக்கி அக
பழ விறல் மூதூர் பலர் உடன் துவன்றிய அக
விழவு உடன் அயர வருக தில் அம்ம அக
துவர புலர்ந்து தூ மலர் கஞலி அக
தகரம் நாறும் தண் நறு கதுப்பின் அக
புது மண மகடூஉ அயினிய கடி நகர் அக
பல் கோட்டு அடுப்பில் பால் உலை இரீஇ அக
கூழை கூந்தல் குறு தொடி மகளிர் அக
பெரு செய் நெல்லின் வாங்கு கதிர் முறித்து அக
பாசு அவல் இடிக்கும் இரு காழ் உலக்கை அக
கடிது இடி வெரீஇய கமம் சூல் வெள் குருகு அக
தீம் குலை வாழை ஓங்கு மடல் இராது அக
நெடு கால் மாஅத்து குறு பறை பயிற்றும் அக
செல் குடி நிறுத்த பெரு பெயர் கரிகால் அக
வெல் போர் சோழன் இடையாறு அன்ன அக
நல் இசை வெறுக்கை தருமார் பல் பொறி அக
புலி கேழ் உற்ற பூ இடை பெரு சினை அக
நரந்த நறு பூ நாள் மலர் உதிர அக
கலை பாய்ந்து உகளும் கல் சேர் வேங்கை அக
தேம் கமழ் நெடு வரை பிறங்கிய அக
வேங்கட வைப்பின் சுரன் இறந்தோர் ஏ அக
இல மலர் அன்ன அம் செ நாவின் அக
புலம் மீக்கூறும் புரையோர் ஏத்த அக
பலர் மேம் தோன்றிய கவி கை வள்ளல் அக
நிறை அரு தானை வெல் போர் மாந்தரம் அக
பொறையன் கடுங்கோ பாடி சென்ற அக
குறையோர் கொள் கலம் போல நன்று உம் அக
உவ இனி வாழிய நெஞ்சு ஏ காதலி அக
முறையின் வழாஅது ஆற்றி பெற்ற அக
கறை அடி யானை நன்னன் பாழி அக
ஊட்டு அரு மரபின் அஞ்சுவரு பேஎய் அக
கூட்டு எதிர்கொண்ட வாய்மொழி மிஞிலி அக
புள்ளிற்கு ஏமம் ஆகிய பெரு பெயர் அக
வெள்ள தானை அதிகன் கொன்று உவந்து அக
ஒள் வாள் மலை ஆடிய ஞாட்பின் அக
பலர் அறிவுறுதல் அஞ்சி பைப்பய அக
நீர் திரள் கடுக்கும் மாசு இல் வெள்ளி அக
சூர்ப்புறு கோல் வளை செறித்த முன்கை அக
குறை அறல் அன்ன இரு பல் கூந்தல் அக
இடன் இல் சிறு புறத்து இழையொடு துயல்வர அக
கடல் மீன் துஞ்சும் நள்ளென் யாமத்து அக
உருவு கிளர் ஓவினை பொலிந்த பாவை அக
இயல் கற்று அன்ன ஒதுக்கினள் வந்து அக
பெயல் அலை கலங்கிய மலை பூ கோதை அக
இயல் எறி பொன்னின் கொங்கு சோர்பு உறைப்ப அக
தொடி கண் வடுக்கொள முயங்கினள் அக
வடிப்பு உறு நரம்பின் தீவிய மொழிந்து ஏ அக
செய் வினை பிரிதல் எண்ணி கைம்மிக அக
காடு கவின் ஒழிய கடு கதிர் தெறுதலின் அக
நீடு சினை வறிய ஆக ஒல்லென அக
வாடு பல் அகல் இலை கோடைக்கு ஒய்யும் அக
தேக்கு அமல் அடுக்கத்து ஆங்கண் மேக்கு எழுபு அக
முளி அரில் பிறந்த வளி வளர் கூர் எரி அக
சுடர் நிமிர் நெடு கொடி விடர் முகை முழங்கும் அக
வெ மலை அரு சுரம் நீந்தி ஐய அக
சேறும் என்ற சிறு சொற்கு இவட்கு ஏ அக
வசை இல் வெ போர் வானவன் மறவன் அக
நசையின் வாழ்நர்க்கு நல் கலம் சுரக்கும் அக
பொய்யா வாய் வாள் புனை கழல் பிட்டன் அக
மை தவழ் உயர் சிமை குதிரை கவாஅன் அக
அகல் அறை நெடு சுனை துவலையின் மலர்ந்த அக
தண் கமழ் நீலம் போல அக
கண் பனி கலுழ்ந்தன நோகு ஓ யான் ஏ அக
வருதும் என்ற நாள் உம் பொய்த்தன அக
அரி ஏர் உண் கண் நீர் உம் நில்லா அக
தண் கார்க்கு ஈன்ற பை கொடி முல்லை அக
வை வாய் வால் முகை அவிழ்ந்த கோதை அக
பெய் வனப்பு இழந்த கதுப்பு உம் உள்ளார் அக
அருள் கண் மாறல் ஓ மாறுக அந்தில் அக
அறன் அஞ்சலர் ஏ ஆய் இழை நமர் என அக
சிறிய சொல்லி பெரிய புலப்பினும் அக
பனி படு நறு தார் குழைய நம்மொடு அக
துனி தீர் முயக்கம் பெற்றோள் போல அக
உவக்குநள் வாழிய நெஞ்சு ஏ விசும்பின் அக
ஏறு எழுந்து முழங்கினும் மாறு சிலைக்கும் அக
கடாஅ யானை கொட்கும் பாசறை அக
போர் வேட்டு எழுந்த மள்ளர் கையது ஐ அக
கூர் வாள் குவி முகம் சிதைய நூறி அக
மான் அடி மருங்கில் பெயர்த்த குருதி அக
வான மீனின் வயின் இமைப்ப அக
அமர் ஓர்த்து அட்ட செல்வம் அக
தமர் விரைந்து உரைப்ப கேட்கும் ஞான்று ஏ அக
வேர் முழுது உலறி நின்ற புழல் கால் அக
தேர் மணி இசையின் சிள்வீடு ஆர்க்கும் அக
வற்றல் மரத்த பொன் தலை ஓதி அக
வெயில் கவின் இழந்த வைப்பின் பையுள் கொள அக
நுண்ணிதின் நிவக்கும் வெள் ஞெமை வியன் காட்டு அக
ஆள் இல் அத்தத்து அளியள் அவனொடு அக
வாள் வரி பொருத புண் கூர் யானை அக
புகர் சிதை முகத்த குருதி வார அக
உயர் சிமை நெடு கோட்டு உரும் என முழங்கும் அக
அரு சுரம் இறந்தனள் என்ப பெரு சீர் அக
அன்னி குறுக்கை பறந்தலை திதியன் அக
தொல் நிலை முழு முதல் துமிய பண்ணிய அக
நன்னர் மெல் இணர் புன்னை போல அக
கடு நவை படீஇயர் மாதோ களி மயில் அக
குஞ்சர குரல குருகோடு ஆலும் அக
துஞ்சா முழவின் துய்த்து இயல் வாழ்க்கை அக
கூழ் உடை தந்தை இடன் வரைப்பின் அக
ஊழ் அடி ஒதுங்கினும் உயங்கும் ஐம்பால் அக
சிறு பல் கூந்தல் போது பிடித்து அருளாது அக
எறி கோல் சிதைய நூற உம் சிறுபுறம் அக
எனக்கு உரித்து என்னாள் நின்ற என் அக
அமர் கண் அஞ்ஞையஇ அலைத்த கை ஏ அக
வலி மிகு முன்பின் அண்ணல் ஏஎறு அக
பனி மலர் பொய்கை பகல் செல மறுகி அக
மட கண் எருமை மாண் நாகு தழீஇ அக
படப்பை நண்ணி பழனத்து அல்கும் அக
கலி மகிழ் ஊரன் ஒலி மணி நெடு தேர் அக
ஒள் இழை மகளிர் சேரி பல் நாள் அக
இயங்கல் ஆனாது ஆயின் வயங்கு இழை அக
யார் கொல் அளியள் தான் ஏ எம் போல் அக
மாய பரத்தன் வாய்மொழி நம்பி அக
வளி பொர துயல்வரும் தளி பொழி மலரின் அக
கண் பனி ஆகத்து உறைப்ப பசந்து அக
ஆயம் உம் அயல் மருள அக
தாய் ஓம்பு ஆய் நலம் வேண்டாதோள் ஏ அக
ஓங்கு மலை சிலம்பில் பிடவு உடன் மலர்ந்த அக
வேங்கை வெறி தழை வேறு வகுத்தன்ன அக
ஊன் பொதி அவிழா கோட்டு உகிர் குருளை அக
மூன்று உடன் ஈன்ற முடங்கர் நிழத்த அக
துறுகல் விடர் அளை பிணவு பசி கூர்ந்தென அக
பொறி கிளர் உழுவை போழ் வாய் ஏற்றை அக
அறு கோட்டு உழை மான் ஆண் குரல் ஓர்க்கும் அக
நெறி படு கவலை நிரம்பா நீள் இடை அக
வெள்ளி வீதியஇ போல நன்று உம் அக
செலவு அயர்ந்திசின் ஆல் யான் ஏ பல புலந்து அக
உண்ணா உயக்கமொடு உயிர் செல சாஅய் அக
தோள் உம் தொல் கவின் தொலைய நாள் அக
பிரிந்தோர் பெயர்வுக்கு இரங்கி அக
மருந்து பிறிது இன்மையின் இருந்து வினை இலன் ஏ அக
பனை திரள் அன்ன பரு ஏர் எறுழ் தட கை அக
கொலை சினம் தவிரா மதன் உடை முன்பின் அக
வண்டு படு கடாஅத்து உயர் மருப்பு யானை அக
தண் கமழ் சிலம்பின் மரம் பட தொலைச்சி அக
உறு புலி உரற குத்தி விறல் கடிந்து அக
சிறு தினை பெரு புனம் வவ்வும் நாட அக
கடு பரி குதிரை ஆஅய் எயினன் அக
நெடு தேர் ஞிமிலியொடு பொருது களம் பட்டென அக
காணிய செல்லா கூகை நாணி அக
கடு பகல் வழங்காது ஆஅங்கு இடும்பை அக
பெரிது ஆல் அம்ம இவட்கு ஏ அதனால் அக
மாலை வருதல் வேண்டும் சோலை அக
முளை மேய் பெரு களிறு வழங்கும் அக
மலை முதல் அடுக்கத்த சிறு கல் ஆறு ஏ அக
சிறு புன் சிதலை சேண் முயன்று எடுத்த அக
நெடு செ புற்றத்து ஒடுங்கு இரை முனையின் அக
புல் அரை இருப்பை தொள்ளை வான் பூ அக
பெரு கை எண்கின் இரு கிளை கவரும் அக
அத்த நீள் இடை போகி நன்று உம் அக
அரிது செய் விழு பொருள் எளிதினின் பெறினும் அக
வாரேன் வாழி என் நெஞ்சு ஏ சேரலர் அக
சுள்ளி அம் பேர் யாற்று வெள் நுரை கலங்க அக
யவனர் தந்த வினை மாண் நல் கலம் அக
பொன்னொடு வந்து கறியொடு பெயரும் அக
வளம் கெழு முசிறி ஆர்ப்பு எழ வளஈ அக
அரு சமம் கடந்து படிமம் வவ்விய அக
நெடு நல் யானை அடு போர் செழியன் அக
கொடி நுடங்கு மறுகின் கூடல் குடாஅது அக
பல் பொறி மஞ்ஞை வெல் கொடி உயரிய அக
ஒடியா விழவின் நெடியோன் குன்றத்து அக
வண்டு பட நீடிய குண்டு சுனை நீலத்து அக
எதிர் மலர் பிணையல் அன்ன இவள் அக
அரி மதர் மழை கண் தெள் பனி கொள ஏ அக
பின்னு விட நெறித்த கூந்தல் உம் பொன்னென அக
ஆகத்து அரும்பிய சுணங்கு உம் வம்பு விட அக
கண் உருத்து எழுதரு முலை உம் நோக்கி அக
எல்லினை பெரிது என பல் மாண் கூறி அக
பெரு தோள் அடைய முயங்கி நீடு நினைந்து அக
அரு கடிப்படுத்தனள் யாய் ஏ கடு செலல் அக
வாள் சுறா வழங்கும் வளை மேய் பெரு துறை அக
கனைத்த நெய்தல் கண் போல் மா மலர் அக
நனைத்த செருந்தி போது வாய் அவிழ அக
மாலை மணி இதழ் கூம்ப காலை அக
கள் நாறு காவியொடு தண்ணென மலரும் அக
கழி உம் கானல் காண்தொறும் பல புலந்து அக
வாரார் கொல் என பருவரும் அக
தார் ஆர் மார்ப நீ தணந்த ஞான்று ஏ அக
தம் நயந்து உறைவோர் தாங்கி தாம் அக
இன் அமர் கேளிரொடு ஏமுற கெழீஇ அக
நகுதல் ஆற்றார் நல்கூர்ந்தோர் என அக
மிகு பொருள் நினையும் நெஞ்சமொடு அருள் பிறிது அக
ஆப மன் வாழி தோழி கால் விரிபு அக
உறு வளி எறிதொறும் கலங்கிய பொறி வரி அக
கலைமான் தலையின் முதல் கவர்த்த அக
கோடல் அம் கவட்ட குறு கால் உழுஞ்சில் அக
தாறு சினை விளைந்த நெற்றம் ஆடு மகள் அக
அரி கோல் பறையின் ஐயென ஒலிக்கும் அக
பதுக்கைத்து ஆய செதுக்கை நீழல் அக
கள்ளி முள் அரை பொருந்தி செல்லுநர்க்கு அக
உறுவது கூறும் சிறு செ நாவின் அக
மணி ஓர்த்தன்ன தெள் குரல் அக
கணி வாய் பல்லிய காடு இறந்தோர் ஏ அக
நெஞ்சு நடுங்கு அரு படர் தீர வந்து அக
குன்று உழை நண்ணிய சீறூர் ஆங்கண் அக
செலீஇய பெயர்வோள் வணர் சுரி ஐம்பால் அக
நுண் கோல் அகவுநர் புரந்த பேர் இசை அக
சினம் கெழு தானை தித்தன் வெளியன் அக
இரங்கு நீர் பரப்பின் கானல் அம் பெரு துறை அக
தனம் தரு நல் கலம் சிதைய தாக்கும் அக
சிறு வெள் இறவின் குப்பை அன்ன அக
உறு பகை தரூஉம் மொய் மூசு பிண்டன் அக
முனை முரண் உடைய கடந்த வென் வேல் அக
இசை நல் ஈகை களிறு வீசு வண் மகிழ் அக
பாரத்து தலைவன் ஆர நன்னன் அக
ஏழில் நெடு வரை பாழி சிலம்பில் அக
களி மயில் கலாவத்து அன்ன தோள் ஏ அக
வல் வில் இளையர் பெருமகன் நள்ளி அக
சோலை அடுக்கத்து சுரும்பு உண விரிந்த அக
கடவுள் காந்தள் உள் உம் பல உடன் அக
இறும்பூது கஞலிய ஆய் மலர் நாறி அக
வல்லினும் வல்லார் ஆயினும் சென்றோர்க்கு அக
சால் அவிழ் நெடு குழி நிறைய வீசும் அக
மாஅல் யானை ஆஅய் கானத்து அக
தலையாற்று நிலஈய சேய் உயர் பிறங்கல் அக
வேய் அமை கண் இடை புரஈ அக
சேய ஆயினும் நடுங்கு துயர் தரும் ஏ அக
நோகு ஓ யான் ஏ நோதகும் உள்ளம் அக
அம் தீம் கிளவி ஆயமொடு கெழீஇ அக
பந்து வழி படர்குவள் ஆயினும் நொந்து நனி அக
வெம்பும் மன் அளியள் தான் ஏ இனி அக
வன்கணாளன் மார்பு உற வளஈ அக
இன் சொல் பிணிப்ப நம்பி நம் கண் அக
உறுதரு விழுமம் உள்ளாள் ஒய்யென அக
தெறு கதிர் உலஈய வேனில் வெ காட்டு அக
உறு வளி ஒலி கழை கண் உறுபு தீண்டலின் அக
பொறி பிதிர்பு எடுத்த பொங்கு எழு கூர் எரி அக
பைது அறு சிமைய பயம் நீங்கு ஆர் இடை அக
நல் அடிக்கு அமைந்த அல்ல மெல் இயல் அக
வல்லுநள் கொல் ஓ தான் ஏ எல்லி அக
ஓங்கு வரை அடுக்கத்து உயர்ந்த சென்னி அக
மீனொடு பொலிந்த வானின் தோன்றி அக
தேம் பாய்ந்து ஆர்க்கும் தெரி இணர் கோங்கின் அக
கால் உற கழன்ற கள் கமழ் புது மலர் அக
கை விடு சுடரின் தோன்றும் அக
மை படு மா மலை விலங்கிய சுரன் ஏ அக
படு மழை பொழிந்த பயம் மிகு புறவின் அக
நெடு நீர் அவல பகு வாய் தேரை அக
சிறு பல் இயத்தின் நெடு நெறி கறங்க அக
குறு புதல் பிடவின் நெடு கால் அலரி அக
செ நில மருங்கின் நுண் அயிர் வரிப்ப அக
வெ சின அரவின் பை அணந்தன்ன அக
தண் கமழ் கோடல் தாது பிணி அவிழ அக
திரி மருப்பு இரலை தெள் அறல் பருகி அக
காமர் துணையொடு ஏமுற வதிய அக
காடு கவின் பெற்ற தண் பத பெரு வழி அக
ஓடு பரி மெலியா கொய் சுவல் புரவி அக
தாள் தாழ் தார் மணி தயங்குபு இயம்ப அக
ஊர்மதி வலவ தேர் ஏ சீர் மிகுபு அக
நம் வயின் புரிந்த கொள்கை அக
அம் மா அரிவையஇ துன்னுகம் விரைந்து ஏ அக
அறன் கடைப்படாஅ வாழ்க்கை உம் என்றும் அக
பிறன் கடை செலாஅ செல்வம் உம் இரண்டு அக
பொருளின் ஆகும் புனை இழை என்று நம் அக
இருள் ஏர் ஐம்பால் நீவியோர் ஏ அக
நோய் நாம் உழக்குவம் ஆயினும் தாம் தம் அக
செய் வினை முடிக்க தோழி பல் வயின் அக
பய நிரை சேர்ந்த பாழ் நாட்டு ஆங்கண் அக
நெடு விளி கோவலர் கூவல் தோண்டிய அக
கொடு வாய் பத்தல் வார்ந்து உகு சிறு குழி அக
நீர் காய் வருத்தமொடு சேர்வு இடம் பெறாது அக
பெரு களிறு மிதித்த அடி அகத்து இரு புலி அக
ஒதுங்குவன கழிந்த செதும்பல் ஈர் வழி அக
செயிர் தீர் நாவின் வயிரியர் பின்றை அக
மண் ஆர் முழவின் கண் அகத்து அசைத்த அக
விரல் ஊன்று வடுவின் தோன்றும் அக
மரல் வாடு மருங்கின் மலை இறந்தோர் ஏ அக
முரசு உடை செல்வர் புரவி சூட்டு உம் அக
மூட்டுறு கவரி தூக்கியன்ன அக
செழும் செய் நெல்லின் சே அரி புனிற்று கதிர் அக
மூது ஆ தின்றல் அஞ்சி காவலர் அக
பாகல் ஆய் கொடி பகன்றையொடு பரீஇ அக
காஞ்சியின் அகத்து கரும்பு அருத்தி யாக்கும் அக
தீம் புனல் ஊர திறவது ஆக அக
குவளை உண் கண் இவள் உம் யான் அக
கழனி ஆம்பல் முழு நெறி பை தழை அக
காயா ஞாயிற்று ஆக தலைப்பெய அக
பொய்தல் ஆடி பொலிக என வந்து அக
நின் நகா பிழைத்த தவறு ஓ பெரும அக
கள் உம் கண்ணி கையுறை ஆக அக
நிலை கோட்டு வெள்ளை நால் செவி கிடாஅய் அக
நிலை துறை கடவுட்கு உளப்பட ஓச்சி அக
தணி மருங்கு அறியாள் யாய் அழ அக
மணி மருள் மேனி பொன் நிறம் கொளல் ஏ அக
அரியல் பெண்டிர் அலகில் கொண்ட அக
பகு வாய் பாளை குவி முலை சுரந்த அக
அரி நிற கலுழி ஆர மாந்தி அக
செரு வேட்டு சிலைக்கும் செ கண் ஆடவர் அக
வில் இட வீழ்ந்தோர் பதுக்கை கோங்கின் அக
எல்லி மலர்ந்த பை கொடி அதிரல் அக
பெரு புலர் வைகறை அரும்பொடு வாங்கி அக
கான யானை கவளம் கொள்ளும் அக
அஞ்சுவரு நெறி இடை தமியர் செல்மார் அக
நெஞ்சு உண மொழிப மன் ஏ தோழி அக
முனை புலம் பெயர்த்த புல்லென் மன்றத்து அக
பெயல் உற நெகிழ்ந்து வெயில் சாஅய் அக
வினை அழி பாவையின் உலறி அக
மனை ஒழிந்து இருத்தல் வல்லுவோர்க்கு ஏ அக
உரும் உரறு கருவிய பெரு மழை தலஈ அக
பெயல் ஆன்று அவிந்த தூங்கு இருள் நடுநாள் அக
மின்னு நிமிர்ந்தன்ன கனம் குழை இமைப்ப அக
பின்னு விடு நெறியின் கிளஈய கூந்தலள் அக
வரை இழி மயிலின் ஒல்குவனள் ஒதுங்கி அக
மிடை ஊர்பு இழிய கண்டனென் இவள் என அக
அலையல் வாழி வேண்டு அன்னை நம் படப்பை அக
சூர் உடை சிலம்பில் சுடர் பூ வேய்ந்து அக
தாம் வேண்டு உருவின் அணங்கு மார் வரும் ஏ அக
நனவின் வாய் ஏ போல துஞ்சுநர் அக
கனவு ஆண்டு மருட்டல் உம் உண்டு ஏ இவள் தான் அக
சுடர் இன்று தமியள் உம் பனிக்கும் வெருவர அக
மன்ற மராஅத்த கூகை குழறினும் அக
நெஞ்சு அழிந்து அரணம் சேரும் அதன் தலை அக
புலி கணத்து அன்ன நாய் தொடர் விட்டு அக
முருகன் அன்ன சீற்றத்து கடு திறல் அக
எந்தை உம் இல்லன் ஆக அக
அஞ்சுவள் அல்லள் ஓ இவள் இது செயல் ஏ அக
தெள் கழி விளைந்த வெள் கல் உப்பின் அக
கொள்ளை சாற்றிய கொடு நுக ஒழுகை அக
உரன் உடை சுவல பகடு பல பரப்பி அக
உமண் உயிர்த்து இறந்த ஒழி கல் அடுப்பின் அக
வடி உறு பகழி கொடு வில் ஆடவர் அக
அணங்கு உடை நோன் சிலை வணங்க வாங்கி அக
பல் ஆன் நெடு நிரை தழீஇ கல்லென அக
அரு முனை அலைத்த பெரு புகல் வலத்தர் அக
கனை குரல் கடு துடி பாணி தூங்கி அக
உவலை கண்ணியர் ஊன் புழுக்கு அயரும் அக
கவலை காதலர் இறந்தனர் என நனி அக
அவலம் கொள்ளல் மா காதல் அம் தோழி அக
விசும்பின் நல் ஏறு சிலைக்கும் சேண் சிமை அக
நறு பூ சாரல் குறு பொறை குணாஅது அக
வில் கெழு தட கை வெல் போர் வானவன் அக
மிஞிறு மூசு கவுள சிறு கண் யானை அக
தொடி உடை தட மருப்பு ஒடிய நூறி அக
கொடுமுடி காக்கும் குரூஉ கண் நெடு மதில் அக
சேண் விளங்கு சிறப்பின் ஆமூர் எய்தினும் அக
ஆண்டு அமைந்து உறையுநர் அல்லர் நின் அக
பூண் தாங்கு ஆகம் பொருந்துதல் மறந்து ஏ அக
ஒடுங்கு ஈர் ஓதி நினக்கு உம் அற்று ஓ அக
நடுங்கின்று அளித்து என் நிறை இல் நெஞ்சம் அக
அடும்பு கொடி சிதைய வாங்கி கொடு கழி அக
குப்பை வெள் மணல் பக்கம் சேர்த்தி அக
நிறை சூல் யாமை மறைத்து ஈன்று புதைத்த அக
கோட்டு வட்டு உருவின் புலவு நாறு முட்டை அக
பார்ப்பு இடன் ஆகும் அளவை பகு வாய் அக
கணவன் ஓம்பும் கானல் அம் சேர்ப்பன் அக
முள் உறின் சிறத்தல் அஞ்சி மெல்ல அக
வாவு உடைமையின் வள்பின் காட்டி அக
ஏ தொழில் நவின்ற எழில் நடை புரவி அக
செழு நீர் தண் கழி நீந்தலின் ஆழி அக
நுதி முகம் குறைந்த பொதி முகிழ் நெய்தல் அக
பாம்பு உயர் தலையின் சாம்புவன நிவப்ப அக
இர வந்தன்று ஆல் திண் தேர் கரவாது அக
ஒல்லென ஒலிக்கும் இளையரொடு வல் வாய் அக
அரவ சீறூர் காண அக
பகல் வந்தன்று ஆல் பாய் பரி சிறந்து ஏ அக
வினை வயின் பிரிதல் யாவது வணர் சுரி அக
வடியா பித்தை வன்கண் ஆடவர் அக
அடி அமை பகழி ஆர வாங்கி அக
வம்பலர் செகுத்த அஞ்சுவரு கவலை அக
படு முடை நசஈய வாழ்க்கை செ செவி அக
எருவை சேவல் ஈண்டு கிளை பயிரும் அக
வெருவரு கானம் நீந்தி பொருள் புரிந்து அக
இறப்ப எண்ணினர் என்பது சிறப்ப அக
கேட்டனள் கொல் ஓ தான் ஏ தோள் தாழ்பு அக
சுரும்பு உண ஒலிவரும் இரு பல் கூந்தல் அக
அம் மா மேனி ஆய் இழை குறுமகள் அக
சுணங்கு சூழ் ஆகத்து அணங்கு என உருத்த அக
நல் வரல் இள முலை நனைய அக
பல் இதழ் உண் கண் பரந்தன பனி ஏ அக
கொள குறைபடாஅ கோடு வளர் குட்டத்து அக
அளப்பு அரிது ஆகிய குவை இரு தோன்றல அக
கடல் கண்டன்ன மாக விசும்பின் அக
அழல் கொடி அன்ன மின்னு வசிபு நுடங்க அக
கடிது இடி உருமொடு கதழ் உறை சிதறி அக
விளிவு இடன் அறியா வான் உமிழ் நடுநாள் அக
அரு கடி காவலர் இகழ் பதம் நோக்கி அக
பனி மயங்கு அசை வளி அலைப்ப தந்தை அக
நெடு நகர் ஒரு சிறை நின்றனென் ஆக அக
அறல் என அவிர்வரும் கூந்தல் மலர் அக
வாள் முகத்து அலமரும் மா இதழ் மழை கண் அக
முகை நிரைத்தன்ன மா வீழ் வெள் பல் அக
நகை மாண்டு இலங்கும் நலம் கெழு துவர் வாய் அக
கோல் அமை விழு தொடி விளங்க வீசி அக
கால் உறு தளிரின் நடுங்கி ஆனாது அக
நோய் அசா வீட முயங்கினள் வாய்மொழி அக
நல் இசை தரூஉம் இரவலர்க்கு உள்ளிய அக
நசை பிழைப்பு அறியா கழல் தொடி அதிகன் அக
கோள் அறவு அறியா பயம் கெழு பலவின் அக
வேங்கை சேர்ந்த வெற்பு அகம் பொலிய அக
வில் கெழு தானை பசு பூண் பாண்டியன் அக
களிறு அணி வெல் கொடி கடுப்ப காண்வர அக
ஒளிறுவன இழிதரும் உயர்ந்து தோன்று அருவி அக
நேர் கொள் நெடு வரை கவாஅன் அக
சூர் அரமகளிரின் பெறற்கு அரியோள் ஏ அக
விண் அதிர்பு தலஈய விரவு மலர் குழைய அக
தண் மழை பொழிந்த தாழ் பெயல் கடை நாள் அக
எமியம் ஆக துனி உளம் கூர அக
சென்றோர் உள்ளி சில் வளை நெகிழ அக
பெரு நசை உள்ளமொடு வரு நோக்கி அக
விளியும் எவ்வமொடு அளியள் என்னாது அக
களிறு உயிர்த்தன்ன கண் அழி துவலை அக
முளரி கரியும் முன்பனி பானாள் அக
குன்று நெகிழ்ப்பு அன்ன குளிர் கொள் வாடை அக
எனக்கு ஏ வந்தனை போறி புனல் கால் அக
அயிர் இடு குப்பையின் நெஞ்சு நெகிழ்ந்து அவிழ அக
கொடியோர் சென்ற தேஎத்து மடியாது அக
இனையஇ ஆகி செல்மதி அக
வினை விதுப்புறுநர் உள்ளல் உம் உண்டு ஏ அக
கதிர் கை ஆக வாங்கி ஞாயிறு அக
பைது அற தெறுதலின் பயம் கரந்து மாறி அக
விடுவாய்ப்பட்ட வியன் கண் மா நிலம் அக
காடு கவின் எதிர கனை பெயல் பொழிதலின் அக
பொறி வரி இன வண்டு ஆர்ப்ப பல உடன் அக
நறு வீ முல்லையொடு தோன்றி தோன்ற அக
வெறி ஏன்றன்று ஏ வீ கமழ் கானம் அக
எவன் கொல் மற்று அவர் நிலை என மயங்கி அக
இகு பனி உறைக்கும் கண்ணொடு இனைபு ஆங்கு அக
இன்னாது உறைவி தொல் நலம்பெறூஉம் அக
இது நல் காலம் கண்டிசின் பகைவர் அக
மதில் முகம் முருக்கிய தொடி சிதை மருப்பின் அக
கந்து கால் ஒசிக்கும் யானை அக
வெ சின வேந்தன் வினை விடப்பெறின் ஏ அக
கயம் தலை மட பிடி பயம்பில் பட்டென அக
களிறு விளிப்படுத்த கம்பலை வெரீஇ அக
ஒய்யென எழுந்த செ வாய் குழவி அக
தாது எரு மறுகின் மூதூர் ஆங்கண் அக
எருமை நல் ஆன் பெறு முலை மாந்தும் அக
நாடு பல இறந்த நன்னராட்டிக்கு அக
ஆயம் உம் அணி இழந்து அழுங்கின்று தாய் அக
இன் தோள் தாராய் இறீஇயர் என் உயிர் என அக
கண் உம் நுதல் நீவி தண்ணென அக
தடவு நிலை நொச்சி வரி நிழல் அசஈ அக
தாழி குவளை வாடு மலர் சூட்டி அக
தரு மணல் கிடந்த பாவை என் அக
மருமகள் ஏ என முயங்கினள் அழும் அக
நல் மரம் குழீஇய நனை முதிர் சாடி அக
பல் நாள் அரித்த கோஒய் உடைப்பின் அக
மயங்கு மழை துவலையின் மறுகு உடன் பனிக்கும் அக
பழம் பல் நெல்லின் வேளூர் வாயில் அக
நறு விரை தெளித்த நாறு இணர் மாலை அக
பொறி வரி இன வண்டு ஊதல கழியும் அக
உயர் பலி பெறூஉம் உரு கெழு தெய்வம் அக
புனை இரு கதுப்பின் நீ கடுத்தோள் வயின் அக
அனையேன் ஆயின் அணங்குக என் என அக
மனையோள் தேற்றும் மகிழ்நன் ஆயின் அக
யார் கொல் வாழி தோழி நெருநல் அக
தார் பூண் களிற்றின் தலை புணை தழீஇ அக
வதுவை ஈரணி பொலிந்து நம்மொடு அக
புதுவது வந்த காவிரி அக
கோடு தோய் மலிர் நிறை ஆடியோர் ஏ அக
வயங்கு மணி பொருத வகை அமை வனப்பின் அக
பசு காழ் அல்குல் மாஅயோளொடு அக
வினை வனப்பு எய்திய புனை பூ சேக்கை அக
விண் பொரு நெடு நகர் தங்கி இன்று ஏ அக
இனிது உடன் கழிந்தன்று மன் ஏ நாளை அக
பொருந்தா கண்ணேம் புலம்பு வந்து உறுதர அக
சேக்குவம் கொல் ஓ நெஞ்சு ஏ சாத்து எறிந்து அக
அதர் கூட்டு உண்ணும் அணங்கு உடை பகழி அக
கொடு வில் ஆடவர் படு பகை வெரீஇ அக
ஊர் எழுந்து உலறிய பீர் எழு முது பாழ் அக
முருங்கை மேய்ந்த பெரு கை யானை அக
வெரி ஓங்கு சிறுபுறம் உரிஞ ஒல்கி அக
இட்டிகை நெடு சுவர் விட்டம் வீழ்ந்தென அக
மணிப்புறா துறந்த மரம் சோர் மாடத்து அக
எழுது அணி கடவுள் போகலின் புல்லென்று அக
ஒழுகு பலி மறந்த மெழுகா புன் திணை அக
பால் நாய் துள்ளிய பறை கண் சிற்றில் அக
குயில் காழ் சிதைய மண்டி அயில் வாய் அக
கூர் முக சிதலை வேய்ந்த அக
போர் மடி நல் இறை பொதியிலான் ஏ அக
யாமம் நும்மொடு கழிப்பி நோய் மிக அக
பனி வார் கண்ணேம் வைகுதும் இனி ஏ அக
ஆன்றல் வேண்டும் வான் தோய் வெற்ப அக
பல் ஆன் குன்றில் படு நிழல் சேர்ந்த அக
நல் ஆன் பரப்பின் குழுமூர் ஆங்கண் அக
கொடை கடன் ஏன்ற கோடா நெஞ்சின் அக
உதியன் அட்டில் போல ஒலி எழுந்து அக
அருவி ஆர்க்கும் பெரு வரை சிலம்பின் அக
ஈன்ற அணி இரு பிடி தழீஇ களிறு தன் அக
தூங்கு நடை குழவி துயில் புறங்காப்ப அக
ஒடுங்கு அளை புலம்ப போகி கடுங்கண் அக
வாள் வரி வய புலி கல் முழை உரற அக
கானவர் மடிந்த கங்குல் அக
மான் அதர் சிறு நெறி வருதல் நீ ஏ அக
மரம் தலை கரிந்து நிலம் பயம் வாட அக
அலங்கு கதிர் வேய்ந்த அழல் திகழ் நனம் தலை அக
புலி தொலைத்து உண்ட பெரு களிற்று ஒழி ஊன் அக
கலி கெழு மறவர் காழ் கோத்து ஒழிந்ததை அக
ஞெலி கோல் சிறு தீ மாட்டி ஒலி திரை அக
கடல் விளை அமிழ்தின் கணம் சால் உமணர் அக
சுனை கொள் தீம் நீர் சோற்று உலை கூட்டும் அக
சுரம் பல கடந்த நம் வயின் படர்ந்து நனி அக
பசலை பாய்ந்த மேனியள் நெடிது நினைந்து அக
செல் கதிர் மழுகிய புலம்பு கொள் மாலை அக
மெல் விரல் சேர்த்திய நுதலள் மல்கி அக
கயல் உமிழ் நீரின் கண் பனி வார அக
பெரு தோள் நெகிழ்ந்த செல்லலொடு அக
வருந்தும் ஆல் அளியள் திருந்து இழை தான் ஏ அக
கானல் உம் கழறாது கழி கூறாது அக
தேன் இமிர் நறு மலர் புன்னை உம் மொழியாது அக
ஒரு நின் அல்லது பிறிது யாது உம் இலன் ஏ அக
இரு கழி மலர்ந்த கண் போல் நெய்தல் அக
கமழ் இதழ் நாற்றம் அமிழ்து என நசஈ அக
தண் தாது ஊதிய வண்டு இனம் களி சிறந்து அக
பறஈ தளரும் துறைவனை நீ ஏ அக
சொல்லல் வேண்டும் ஆல் அலவ பல் கால் அக
கைதை அம் படு சினை எவ்வமொடு அசாஅம் அக
கடல் சிறு காக்கை காமர் பெடையொடு அக
கோட்டுமீன் வழங்கும் வேட்டம் மடி பரப்பின் அக
வெள் இறா கனவும் நள்ளென் யாமத்து அக
நின் உறு விழுமம் களைந்தோள் அக
தன் உறு விழுமம் நீந்தும் ஓ என ஏ அக
நுதல் உம் நுண் பசப்பு இவரும் தோள் அக
அகல் மலை இறும்பின் ஆய்ந்து கொண்டு அறுத்த அக
பணை எழில் அழிய வாடும் நாள் உம் அக
நினைவல் மாது அவர் பண்பு என்று ஓவாது அக
இனையல் வாழி தோழி புணர்வர் அக
இலங்கு கோல் ஆய் தொடி நெகிழ பொருள் புரிந்து அக
அலம் தலை ஞெமையத்து அதர் அடைந்து இருந்த அக
மால் வரை சீறூர் மருள் பல் மாக்கள் அக
கோள் வல் ஏற்றை ஓசை ஓர்மார் அக
திருத்தி கொண்ட அம்பினர் நோன் சிலை அக
எருத்தத்து இரீஇ இடம் தொறும் படர்தலின் அக
கீழ்ப்படு தாரம் உண்ணா மேல் சினை அக
பழம் போல் சேற்ற தீம் புழல் உணீஇய அக
கரு கோட்டு இருப்பை ஊரும் அக
பெரு கை எண்கின் சுரன் இறந்தோர் ஏ அக
வாரணம் உரறும் நீர் திகழ் சிலம்பில் அக
பிரசமொடு விரஈய வயங்கு வெள் அருவி அக
இன் இசை இமிழ் இயம் கடுப்ப இம்மென அக
கல் முகை விடர் அகம் சிலம்ப வீழும் அக
காம்பு தலைமணந்த ஓங்கு மலை சாரல் அக
இரும்பு வடித்தன்ன கரு கை கானவன் அக
விரி மலர் மராஅம் பொருந்தி கோல் தெரிந்து அக
வரி நுதல் யானை அரு நிறத்து அழுத்தி அக
இகல் அடு முன்பின் வெள் கோடு கொண்டு தன் அக
புல் வேய் குரம்பை புலர ஊன்றி அக
முன்றில் நீடிய முழவு உறழ் பலவில் அக
பிழி மகிழ் உவகையன் கிளையொடு கலி சிறந்து அக
சாந்த ஞெகிழியின் ஊன் புழுக்கு அயரும் அக
குன்ற நாட நீ அன்பிலை ஆகுதல் அக
அறியேன் யான் அஃது அறிந்தனென் ஆயின் அக
அணி இழை உண் கண் ஆய் இதழ் குறுமகள் அக
மணி ஏர் மாண் நலம் சிதைய அக
பொன் நேர் பசலை பா இன்று மன் ஏ அக
அறம் தலை பிரியாது ஒழுகல் உம் சிறந்த அக
கேளிர் கேடு பல ஊன்றல் உம் நாள் அக
வருந்தா உள்ளமொடு இருந்தோர்க்கு இல் என அக
செய் வினை புரிந்த நெஞ்சினர் நறு நுதல் அக
மை ஈர் ஓதி அரு படர் உழத்தல் அக
சில் நாள் தாங்கல் வேண்டும் என்று நின் அக
நல் மாண் எல் வளை திருத்தினர் ஆயின் அக
வருவர் வாழி தோழி பல புரி அக
வார் கயிற்று ஒழுகை நோன் சுவல் கொளீஇ அக
பகடு துறை ஏற்றத்து உமண் விளி வெரீஇ அக
உழைமான் அம் பிணை இனன் இரிந்து ஓட அக
காடு கவின் அழிய உரஈ கோடை அக
நின்று தின விளிந்த அம் பணை நெடு வேய் அக
கண் விட தெறிக்கும் மண்ணா முத்தம் அக
கழங்கு உறழ் தோன்றல பழ குழித்து தாஅம் அக
இன் களி நறவின் இயல் தேர் நன்னன் அக
விண் பொரு நெடு வரை கவாஅன் அக
பொன் படு மருங்கின் மலை இறந்தோர் ஏ அக
இரு பெரு வேந்தர் மாறு கொள் வியன் களத்து அக
ஒரு படை கொண்டு வரு பெயர்க்கும் அக
செல்வம் உடையோர்க்கு நின்றன்று விறல் என அக
பூக்கோள் ஏய தண்ணுமை விலக்கி அக
செல்வேம் ஆதல் அறியாள் முல்லை அக
நேர் கால் முது கொடி குழைப்ப நீர் சொரிந்து அக
காலை வானத்து கடு குரல் கொண்மூ அக
முழங்குதொறும் கையற்று ஒடுங்கி நம் புலந்து அக
பழங்கண் கொண்ட பசலை மேனியள் அக
யாங்கு ஆகுவள் கொல் தான் ஏ வேங்கை அக
ஊழுறு நறு வீ கடுப்ப கேழ் கொள அக
ஆகத்து அரும்பிய மாசு அறு சுணங்கினள் அக
நல் மணல் வியல் இடை நடந்த அக
சில் மெல் ஒதுக்கின் மாஅயோள் ஏ அக
வீங்கு விளிம்பு உரீஇய விசை அமை நோன் சிலை அக
வாங்கு தொடை பிழையா வன்கண் ஆடவர் அக
விடுதொறும் விளிக்கும் வெ வாய் வாளி அக
ஆறு செல் வம்பலர் உயிர் செல பெயர்ப்பின் அக
பாறு கிளை பயிர்ந்து படு முடை கவரும் அக
வெ சுரம் இறந்த காதலர் நெஞ்சு உண அக
அரிய வஞ்சினம் சொல்லி உம் பல் மாண் அக
தெரி வளை முன்கை பற்றி உம் வினை முடித்து அக
வருதும் என்றனர் அன்று ஏ தோழி அக
கால் இயல் நெடு தேர் கை வண் செழியன் அக
ஆலங்கானத்து அமர் கடந்து உயர்த்த அக
வேலினும் பல் ஊழ் மின்னி முரசு என அக
மா இரு விசும்பில் கடி இடி பயிற்றி அக
நேர் கதிர் நிரைத்த நேமி அம் செல்வன் அக
போர் அடங்கு அகலம் பொருந்திய தார் போல் அக
திருவில் தேஎத்து குலஈ உரு கெழு அக
மண் பயம் பூப்ப பாஅய் அக
தண் பெயல் எழிலி தாழ்ந்த போழ்து ஏ அக
கடல் கண்டன்ன கண் அகல் பரப்பின் அக
நிலம் பக வீழ்ந்த வேர் முதிர் கிழங்கின் அக
கழை கண்டன்ன தூம்பு உடை திரள் கால் அக
களிற்று செவி அன்ன பாசு அடை மருங்கில் அக
கழு நிவந்தன்ன கொழு முகை இடை அக
முறுவல் முகத்தின் பல் மலர் தயங்க அக
பூத்த தாமரை புள் இமிழ் பழனத்து அக
வேப்பு நனை அன்ன நெடு கண் ஈர் ஞெண்டு அக
இரை தேர் வெள் குருகு அஞ்சி அயலது அக
ஒலித்த பகன்றை இரு சேற்று அள்ளல் அக
திதலையின் வரிப்ப ஓடி விரைந்து தன் அக
நீர் மலி மண் அளை செறியும் ஊர அக
மனை நகு வயலை மரன் இவர் கொழும் கொடி அக
அரி மலர் ஆம்பலொடு ஆர் தழை தஈ அக
விழவு ஆடு மகளிரொடு தழூஉ அணி பொலிந்து அக
மலர் ஏர் உண் கண் மாண் இழை முன்கை அக
குறு தொடி துடக்கிய நெடு தொடர் விடுத்தது அக
உடன்றனள் போலும் நின் காதலி எம் போல் அக
புல் உளை குடுமி புதல்வன் பயந்து அக
நெல் உடை நெடு நகர் நின் இன்று உறைய அக
என்ன கடத்தள் ஓ மற்று ஏ தன் முகத்து அக
எழுது எழில் சிதைய அழுதனள் ஏங்கி அக
அடித்தென உருத்த தித்தி பல் ஊழ் அக
நொடித்தென சிவந்த மெல் விரல் திருகுபு அக
கூர் நுனை மழுகிய எயிற்றள் அக
ஊர் முழுது உம் நுவலும் நின் காணிய சென்ம் ஏ அக
தொல் நலம் சிதைய சாஅய் அல்கல் உம் அக
இன்னும் வாரார் இனி எவன் செய்கு என அக
பெரு புலம்புறுதல் ஓம்புமதி சிறு கண் அக
இரு பிடி தட கை மான நெய் அருந்து அக
ஒருங்கு பிணித்து இயன்ற நெறி கொள் ஐம்பால் அக
தேம் கமழ் வெறி மலர் பெய்ம்மார் காண்பின் அக
கழை அமல் சிலம்பின் வழை தலை வாட அக
கதிர் கதம் கற்ற ஏ கல் நெறி இடை அக
பை கொடி பாகல் செ கனி நசஈ அக
கான மஞ்ஞை கமம் சூல் மா பெடை அக
அயிர் யாற்று அடை கரை வயிரின் நரலும் அக
காடு இறந்து அகன்றோர் நீடினர் ஆயினும் அக
வல்லே வருவர் போலும் வென் வேல் அக
இலை நிறம் பெயர ஓச்சி மாற்றோர் அக
மலை மருள் யானை மண்டு அமர் ஒழித்த அக
கழல் கால் பண்ணன் காவிரி வட வயின் அக
நிழல் கயம் தழீஇய நெடு கால் மாவின் அக
தளிர் ஏர் ஆகம் தகை பெற முகைந்த அக
அணங்கு உடை வன முலை தாஅய நின் அக
சுணங்கு இடை வரித்த தொய்யிலை நினைந்து ஏ அக
வயிரத்து அன்ன வை ஏந்து மருப்பின் அக
வெதிர் வேர் அன்ன பரூஉ மயிர் பன்றி அக
பறை கண் அன்ன நிறை சுனை பருகி அக
நீலத்து அன்ன அகல் இலை சேம்பின் அக
பிண்டம் அன்ன கொழும் கிழங்கு மாந்தி அக
பிடி மடிந்தன்ன கல் மிசை ஊழ் இழிபு அக
யாறு சேர்ந்தன்ன ஊறு நீர் படாஅர் அக
பை புதல் நளி சினை குருகு இருந்தன்ன அக
வண் பிணி அவிழ்ந்த வெள் கூதாளத்து அக
அலங்கு குலை அலரி தீண்டி தாது உக அக
பொன் உரை கட்டளை கடுப்ப காண்வர அக
கிளை அமல் சிறு தினை விளை குரல் மேய்ந்து அக
கண் இனிது படுக்கும் நல் மலை நாடனொடு அக
உணர்ந்தனை புணர்ந்த நீ உம் நின் தோள் அக
பணை கவின் அழியாது துணை புணர்ந்து என்றும் அக
தவல் இல் உலகத்து உறஈயர் ஓ தோழி அக
எல்லை உம் இரவு என்னாது கல்லென அக
கொண்டல் வான் மழை பொழிந்த வைகறை அக
தண் பனி அற்சிரம் தமியோர்க்கு அரிது என அக
கனவினும் பிரிவு அறியலன் ஏ அதன் தலை அக
முன் தான் கண்ட ஞான்றினும் அக
பின் பெரிது அளிக்கும் தன் பண்பினான் ஏ அக
விண் தோய் சிமைய விறல் வரை கவாஅன் அக
வெள் தேர் ஓடும் கடம் காய் மருங்கில் அக
துனை எரி பரந்த துன் அரு வியன் காட்டு அக
சிறு கண் யானை நெடு கை நீட்டி அக
வான் வாய் திறந்து உம் வண் புனல் பெறாஅது அக
கான் புலந்து கழியும் கண் அகல் பரப்பின் அக
விடு வாய் செ கணை கொடு வில் ஆடவர் அக
நல் நிலை பொறித்த கல் அதர அக
அரம்பு கொள் பூசல் களையுநர் காணா அக
சுரம் செல விரும்பினிர் ஆயின் இன் நகை அக
முருந்து என திரண்ட முள் எயிற்று துவர் வாய் அக
குவளை நாள் மலர் புரையும் உண் கண் இ அக
மதி ஏர் வாள் நுதல் புலம்ப அக
பதி பெயர்ந்து உறைதல் ஒல்லும் ஓ நுமக்கு ஏ அக
நகை நனி உடைத்து ஆல் தோழி தகை மிக அக
கோதை ஆயமொடு குவவு மணல் ஏறி அக
வீ ததை கானல் வண்டல் அயர அக
கதழ் பரி திண் தேர் கடஈ வந்து அக
தண் கயத்து அமன்ற ஒள் பூ குவளை அக
அரும்பு அலைத்து இயற்றிய சுரும்பு ஆர் கண்ணி அக
பின்னு புறம் தாழ கொன் ஏ சூட்டி அக
நல் வரல் இள முலை நோக்கி நெடிது நினைந்து அக
நில்லாது பெயர்ந்தனன் ஒருவன் அதற்கு ஏ அக
புலவு நாறு இரு கழி துழஈ பல உடன் அக
புள் இறைகொண்ட முள் உடை நெடு தோட்டு அக
தாழை மணந்து ஞாழலொடு கெழீஇ அக
படப்பை நின்ற முட தாள் புன்னை அக
பொன் நேர் நுண் தாது நோக்கி அக
என் உம் நோக்கும் இ அழுங்கல் ஊர் ஏ அக
துன் அரு கானம் உம் துணிதல் ஆற்றாய் அக
பின் நின்று பெயர சூழ்ந்தனை ஆயின் அக
என் நிலை உரைமோ நெஞ்சு ஏ ஒன்னார் அக
ஓம்பு அரண் கடந்த வீங்கு பெரு தானை அக
அடு போர் மிஞிலி செரு வேல் கடஈ அக
முருகு உறழ் முன்பொடு பொருது களம் சிவப்ப அக
ஆஅய் எயினன் வீழ்ந்தென ஞாயிற்று அக
ஒள் கதிர் உருப்பம் புதைய ஓராங்கு அக
வம்ப புள்ளின் கம்பலை பெரு தோடு அக
விசும்பு இடை தூர ஆடி மொசிந்து உடன் அக
பூ விரி அகல் துறை கணை விசை கடு நீர் அக
காவிரி பேர் யாற்று அயிர் கொண்டு ஈண்டி அக
எக்கர் இட்ட குப்பை வெள் மணல் அக
வைப்பின் யாணர் வளம் கெழு வேந்தர் அக
ஞாலம் நாறும் நலம் கெழு நல் இசை அக
நான்மறை முது நூல் முக்கண் செல்வன் அக
ஆலமுற்றம் கவின் பெற தஈய அக
பொய்கை சூழ்ந்த பொழில் மனை மகளிர் அக
கை செய் பாவை துறை கண் இறுக்கும் அக
மகர நெற்றி வான் தோய் புரிசை அக
சிகரம் தோன்றா சேண் உயர் நல் இல் அக
புகாஅர் நல் நாட்டது ஏ பகாஅர் அக
பண்டம் நாறும் வண்டு அடர் ஐம்பால் அக
பணை தகை தடஈய காண்பு இன் மெல் தோள் அக
அணங்கு சால் அரிவை இருந்த அக
மணம் கமழ் மறுகின் மணல் பெரு குன்று ஏ அக
பூ கண் வேங்கை பொன் இணர் மிலைந்து அக
வாங்கு அமை நோன் சிலை எருத்தத்து இரீஇ அக
தீம் பழ பலவின் சுளை விளை தேறல் அக
வீளை அம்பின் இளையரொடு மாந்தி அக
ஓட்டு இயல் பிழையா வய நாய் பிற்பட அக
வேட்டம் போகிய குறவன் காட்ட அக
குளவி தண் புதல் குருதியொடு துயல்வர அக
முளவுமா தொலைச்சும் குன்ற நாட அக
அரவு எறி உருமோடு ஒன்றி கால் வீழ்த்து அக
உரவு மழை பொழிந்த பானாள் கங்குல் அக
தனியஇ வந்த ஆறு நினைந்து அல்கல் உம் அக
பனியொடு கலுழும் இவள் கண் ஏ அதனால் அக
கடு பகல் வருதல் வேண்டும் தெய்ய அக
அதிர் குரல் முது கலை கறி முறி முனஈ அக
உயர் சிமை நெடு கோட்டு உகள உக்க அக
கமழ் இதழ் அலரி தாஅய் வேலன் அக
வெறி அயர் வியன் களம் கடுக்கும் அக
பெரு வரை நண்ணிய சாரலான் ஏ அக
குவளை உண் கண் கலுழ உம் திருந்து இழை அக
திதலை அல்குல் அ வரி வாட உம் அக
அத்தம் ஆர் அழுவம் நம் துறந்து அருளார் அக
சென்று சேண் இடையர் ஆயினும் நன்று உம் அக
நீடலர் என்றி தோழி பாடு ஆன்று அக
பனி துறை பெரு கடல் இறந்து நீர் பருகி அக
குவவு திரை அருந்து கொள்ளைய குடக்கு ஏர்பு அக
வயவு பிடி இனத்தின் வயின் தோன்றி அக
இரு கிளை கொண்மூ ஒருங்கு உடன் துவன்றி அக
காலை வந்தன்று ஆல் கார் ஏ மாலை அக
குளிர் கொள் பிடவின் கூர் முகை அலரி அக
வண்டு வாய் திறக்கும் தண்டா நாற்றம் அக
கூதிர் அற்சிரத்து ஊதை தூற்ற அக
பனி அலை கலங்கிய நெஞ்சமொடு அக
வருந்துவம் அல்லம் ஓ பிரிந்திசினோர் திறத்து ஏ அக
கடவுள் கற்பொடு குடிக்கு விளக்கு ஆகிய அக
புதல்வன் பயந்த புகழ் மிகு சிறப்பின் அக
நன்னராட்டிக்கு அன்றி உம் எனக்கு அக
இனிது ஆகின்று ஆல் சிறக்க நின் ஆயுள் அக
அரு தொழில் முடித்த செம்மல் உள்ளமொடு அக
சுரும்பு இமிர் மலர கானம் பிற்பட அக
வெள் பிடவு அவிழ்ந்த வீ கமழ் புறவில் அக
குண்டை கோட்ட குறு முள் கள்ளி அக
புன் தலை புதைத்த கொழும் கொடி முல்லை அக
ஆர் கழல் புது பூ உயிர்ப்பின் நீக்கி அக
தெள் அறல் பருகிய திரி மருப்பு எழில் கலை அக
புள்ளி அம் பிணையொடு வதியும் ஆங்கண் அக
கோடு உடை கையர் துளர் எறி வினைஞர் அக
அரியல் ஆர்கையர் விளை மகிழ் தூங்க அக
செல் கதிர் மழுகிய உருவ ஞாயிற்று அக
செக்கர் வானம் சென்ற பொழுதில் அக
கல் பால் அருவியின் ஒலிக்கும் நல் தேர் அக
தார் மணி பல உடன் இயம்ப அக
சீர் மிகு குருசில் நீ வந்து நின்றது ஏ அக
எல் வளை ஞெகிழ சாஅய் ஆய் இழை அக
நல் எழில் பணை தோள் இரு கவின் அழிய அக
பெரு கையற்ற நெஞ்சமொடு நம் துறந்து அக
இரும்பின் இன் உயிர் உடையோர் போல அக
வலித்து வல்லினர் காதலர் வாடல் அக
ஒலி கழை நிவந்த நெல் உடை நெடு வெதிர் அக
கலி கொள் மள்ளர் வில் விசையின் உடைய அக
பைது அற வெம்பிய கல் பொரு பரப்பின் அக
வேனில் அத்தத்து ஆங்கண் வான் உலந்து அக
அருவி ஆன்ற உயர் சிமை மருங்கில் அக
பெரு விழா விளக்கம் போல பல உடன் அக
இலை இல மலர்ந்த இலவமொடு அக
நிலை உயர் பிறங்கல் மலை இறந்தோர் ஏ அக
வானம் வேண்டா வறன் இல் வாழ்க்கை அக
நோன் ஞாண் வினைஞர் கோள் அறிந்து ஈர்க்கும் அக
மீன் முதிர் இலஞ்சி கலித்த தாமரை அக
நீர் மிசை நிவந்த நெடு தாள் அகல் இலை அக
இரு கயம் துளங்க கால் உறுதொறும் அக
பெரு களிற்று செவியின் அலைக்கும் ஊரனொடு அக
எழுந்த கௌவை ஓ பெரிது ஏ நட்பு அக
கொழும் கோல் வேழத்து புணை துணை ஆக அக
புனல் ஆடு கேண்மை அனைத்து ஏ அவன் அக
ஒள் தொடி மகளிர் பண்டை யாழ் பாட அக
ஈர் தண் முழவின் எறி குணில் விதிர்ப்ப அக
தண் நறு சாந்தம் கமழும் தோள் மணந்து அக
இன்னும் பிறள் வயினான் ஏ மனையோள் அக
எம்மொடு புலக்கும் என்ப வென் வேல் அக
மாரி அம்பின் மழை தோல் பழையன் அக
காவிரி வைப்பின் போஒர் அன்ன என் அக
செறி வளை உடைத்தல் ஓ இலென் ஏ உரிதினின் அக
யாம் தன் பகையேம் அல்லேம் சேர்ந்தோர் அக
திரு நுதல் பசப்ப நீங்கும் அக
கொழுநன் உம் சாலும் தன் உடன் உறை பகை ஏ அக
தோள் புலம்பு அகல துஞ்சி நம்மொடு அக
நாள் பல நீடிய கரந்து உறை புணர்ச்சி அக
நாண் உடைமையின் நீங்கி சேய் நாட்டு அக
அரு பொருள் வலித்த நெஞ்சமொடு ஏகி அக
நம் உயர்வு உள்ளினர் காதலர் கறுத்தோர் அக
தெம் முனை சிதைத்த கடு பரி புரவி அக
வார் கழல் பொலிந்த வன்கண் மழவர் அக
பூ தொடை விழவின் தலை நாள் அன்ன அக
தரு மணல் ஞெமிரிய திரு நகர் முற்றம் அக
புலம்புறும் கொல் ஓ தோழி சேண் ஓங்கு அக
அலம் தலை ஞெமையத்து ஆள் இல் ஆங்கண் அக
கல் சேர்பு இருந்த சில் குடி பாக்கத்து அக
எல் விருந்து அயர ஏமத்து அல்கி அக
மனை உறை கோழி அணல் தாழ்பு அன்ன அக
கவை ஒள் தளிர கரு கால் யாஅத்து அக
வேனில் வெற்பின் கானம் காய அக
முனை எழுந்து ஓடிய கெடு நாட்டு ஆர் இடை அக
பனை வெளிறு அருந்து பை கண் யானை அக
ஒள் சுடர் முதிரா இள கதிர் அமையத்து அக
கண்படு பாயல் கை ஒடுங்கு அசை நிலை அக
வாள் வாய் சுறவின் பனி துறை நீந்தி அக
நாள் வேட்டு எழுந்த நயன் இல் பரதவர் அக
வைகு கடல் அம்பியின் தோன்றும் அக
மை படு மா மலை விலங்கிய சுரன் ஏ அக
பெரு கடல் முகந்த இரு கிளை கொண்மூ அக
இருண்டு உயர் விசும்பின் வலன் ஏர்பு வளஈ அக
போர்ப்பு உறு முரசின் இரங்கி முறை புரிந்து அக
அறன் நெறி பிழையா திறன் அறி மன்னர் அக
அரு சமத்து எதிர்ந்த பெரு செய் ஆடவர் அக
கழித்து எறி வாளின் நளிப்பன விளங்கும் அக
மின் உடை கருவியஇ ஆகி நாள் உம் அக
கொன் ஏ செய்தி ஓ அரவம் பொன் என அக
மலர்ந்த வேங்கை மலி தொடர் அடைச்சி அக
பொலிந்த ஆயமொடு காண்தக இயலி அக
தழலை வாங்கி உம் தட்டை ஓப்பி அக
அழல் ஏர் செயலை அம் தழை அசஈ உம் அக
குறமகள் காக்கும் ஏனல் அக
புறம் உம் தருதி ஓ வாழிய மழை ஏ அக
பசு பழ பலவின் கானம் வெம்பி அக
விசும்பு கண் அழிய வேனில் நீடி அக
கயம் கண் அற்ற கல் ஓங்கு வைப்பின் அக
நாறு உயிர் மட பிடி தழீஇ வேறு நாட்டு அக
விழவு படர் மள்ளரின் முழவு எடுத்து உயரி அக
களிறு அதர்ப்படுத்த கல் உயர் கவாஅன் அக
வெ வரை அத்தம் சுட்டி பையென அக
வயலை அம் பிணையல் வார்ந்த கவர்வுற அக
திதலை அல்குல் குறுமகள் அவனொடு அக
சென்று பிறள் ஆகிய அளவை என்றும் அக
படர் மலி எவ்வமொடு மாதிரம் துழஈ அக
மனை மருண்டு இருந்த என்னினும் நனை மகிழ் அக
நன்னராளர் கூடு கொள் இன் இயம் அக
தேர் ஊர் தெருவில் ததும்பும் அக
ஊர் இழந்தன்று தன் வீழ்வு உறு பொருள் ஏ அக
திரை உழந்து அசஈய நிரை வளை ஆயமொடு அக
உப்பின் குப்பை ஏறி எல் பட அக
வரு திமில் எண்ணும் துறைவனொடு ஊர் ஏ அக
ஒரு தன் கொடுமையின் அலர் பாடும் ஏ அக
அலமரல் மழை கண் அமர்ந்து நோக்காள் அக
அலையல் வாழி வேண்டு அன்னை உயர் சிமை அக
பொதும்பில் புன்னை சினை சேர்பு இருந்த அக
வம்ப நாரை இரிய ஒரு நாள் அக
பொங்கு வரல் ஊதையொடு புணரி அலைப்ப உம் அக
உழை கடல் வழங்கல் உம் உரியன் அதன் தலை அக
இரு கழி புகாஅர் பொருந்த தாக்கி அக
வய சுறா எறிந்தென வலவன் அழிப்ப அக
எழில் பயம் குன்றிய சிறை அழி தொழில அக
நிரை மணி புரவி விரை நடை தவிர அக
இழுமென் கானல் விழு மணல் அசஈ அக
ஆய்ந்த பரியன் வந்து இவண் அக
மான்ற மாலை சேர்ந்தன்று ஓ இலன் ஏ அக
அத்த பாதிரி துய் தலை புது வீ அக
எரி இதழ் அலரியொடு இடைப்பட விரஈ அக
வண் தோட்டு தொடுத்த வண்டு படு கண்ணி அக
தோல் புதை சிரற்று அடி கோல் உடை உமணர் அக
ஊர் கண்டன்ன ஆரம் வாங்கி அக
அரு சுரம் இவர்ந்த அசைவு இல் நோன் தாள் அக
திருந்து பகட்டு இயம்பும் கொடு மணி புரிந்து அவா அக
மடி விடு வீளையொடு கடிது எதிர் ஓடி அக
ஓமை அம் பெரு காட்டு வரூஉம் வம்பலர்க்கு அக
ஏமம் செப்பும் என்றூழ் நீள் இடை அக
அரு பொருள் நசஈ பிரிந்து உறை வல்லி அக
சென்று வினை எண்ணுதி ஆயின் நன்று உம் அக
உரைத்திசின் வாழி என் நெஞ்சு ஏ நிரை முகை அக
முல்லை அருந்தும் மெல்லிய ஆகி அக
அறல் என விரிந்த உறல் இன் சாயல் அக
ஒலி இரு கூந்தல் தேறும் என அக
வலிய கூற உம் வல்லை ஓ மற்று ஏ அக
மதி இருப்பன்ன மாசு அறு சுடர் நுதல் அக
பொன் நேர் வண்ணம் கொண்டன்று அன்னோ அக
யாங்கு ஆகுவள் கொல் தான் ஏ விசும்பின் அக
எய்யா வரி வில் அன்ன பை தார் அக
செ வாய் சிறு கிளி சிதைய வாங்கி அக
பொறை மெலிந்திட்ட புன் புற பெரு குரல் அக
வளை சிறை வாரணம் கிளையொடு கவர அக
ஏனல் உம் இறங்கு பொறை உயிர்த்தன பானாள் அக
நீ வந்து அளிக்குவை எனின் ஏ மால் வரை அக
மை படு விடர் அகம் துழஈ ஒய்யென அக
அருவி தந்த அரவு உமிழ் திரு மணி அக
பெரு வரை சிறுகுடி மறுகு விளக்குறுத்தலின் அக
இரவு உம் இழந்தனள் அளியள் உரவு பெயல் அக
உரும் இறைகொண்ட உயர் சிமை அக
பெரு மலை நாட நின் மலர்ந்த மார்பு ஏ அக
கான் உயர் மருங்கில் கவலை அல்லது அக
வானம் வேண்டா வில் ஏர் உழவர் அக
பெரு நாள் வேட்டம் கிளை எழ வாய்த்த அக
பொரு களத்து ஒழிந்த குருதி செ வாய் அக
பொறித்த போலும் வால் நிற எருத்தின் அக
அணிந்த போலும் செ செவி எருவை அக
குறு பொறை எழுந்த நெடு தாள் யாஅத்து அக
அரு கவட்டு உயர் சினை பிள்ளை ஊட்ட அக
விரைந்து வாய் வழுக்கிய கொழும் கண் ஊன் தடி அக
கொல் பசி முது நரி வல்சி ஆகும் அக
சுரன் நமக்கு எளிய மன் ஏ நல் மனை அக
பல் மாண் தங்கிய சாயல் இன் மொழி அக
முருந்து ஏர் முறுவல் இளையோள் அக
பெரு தோள் இன் துயில் கைவிடுகலன் ஏ அக
பேர் உறை தலஈய பெரு புலர் வைகறை அக
ஏர் இடம்படுத்த இரு மறு பூழி அக
புறம் மாறு பெற்ற பூவல் ஈரத்து அக
ஊன் கிழித்தன்ன செ சுவல் நெடு சால் அக
வித்திய மருங்கின் விதை பல நாறி அக
இரலை நல் மான் இனம் பரந்தவை போல் அக
கோடு உடை தலைக்குடை சூடிய வினைஞர் அக
கறங்கு பறை சீரின் இரங்க வாங்கி அக
களை கால் கழீஇய பெரு புன வரகின் அக
கவை கதிர் இரு புறம் கதூஉ உண்ட அக
குடுமி நெற்றி நெடு மா தோகை அக
காமர் கலவம் பரப்பி ஏமுற அக
கொல்லை உழவர் கூழ் நிழல் ஒழித்த அக
வல் இலை குருந்தின் வாங்கு சினை இருந்து அக
கிளி கடி மகளிரின் விளி பட பயிரும் அக
கார் மன் இது ஆல் தோழி போர் மிக அக
கொடுஞ்சி நெடு தேர் பூண்ட கடு பரி அக
விரி உளை நல் மான் கடஈ அக
வருதும் என்று அவர் தெளித்த போழ்து ஏ அக
அரு சுரம் இறந்த என் பெரு தோள் குறுமகள் அக
திருந்து வேல் விடலையொடு வரும் என தாய் ஏ அக
புனை மாண் இஞ்சி பூவல் ஊட்டி அக
மனை மணல் அடுத்து மாலை நாற்றி அக
உவந்து இனிது அயரும் என்ப யான் உம் அக
மான் பிணை நோக்கின் மட நல்லாளை அக
ஈன்ற நட்பிற்கு அருளான் ஆயினும் அக
இன் நகை முறுவல் ஏழையஇ பல் நாள் அக
கூந்தல் வாரி நுசுப்பு இவர்ந்து ஓம்பிய அக
நலம் புனை உதவி உம் உடையன் மன் ஏ அக
அஃது அறிகிற்பின் ஓ நன்று மன் தில்ல அக
அறுவை தோயும் ஒரு பெரு குடுமி அக
சிறு பை நாற்றிய பல் தலை கொடு கோல் அக
ஆகுவது அறியும் முது வாய் வேல அக
கூறுக மாதோ நின் கழங்கின் திட்பம் அக
மாறா வரு பனி கலுழும் கங்குலில் அக
ஆனாது துயரும் எம் கண் இனிது படீஇயர் அக
எம் மனை முந்துற தரும் ஓ அக
தன் மனை உய்க்கும் ஓ யாது அவன் குறிப்பு ஏ அக
நெடு கொடி நுடங்கும் நறவு மலி பாக்கத்து அக
நாள் துறை பட்ட மோட்டு இரு வராஅல் அக
துடி கண் கொழும் குறை நொடுத்து உண்டு ஆடி அக
வேட்டம் மறந்து துஞ்சும் கொழுநர்க்கு பாட்டி அக
ஆம்பல் அகல் இலை அமலை வெ சோறு அக
தீம் புளி பிரம்பின் திரள் கனி பெய்து அக
விடியல் வைகறை இடூஉம் ஊர அக
தொடு கலம் குறுக வாரல் தந்தை அக
கண் கவின் அழித்ததன் தப்பல் தெறுவர அக
ஒன்று மொழி கோசர் கொன்று முரண் போகிய அக
கடு தேர் திதியன் அழுந்தை கொடு குழை அக
அன்னி மிஞிலியின் இயலும் அக
நின் நல தகுவியஇ முயங்கிய மார்பு ஏ அக
மா மலர் வண்ணம் இழந்த கண் உம் அக
பூ நெகிழ் அணையின் சாஅய தோள் உம் அக
நன்னர் மாக்கள் விழைவனர் ஆய்ந்த அக
தொல் நலம் இழந்த துயரமொடு என்னதூஉம் அக
இனையல் வாழி தோழி முனை எழ அக
முன்னுவர் ஓட்டிய முரண் மிகு திருவின் அக
மறம் மிகு தானை கண்ணன் எழினி அக
தேம் முது குன்றம் இறந்தனர் ஆயினும் அக
நீடலர் யாழ நின் நிரை வளை நெகிழ அக
தோள் தாழ்பு இருளிய குவை இரு கூந்தல் அக
மடவோள் தழீஇய விறலோன் மார்பில் அக
புன் தலை புதல்வன் ஊர்பு இழிந்தாங்கு அக
கடு சூல் மட பிடி தழீஇய வெள் கோட்டு அக
இனம் சால் வேழம் கன்று ஊர்பு இழிதர அக
பள்ளி கொள்ளும் பனி சுரம் நீந்தி அக
ஒள் இணர் கொன்றை ஓங்கு மலை அத்தம் அக
வினை வலியுறூஉம் நெஞ்சமொடு அக
இனையர் ஆகி நம் பிரிந்திசினோர் ஏ அக
கூறுவம் கொல் ஓ கூறலம் என அக
கரந்த காமம் கை நிறுக்கல்லாது அக
நயந்து நாம் விட்ட நல் மொழி நம்பி அக
அரைநாள் யாமத்து விழு மழை கரந்து அக
கார் விரை கமழும் கூந்தல் தூ வினை அக
நுண் நூல் ஆகம் பொருந்தினள் வெற்பின் அக
இள மழை சூழ்ந்த மட மயில் போல அக
வண்டு வழி படர தண் மலர் வேய்ந்து அக
வில் வகுப்புற்ற நல் வாங்கு குடை சூல் அக
அம் சிலம்பு ஒடுக்கி அஞ்சினள் வந்து அக
துஞ்சு ஊர் யாமத்து முயங்கினள் பெயர்வோள் அக
ஆன்ற கற்பின் சான்ற பெரியள் அக
அம் மா அரிவை ஓ அல்லள் தெனாஅது அக
ஆஅய் நல் நாட்டு அணங்கு உடை சிலம்பில் அக
கவிரம் பெயரிய உரு கெழு கவாஅன் அக
ஏர் மலர் நிறை சுனை உறையும் அக
சூர்மகள் மாதோ என்னும் என் நெஞ்சு ஏ அக
கரை பாய் வெள் திரை கடுப்ப பல உடன் அக
நிரை கால் ஒற்றலின் கல் சேர்பு உதிரும் அக
வரை சேர் மராஅத்து ஊழ் மலர் பெயல் செத்து அக
உயங்கல் யானை நீர் நசைக்கு அலமர அக
சிலம்பி வலந்த வறு சினை வற்றல் அக
அலங்கல் உலவை அரி நிழல் அசஈ அக
திரங்கு மரல் கவ்விய கையறு தொகு நிலை அக
அரம் தின் ஊசி திரள் நுதி அன்ன அக
திண் நிலை எயிற்ற செந்நாய் எடுத்தலின் அக
வளி முனை பூளையின் ஒய்யென்று அலறிய அக
கெடு மான் இன நிரை தரீஇய கலை ஏ அக
கதிர் மாய் மாலை ஆண் குரல் விளிக்கும் அக
கடல் போல் கானம் பிற்பட பிறர் அக
செல்வேம் ஆயின் எம் செலவு நன்று என்னும் அக
ஆசை உள்ளம் அசைவு இன்று துரப்ப அக
நீ செலற்கு உரியஇ நெஞ்சு ஏ வேய் போல் அக
தடையின மன்னும் தண்ணிய திரண்ட அக
பெரு தோள் அரிவை ஒழிய குடாஅது அக
இரு பொன் வாகைப்பெருந்துறை செருவில் அக
பொலம் பூண் நன்னன் பொருது களத்து ஒழிய அக
வலம் படு கொற்றம் தந்த வாய் வாள் அக
களங்காய் கண்ணி நார் முடி சேரல் அக
இழந்த நாடு தந்தன்ன அக
வளம் பெரிது பெறினும் வாரலென் யான் ஏ அக
நிலாவின் இலங்கு மணல் மலி மறுகில் அக
புலால் அம் சேரி புல் வேய் குரம்பை அக
ஊர் என உணரா சிறுமையொடு நீர் உடுத்து அக
இன்னா உறையுட்டு ஆயினும் இன்பம் அக
ஒரு நாள் உறைந்திசினோர்க்கு உம் வழி அக
தம் பதி மறக்கும் பண்பின் எம் அக
வந்தனை சென்மோ வளை மேய் பரப்ப அக
பொம்மல் படு திரை கம்மென உடைதரும் அக
மரன் ஓங்கு ஒரு சிறை பல பாராட்டி அக
எல்லை எம்மொடு கழிப்பி எல் உற அக
நல் தேர் பூட்டல் உம் உரியீர் அற்று அன்று அக
சேந்தனிர் செல்குவிர் ஆயின் யாம் உம் அக
எம் வரை அளவையின் பெட்குவம் அக
நும் ஒப்பது ஓ உரைத்திசின் எமக்கு ஏ அக
அம்ம வாழி தோழி பொன்னின் அக
அவிர் எழில் நுடங்கும் அணி கிளர் ஓடை அக
வினை நவில் யானை விறல் போர் பாண்டியன் அக
புகழ் மலி சிறப்பின் கொற்கை முன்துறை அக
அவிர் கதிர் முத்தமொடு வலம்புரி சொரிந்து அக
தழை அணி பொலிந்த கோடு ஏந்து அல்குல் அக
பழையர் மகளிர் பனி துறை பரவ அக
பகலோன் மறைந்த அந்தி ஆர் இடை அக
உரு கெழு பெரு கடல் உவவு கிளர்ந்தாங்கு அக
அலர் உம் மன்று பட்டன்று ஏ அன்னை அக
பொருந்தா கண்ணள் வெய்ய உயிர்க்கும் என்று அக
எவன் கையற்றனை இகுளை சோழர் அக
வெண்ணெல் வைப்பின் நல் நாடு பெறினும் அக
ஆண்டு அமைந்து உறைநர் அல்லர் முனாஅது அக
வான் புகு தலைய குன்றத்து கவாஅன் அக
பெரு கை எண்கின் பேழ் வாய் ஏற்றை அக
இருள் துணிந்தன்ன குவவு மயிர் குருளை அக
தோல் முலை பிணவொடு திளைக்கும் அக
வேனில் நீடிய சுரன் இறந்தோர் ஏ அக
வயங்கு வெள் அருவிய குன்றத்து கவாஅன் அக
கயம் தலை மட பிடி இனன் ஏம் ஆர்ப்ப அக
புலி பகை வென்ற புண் கூர் யானை அக
கல் அக சிலம்பில் கை எடுத்து உயிர்ப்பின்
நல் இணர் வேங்கை நறு வீ கொல்லன் அக
குருகு ஊது மிதி உலை பிதிர்வின் பொங்கி அக
சிறு பல் மின்மினி போல பல உடன் அக
மணி நிற இரு புதல் தாவும் நாட அக
யாம் ஏ அன்றி உம் உளர் கொல் பானாள் அக
உத்தி அரவின் பை தலை துமிய அக
உர உரும் உரறும் உட்குவரு நனம் தலை அக
தவிர்வு இல் உள்ளமொடு எஃகு துணை ஆக அக
கனை இருள் பரந்த கல் அதர் சிறு நெறி அக
தேராது வரூஉம் நின் வயின் அக
ஆர் அஞர் அரு படர் நீந்துவோர் ஏ அக
உவக்குநள் ஆயினும் உடலுநள் அக
யாய் அறிந்து உணர்க என்னார் தீ வாய் அக
அலர் வினை மேவல் அம்பல் பெண்டிர் அக
இன்னள் இனையள் நின் மகள் என பல் நாள் அக
எனக்கு வந்து உரைப்ப உம் தனக்கு உரைப்பு அறியேன் அக
நாணுவள் இவள் என நனி கரந்து உறையும் அக
யான் இ வறு மனை ஒழிய தான் ஏ அக
அன்னை அறியின் இவண் உறை வாழ்க்கை அக
எனக்கு எளிது ஆகல் இல் என கழல் கால் அக
மின் ஒளிர் நெடு வேல் இளையோன் முன்னுற அக
பல் மலை அரு சுரம் போகிய தனக்கு யான் அக
அன்னேன் அன்மை நல் வாய் ஆக அக
மான் அதர் மயங்கிய மலை முதல் சிறு நெறி அக
வெய்து இடையுறாஅது எய்தி முன்னர் அக
புல்லென் மா மலை புலம்பு கொள் சீறூர் அக
செல் விருந்து ஆற்றி துச்சில் இருத்த அக
நுனை குழைத்து அலமரும் நொச்சி அக
மனை கெழு பெண்டு யான் ஆகுக மன் ஏ அக
உலகு உடன் நிழற்றிய தொலையா வெள் குடை அக
கடல் போல் தானை கலி மா வழுதி அக
வென்று அமர் உழந்த வியன் பெரு பாசறை அக
சென்று வினை முடித்தனம் ஆயின் இன்று ஏ அக
கார் பெயற்கு எதிரிய காண்தகு புறவில் அக
கணம் கொள் வண்டின் அம் சிறை தொழுதி அக
மணம் கமழ் முல்லை மாலை ஆர்ப்ப அக
உது காண் வந்தன்று பொழுது ஏ வல் விரைந்து அக
செல்க பாக நின் நல் வினை நெடு தேர் அக
வெண்ணெல் அரிநர் மடி வாய் தண்ணுமை அக
பல் மலர் பொய்கை படு புள் ஓப்பும் அக
காய் நெல் படப்பை வாணன் சிறுகுடி அக
தண்டலை கமழும் கூந்தல் அக
ஒள் தொடி மடந்தை தோள் இணை பெற ஏ அக
உயிர் கலந்து ஒன்றிய தொன்று படு நட்பின் அக
செயிர் தீர் நெஞ்சமொடு செறிந்தோர் போல அக
தையல் நின் வயின் பிரியலம் யாம் என அக
பொய் வல் உள்ளமொடு புரிவு உண கூறி அக
துணிவு இல் கொள்கையர் ஆகி இனி ஏ அக
நோய் மலி வருத்தமொடு நுதல் பசப்பு ஊர அக
நாம் அழ துறந்தனர் ஆயினும் தாம் ஏ அக
வாய்மொழி நிலஈய சேண் விளங்கு நல் இசை அக
வளம் கெழு கோசர் விளங்கு படை நூறி அக
நிலம் கொள வெஃகிய பொலம் பூண் கிள்ளி அக
பூ விரி நெடு கழி நாப்பண் பெரு பெயர் அக
காவிரி படப்பை பட்டினத்து அன்ன அக
செழு நகர் நல் விருந்து அயர்மார் ஏமுற அக
விழு நிதி எளிதினின் எய்துக தில்ல அக
மழை கால் அற்சிரத்து மால் இருள் நீங்கி அக
நீடு அமை நிவந்த நிழல் படு சிலம்பில் அக
கடாஅ யானை கவுள் மருங்கு உறழ அக
ஆம் ஊர்பு இழிதரு காமர் சென்னி அக
புலி உரி வரி அதள் கடுப்ப கலி சிறந்து அக
நாள் பூ வேங்கை நறு மலர் உதிர அக
மேக்கு எழு பெரு சினை ஏறி கண கலை அக
கூப்பிடூஉ உகளும் குன்று அக சிறு நெறி
கல் பிறங்கு ஆர் இடை விலங்கிய அக
சொல் பெயர் தேஎத்த சுரன் இறந்தோர் ஏ அக
என் எனப்படும் கொல் தோழி நல் மகிழ் அக
பேடி பெண் கொண்டு ஆடுகை கடுப்ப அக
நகுவர பணைத்த திரி மருப்பு எருமை அக
மயிர் கவின் கொண்ட மா தோல் இரு புறம் அக
சிறு தொழில் மகாஅர் ஏறி சேணோர்க்கு அக
துறுகல் மந்தியின் தோன்றும் ஊரன் அக
மாரி ஈங்கை மா தளிர் அன்ன அக
அம் மா மேனி ஆய் இழை மகளிர் அக
ஆரம் தாங்கிய அலர் முலை ஆகத்து அக
ஆரா காதலொடு தார் இடை குழைய அக
முழவு முகம் புலரா விழவு உடை வியல் நகர் அக
வதுவை மேவலன் ஆகலின் அது புலந்து அக
அடு போர் வேளிர் வீரை முன்துறை அக
நெடு வெள் உப்பின் நிரம்பா குப்பை அக
பெரு பெயற்கு உருகியாஅங்கு அக
திருந்து இழை நெகிழ்ந்தன தட மெல் தோள் ஏ அக
அணங்கு உடை முந்நீர் பரந்த செறுவின் அக
உணங்கு திறம் பெயர்ந்த வெள் கல் அமிழ்தம் அக
குட புல மருங்கின் உய்ம்மார் புள் ஓர்த்து அக
படை அமைத்து எழுந்த பெரு செய் ஆடவர் அக
நிரை பரம் பொறைய நரை புற கழுதை அக
குறை குளம்பு உதைத்த கல் பிறழ் இயவின் அக
வெ சுரம் போழ்ந்த அஞ்சுவரு கவலை அக
மிஞிறு ஆர் கடாஅம் கரந்து விடு கவுள அக
வெயில் தின வருந்திய நீடு மருப்பு ஒருத்தல் அக
பிணர் அழி பெரு கை புரண்ட கூவல் அக
தெள் கண் உவரி குறை குட முகவை அக
அறன் இலாளன் தோண்ட வெய்து உயிர்த்து அக
பிறை நுதல் வியர்ப்ப உண்டனள் கொல் ஓ அக
தேம் கலந்து அளஈய தீம் பால் ஏந்தி அக
கூழை உளர்ந்து மோழைமை கூற உம் அக
மறுத்த சொல்லள் ஆகி அக
வெறுத்த உள்ளமொடு உண்ணாதோள் ஏ அக
யாம இரவின் நெடு கடை நின்று அக
தேம் முதிர் சிமைய குன்றம் பாடும் அக
நுண் கோல் அகவுநர் வேண்டின் வெள் கோட்டு அக
அண்ணல் யானை ஈயும் வண் மகிழ் அக
வெளியன் வேண்மான் ஆஅய் எயினன் அக
அளி இயல் வாழ்க்கை பாழி பறந்தலை அக
இழை அணி யானை இயல் தேர் மிஞிலியொடு அக
நண்பகல் உற்ற செருவில் புண் கூர்ந்து அக
ஒள் வாள் மயங்கு அமர் வீழ்ந்தென புள் ஒருங்கு அக
அம் கண் விசும்பின் விளங்கு ஞாயிற்று அக
ஒள் கதிர் தெறாமை சிறகரின் கோலி அக
நிழல் செய்து உழறல் காணேன் யான் என அக
படு களம் காண்டல் செல்லான் சினம் சிறந்து அக
உரு வினை நன்னன் அருளான் கரப்ப அக
பெரு விதுப்புற்ற பல் வேள் மகளிர் அக
குரூஉ பூ பை தார் அருக்கிய பூசல் அக
வசை விட கடக்கும் வயங்கு பெரு தானை அக
அகுதை கிளை தந்தாங்கு மிகு பெயல் அக
உப்பு சிறை நில்லா வெள்ளம் போல அக
நாணு வரை நில்லா காமம் நண்ணி அக
நல்கினள் வாழியர் வந்து ஏ ஓரி அக
பல் பழ பலவின் பயம் கெழு கொல்லி அக
கார் மலர் கடுப்ப நாறும் அக
ஏர் நுண் ஓதி மாஅயோள் ஏ அக
தோள் உம் தொல் கவின் தொலைந்தன நாள் அக
அன்னை உம் அரு துயர் உற்றனள் அலர் ஏ அக
பொன் அணி நெடு தேர் தென்னர் கோமான் அக
எழு உறழ் திணி தோள் இயல் தேர் செழியன் அக
நேரா எழுவர் அடிப்பட கடந்த அக
ஆலங்கானத்து ஆர்ப்பினும் பெரிது என அக
ஆழல் வாழி தோழி அவர் ஏ அக
மாஅல் யானை மற போர் புல்லி அக
காம்பு உடை நெடு வரை வேங்கடத்து உம்பர் அக
அறை இறந்து அகன்றனர் ஆயினும் நிறை அக
உள்ளார் ஆதல் ஓ அரிது ஏ செ வேல் அக
முள்ளூர் மன்னன் கழல் தொடி காரி அக
செல்லா நல் இசை நிறுத்த வல் வில் அக
ஓரி கொன்று சேரலர்க்கு ஈத்த அக
செ வேர் பலவின் பயம் கெழு கொல்லி அக
நிலைபெறு கடவுள் ஆக்கிய அக
பலர் புகழ் பாவை அன்ன நின் நலன் ஏ அக
குறி இறை குரம்பை கொலை வெ பரதவர் அக
எறி உளி பொருத ஏமுறு பெரு மீன் அக
புண் உமிழ் குருதி புலவு கடல் மறுப்பட அக
விசும்பு அணி வில்லின் போகி பசு பிசிர் அக
திரை பயில் அழுவம் உழக்கி உரன் அழிந்து அக
நிரை திமில் மருங்கில் படர்தரும் துறைவன் அக
பானாள் இரவில் நம் பணை தோள் உள்ளி அக
தான் இவண் வந்த காலை நம் ஊர் அக
கானல் அம் பெரு துறை கவின் பாராட்டி அக
ஆனாது புகழ்ந்திசினோன் ஏ இனி தன் அக
சாயல் மார்பின் பாயல் மாற்றி அக
கைதை அம் படு சினை கடு தேர் விலங்க அக
செலவு அரிது என்னும் என்பது அக
பல கேட்டனம் ஆல் தோழி நாம் ஏ அக
கேளாய் எல்ல தோழி வாலிய அக
சுதை விரிந்தன்ன பல் பூ மராஅம் அக
பறை கண்டன்ன பா அடி நோன் தாள் அக
திண் நிலை மருப்பின் வய களிறு உரிஞுதொறும் அக
தண் மழை ஆலியின் தாஅய் உழவர் அக
வெண்ணெல் வித்தின் அறை மிசை உணங்கும் அக
பனி படு சோலை வேங்கடத்து உம்பர் அக
மொழிபெயர் தேஎத்தர் ஆயினும் நல்குவர் அக
குழி இடை கொண்ட கன்று உடை பெரு நிரை அக
பிடி படு பூசலின் எய்தாது ஒழிய அக
கடு சின வேந்தன் ஏவலின் எய்தி அக
நெடு சேண் நாட்டில் தலை தார் பட்ட அக
கல்லா எழினி பல் எறிந்து அழுத்திய அக
வன்கண் கதவின் வெண்மணி வாயில் அக
மத்தி நாட்டிய கல் கெழு பனி துறை அக
நீர் ஒலித்தன்ன பேஎர் அக
அலர் நமக்கு ஒழிய அழ பிரிந்தோர் ஏ அக
தா இல் நல் பொன் தஈய பாவை அக
விண் தவழ் இள வெயில் கொண்டு நின்றன்ன அக
மிகு கவின் எய்திய தொகு குரல் ஐம்பால் அக
கிளை அரில் நாணல் கிழங்கு மணற்கு ஈன்ற அக
முளை ஓரன்ன முள் எயிற்று துவர் வாய் அக
நயவன் தைவரும் செவ்வழி நல் யாழ் அக
இசை ஓர்த்தன்ன இன் தீம் கிளவி அக
அணங்கு சால் அரிவையஇ நசஈ பெரு களிற்று அக
இனம் படி நீரின் கலங்கிய பொழுதில் அக
பெறல் அரு குரையள் என்னாய் வைகல் உம் அக
இன்னா அரு சுரம் நீந்தி நீ ஏ அக
என்னை இன்னல் படுத்தனை மின்னு வசிபு அக
உரவு கார் கடுப்ப மறலி மைந்துற்று அக
விரவு மொழி கட்டூர் வேண்டு வழி கொளீஇ அக
படை நிலா இலங்கும் கடல் மருள் தானை அக
மட்டு அவிழ் தெரியல் மற போர் குட்டுவன் அக
பொரு முரண் பெறாஅது விலங்கு சினம் சிறந்து அக
செரு செய் முன்பொடு முந்நீர் முற்றி அக
ஓங்கு திரை பௌவம் நீங்க ஓட்டிய அக
நீர் மாண் எஃகம் நிறத்து சென்று அழுந்த அக
கூர் மதன் அழியர் ஓ நெஞ்சு ஏ ஆனாது அக
எளியள் அல்லோள் கருதி அக
விளியா எவ்வம் தலை தந்தோய் ஏ அக
வினை நவில் யானை விறல் போர் தொண்டையர் அக
இன மழை தவழும் ஏற்று அரு நெடு கோட்டு அக
ஓங்கு வெள் அருவி வேங்கடத்து உம்பர் அக
கொய் குழை அதிரல் வைகு புலர் அலரி அக
சுரி இரு பித்தை சுரும்பு பட சூடி அக
இகல் முனை தரீஇய ஏறு உடை பெரு நிரை அக
நனை முதிர் நறவின் நாள் பலி கொடுக்கும் அக
வால் நிண புகவின் வடுகர் தேஎத்து அக
நிழல் கவின் இழந்த நீர் இல் நீள் இடை அக
அழல் அவிர் அரு சுரம் நெடிய என்னாது அக
அகறல் ஆய்ந்தனர் ஆயினும் பகல் செல அக
பல் கதிர் வாங்கிய படு சுடர் அமையத்து அக
பெரு மரம் கொன்ற கால் புகு வியன் புனத்து அக
எரி மருள் கதிர திரு மணி இமைக்கும் அக
வெல் போர் வானவன் கொல்லி குட வரை அக
வேய் ஒழுக்கு அன்ன சாய் இறை பணை தோள் அக
பெரு கவின் சிதைய நீங்கி ஆன்றோர் அக
அரு பெறல் உலகம் அமிழ்தொடு பெறினும் அக
சென்று தாம் நீடல் ஓ இலர் ஏ என்றும் அக
கலம் பெய கவிழ்ந்த கழல் தொடி தட கை அக
வலம் படு வென்றி வாய் வாள் சோழர் அக
இலங்கு நீர் காவிரி இழி புனல் வரித்த அக
அறல் என நெறிந்த கூந்தல் அக
உறல் இன் சாயலொடு ஒன்றுதல் மறந்து ஏ அக
அகல் இரு விசும்பு அகம் புதைய பாஅய் அக
பகல் உடன் கரந்த பல் கதிர் வானம் அக
இரு களிற்று இன நிரை குளிர்ப்ப வீசி அக
பெரு பெயல் அழி துளி பொழிதல் ஆனாது அக
வேந்தன் உம் வெ பகை முரணி ஏந்து இலை அக
விடு கதிர் நெடு வேல் இமைக்கும் பாசறை அக
அடு புகழ் மேவலொடு கண்படை இலன் ஏ அக
அமரும் நம் வயினது ஏ நமர் என அக
நம் அறிவு தெளிந்த பொம்மல் ஓதி அக
யாங்கு ஆகுவள் கொல் தான் ஏ ஓங்கு விடை அக
படு சுவல் கொண்ட பகு வாய் தெள் மணி அக
ஆ பெயர் கோவலர் ஆம்பலொடு அளஈ அக
பையுள் நல் யாழ் செவ்வழி வகுப்ப அக
ஆர் உயிர் அணங்கும் தெள் இசை அக
மாரி மாலை உம் தமியள் கேட்டு ஏ அக
விலங்கு இரு சிமைய குன்றத்து உம்பர் அக
வேறு பல் மொழிய தேஎம் முன்னி அக
வினை நசஈ பரிக்கும் உரன் மிகு நெஞ்சமொடு அக
புனை மாண் எஃகம் வல வயின் ஏந்தி அக
செலல் மாண்பு உற்ற நும் வயின் வல்லே அக
வலன் ஆக என்றல் உம் நன்று மன் தில்ல அக
கடுத்தது பிழைக்குவது ஆயின் தொடுத்த அக
கை விரல் கவ்வும் கல்லா காட்சி அக
கொடுமரம் பிடித்த கோடா வன்கண் அக
வடி நவில் அம்பின் ஏவல் ஆடவர் அக
ஆள் அழித்து உயர்த்த அஞ்சுவரு பதுக்கை அக
கூர் நுதி செ வாய் எருவை சேவல் அக
படு பிண பை தலை தொடுவன குழீஇ அக
மல்லல் மொசி விரல் ஒற்றி மணி கொண்டு அக
வல் வாய் பேடைக்கு சொரியும் ஆங்கண் அக
கழிந்தோர்க்கு இரங்கும் நெஞ்சமொடு அக
ஒழிந்து இவண் உறைதல் ஆற்றுவோர்க்கு ஏ அக
நாண் கொள் நுண் கோலின் மீன் பாண் மகள் அக
தான் புனல் அடை கரை படுத்த வராஅல் அக
நார் அரி நறவு உண்டு இருந்த தந்தைக்கு அக
வஞ்சி விறகின் சுட்டு வாய் உறுக்கும் அக
தண் துறை ஊரன் பெண்டிர் எம்மை அக
பெட்டாங்கு மொழிப என்ப அ அலர் அக
பட்டனம் ஆயின் இனி எவன் ஆகியர் அக
கடல் ஆடு மகளிர் கொய்த ஞாழல் உம் அக
கழனி உழவர் குற்ற குவளை உம் அக
கடி மிளை புறவின் பூத்த முல்லையொடு அக
பல் இள கோசர் கண்ணி அயரும் அக
மல்லல் யாணர் செல்லி கோமான் அக
எறி இடத்து உலையா செறி சுரை வெள் வேல் அக
ஆதன் எழினி அரு நிறத்து அழுத்திய அக
பெரு களிற்று எவ்வம் போல அக
வருந்துப மாது அவர் சேரி யாம் செலின் ஏ அக
பெய்து புறந்தந்த பொங்கல் வெள் மழை அக
எஃகு உறு பஞ்சி துய் பட்டன்ன அக
துவலை தூவல் கழிய அகல் வயல் அக
நீடு கழை கரும்பின் கணை கால் வான் பூ அக
கோடை பூளையின் வாடையொடு துயல்வர அக
பாசு இலை பொதுளிய புதல்தொறும் பகன்றை அக
நீல் உண் பச்சை நிறம் மறைத்து அடைச்சிய அக
தோல் எறி பாண்டிலின் வாலிய மலர அக
கோழ் இலை அவரை கொழு முகை அவிழ அக
ஊழுறு தோன்றி ஒள் பூ தளை விட அக
புலம் தொறும் குருகு இனம் நரல கல்லென அக
அகன்று உறை மகளிர் அணி துறந்து நடுங்க அக
அற்சிரம் வந்தன்று அமைந்தன்று இது என அக
எ பொருள் பெறினும் பிரியன்மின் ஓ என அக
செப்புவல் வாழி ஓ துணை உடையீர்க்கு ஏ அக
நல்கா காதலர் நலன் உண்டு துறந்த அக
பாழ் படு மேனி நோக்கி நோய் பொர அக
இணர் இறுபு உடையும் நெஞ்சமொடு புணர்வு வேட்டு அக
எயிறு தீ பிறப்ப திருகி அக
நடுங்குதும் பிரியின் யாம் கடு பனி உழந்து ஏ அக
கிளை பாராட்டும் கடு நடை வய களிறு அக
முளை தருபு ஊட்டி வேண்டு குளகு அருத்த அக
வாள் நிற உருவின் ஒளிறுபு மின்னி அக
பரூஉ உறை பல் துளி சிதறி வான் நவின்று அக
பெரு வரை நளிர் சிமை அதிர வட்டித்து அக
புயல் ஏறு உரஈய வியல் இருள் நடுநாள் அக
விறல் இழை பொலிந்த காண்பு இன் சாயல் அக
தடஈ திரண்ட நின் தோள் சேர்பு அல்லதை அக
படாஅ ஆகும் எம் கண் என நீ உம் அக
இருள் மயங்கு யாமத்து இயவு கெட விலங்கி அக
வரி வயங்கு இரு புலி வழங்குநர் பார்க்கும் அக
பெரு மலை விடர் அகம் வர அரிது என்னாய் அக
வர எளிது ஆக எண்ணுதி அதனால் அக
நுண்ணிதின் கூட்டிய படு மாண் ஆரம் அக
தண்ணிது கமழும் நின் மார்பு ஒரு நாள் அக
அடைய முயங்கேம் ஆயின் யாம் உம் அக
விறல் இழை நெகிழ சாஅய்தும் அது ஏ அக
அன்னை அறியினும் அறிக அலர் வாய் அக
அம்பல் மூதூர் கேட்பினும் கேட்க அக
வண்டு இறைகொண்ட எரி மருள் தோன்றியொடு அக
ஒள் பூ வேங்கை கமழும் அக
தண் பெரு சாரல் பகல் வந்தீம் ஏ அக
சீர் கெழு வியன் நகர் சிலம்பு நக இயலி அக
ஓரை ஆயமொடு பந்து சிறிது எறியினும் அக
வாராய் ஓ என்று ஏத்தி பேர் இலை அக
பகன்றை வால் மலர் பனி நிறைந்தது போல் அக
பால் பெய் வள்ளம் சால்கை பற்றி அக
என் பாடு உண்டனை ஆயின் ஒரு கால் அக
நுந்தை பாடும் உண் என்று ஊட்டி அக
பிறந்த அதன் கொண்டு உம் சிறந்தவை செய்து யான் அக
நலம் புனைந்து எடுத்த என் பொலம் தொடி குறுமகள் அக
அறன் இலாளனொடு இறந்தனள் இனி என அக
மறந்து அமைந்து இராஅ நெஞ்சம் நோவேன் அக
பொன் வார்ந்தன்ன வை வால் எயிற்று அக
செந்நாய் வெரீஇய புகர் உழை ஒருத்தல் அக
பொரி அரை விளவின் புன் புற விளை புழல் அக
அழல் எறி கோடை தூக்கலின் கோவலர் அக
குழல் என நினையும் நீர் இல் நீள் இடை அக
மட தகை மெலிய சாஅய் அக
நடக்கும் கொல் என நோவல் யான் ஏ அக
ஊர் உம் சேரி உடன் இயஇந்து அலர் எழ அக
தேரொடு மறுகி உம் பணி மொழி பயிற்றி அக
கெடாஅ தீயின் உரு கெழு செல்லூர் அக
கடாஅ யானை குழூஉ சமம் ததைய அக
மன் மருங்கு அறுத்த மழு வாள் நெடியோன் அக
முன் முயன்று அரிதினின் முடித்த வேள்வி அக
கயிறு அரை யாத்த காண்தகு வனப்பின் அக
அரு கடி நெடு தூண் போல யாவர் உம் அக
காணல் ஆகா மாண் எழில் ஆகம் அக
உள்ளுதொறும் பனிக்கும் நெஞ்சினை நீ ஏ அக
நெடு புற நிலையினை வருந்தினை ஆயின் அக
முழங்கு கடல் ஓதம் காலை கொட்கும் அக
பழம் பல் நெல்லின் ஊணூர் ஆங்கண் அக
நோலா இரு புள் போல நெஞ்சு அமர்ந்து அக
காதல் மாறா காமர் புணர்ச்சியின் அக
இரு கழி முகந்த செ கோல் அ வலை அக
முடங்கு புற இறவொடு இன மீன் செறிக்கும் அக
நெடு கதிர் கழனி தண் சாய்க்கானத்து அக
யாணர் தண் பணை உறும் என கானல் அக
ஆயம் ஆய்ந்த சாய் இறை பணை தோள் அக
நல் எழில் சிதையா ஏமம் அக
சொல் இனி தெய்ய யாம் தெளியுமாறு ஏ அக
நனை விளை நறவின் தேறல் மாந்தி அக
புனை வினை நல் இல் தரு மணல் குவஈ அக
பொம்மல் ஓதி எம் மகள் மணன் என அக
வதுவை அயர்ந்தனர் நமர் ஏ அதனால் அக
புதுவது புனைந்த சே இலை வெள் வேல் அக
மதி உடம்பட்ட மை அணல் காளை அக
வாங்கு சினை மலிந்த திரள் அரை மராஅத்து அக
தேம் பாய் மெல் இணர் தளிரொடு கொண்டு நின் அக
தண் நறு முச்சி புனைய அவனொடு அக
கழை கவின் போகிய மழை உயர் நனம் தலை அக
களிற்று இரை பிழைத்தலின் கய வாய் வேங்கை அக
காய் சினம் சிறந்து குழுமலின் வெரீஇ அக
இரு பிடி இரியும் சோலை அக
அரு சுரம் சேறல் அயர்ந்தனென் யான் ஏ அக
வான் உற நிவந்த நீல் நிற பெரு மலை அக
கான நாடன் உறீஇய நோய்க்கு என் அக
மேனி ஆய் நலம் தொலைதலின் மொழிவென் அக
முழவு முகம் புலரா கலி கொள் ஆங்கண் அக
கழாஅர் பெரு துறை விழவின் ஆடும் அக
ஈட்டு எழில் பொலிந்த ஏந்து குவவு மொய்ம்பின் அக
ஆட்டன் அத்தி நலன் நயந்து உரஈ அக
தாழ் இரு கதுப்பின் காவிரி வவ்வலின் அக
மாதிரம் துழஈ மதி மருண்டு அலந்த அக
ஆதிமந்தி காதலன் காட்டி அக
படு கடல் புக்க பாடல் சால் சிறப்பின் அக
மருதி அன்ன மாண் புகழ் பெறீஇயர் அக
சென்மோ வாழி தோழி பல் நாள் அக
உரவு உரும் ஏறொடு மயங்கி அக
இரவு பெயல் பொழிந்த ஈர் தண் ஆறு ஏ அக
பிரிதல் வல்லியர் இது நம் துறந்தோர் அக
மறந்து உம் அமைகுவர் கொல் என்று எண்ணி அக
ஆழல் வாழி தோழி கேழல் அக
வளை மருப்பு உறழும் முளை நெடு பெரு காய் அக
நனை முதிர் முருக்கின் சினை சேர் பொங்கர் அக
காய் சின கடு வளி எடுத்தலின் வெ காட்டு அக
அழல் பொழி யானையின் ஐயென தோன்றும் அக
நிழல் இல் ஓமை நீர் நீள் இடை அக
இறந்தனர் ஆயினும் காதலர் நம் வயின் அக
மறந்து கண்படுதல் யாவது புறம் தாழ் அக
அம் பணை நெடு தோள் தங்கி தும்பி அக
அரி இனம் கடுக்கும் சுரி வணர் ஐம்பால் அக
நுண் கேழ் அடங்க வாரி பையுள் கெட அக
நல் முகை அதிரல் போதொடு குவளை அக
தண் நறு கமழ் தொடை வேய்ந்த நின் அக
மண் ஆர் கூந்தல் மரீஇய துயில் ஏ அக
செல்க பாக எல்லின்று பொழுது ஏ அக
வல்லோன் அடங்கு கயிறு அமைப்ப கொல்லன் அக
விசைத்து வாங்கு துருத்தியின் வெய்ய உயிரா அக
கொடு நுகத்து யாத்த தலைய கடு நடை அக
கால் கடுப்பு அன்ன கடு செலல் இவுளி அக
பால் கடை நுரையின் பரூஉ மிதப்பு அன்ன அக
வால் வெள் தெவிட்டல் வழி வார் நுணக்கம் அக
சிலம்பி நூலின் நுணங்குவன பாறி அக
சாந்து புலர் அகலம் மறுப்ப காண்தக அக
புது நலம்பெற்ற வெய்து நீங்கு புறவில் அக
தெறி நடை மரை கணம் இரிய மனையோள் அக
ஐது உணங்கு வல்சி பெய்து முறுக்கு உறுத்த அக
திரிமர குரல் இசை கடுப்ப வரி மணல் அக
அலங்கு கதிர் திகிரி ஆழி போழ அக
வரும் கொல் தோழி நம் இன் உயிர் துணை என அக
சில் கோல் எல் வளை ஒடுக்கி பல் கால் அக
அரு கடி வியல் நகர் நோக்கி அக
வருந்தும் ஆல் அளியள் திருந்து இழை தான் ஏ அக
அன்பு உம் மடன் சாயல் இயல்பு
என்பு நெகிழ்க்கும் கிளவி உம் பிற அக
ஒன்றுபடு கொள்கையொடு ஓராங்கு முயங்கி அக
இன்று ஏ இவணம் ஆகி நாளை அக
புதல் இவர் ஆடு அமை தும்பி குயின்ற அக
அகலா அம் துளை கோடை முகத்தலின் அக
நீர்க்கு இயங்கு இன நிரை பின்றை வார் கோல் அக
ஆய் குழல் பாணியின் ஐது வந்து இசைக்கும் அக
தேக்கு அமல் சோலை கடறு ஓங்கு அரு சுரத்து அக
யாத்த தூணி தலை திறந்தவை போல் அக
பூத்த இருப்பை குழை பொதி குவி இணர் அக
கழல் துளை முத்தின் செ நிலத்து உதிர அக
மழை துளி மறந்த அம் குடி சீறூர் அக
சேக்குவம் கொல் ஓ நெஞ்சு ஏ பூ புனை அக
புயல் என ஒலிவரும் தாழ் இரு கூந்தல் அக
செறி தொடி முன்கை நம் காதலி அக
அறிவு அஞர் நோக்கம் உம் புலவி நினைந்து ஏ அக
உணர்குவென் அல்லென் உரையல் நின் மாயம் அக
நாண் இலை மன்ற யாணர் ஊர அக
அகலுள் ஆங்கண் அம் பகை மடிவை அக
குறு தொடி மகளிர் குரூஉ புனல் முனையின் அக
பழன பை சாய் கொழுதி கழனி அக
கரந்தை அம் செறுவின் வெள் குருகு ஓப்பும் அக
வல் வில் எறுழ் தோள் பரதவர் கோமான் அக
பல் வேல் மத்தி கழாஅர் முன்துறை அக
நெடு வெள் மருதொடு வஞ்சி சாஅய அக
விடியல் வந்த பெரு நீர் காவிரி அக
தொடி அணி முன்கை நீ வெய்யோளொடு அக
முன் நாள் ஆடிய கவ்வை இ அக
வலி மிகும் முன்பின் பாணனொடு மலி தார் அக
தித்தன் வெளியன் உறந்தை நாள் அவை அக
பாடு இன் தெள் கிணை கேட்டு அஞ்சி அக
போர் அடு தானை கட்டி அக
பொராஅது ஓடிய ஆர்ப்பினும் பெரிது ஏ அக
நுதல் பசந்தன்று ஏ தோள் சாயின அக
திதலை அல்குல் வரி உம் வாடின அக
என் ஆகுவள் கொல் இவள் என பல் மாண் அக
நீர் மலி கண்ணொடு நெடிது நினைந்து ஒற்றி அக
இனையல் வாழி தோழி நனை கவுள் அக
காய் சினம் சிறந்த வாய் புகு கடாத்தொடு அக
முன்னிலை பொறாஅது முரணி பொன் இணர் அக
புலி கேழ் வேங்கை பூ சினை புலம்ப அக
முதல் பாய்ந்திட்ட முழு வலி ஒருத்தல் அக
செ நில படு நீறு ஆடி செரு மலைந்து அக
களம் கொள் மள்ளரின் முழங்கும் அத்தம் அக
பல இறந்து அகன்றனர் ஆயினும் நிலஈ அக
நோய் இலர் ஆக நம் காதலர் வாய் வாள் அக
தமிழ் அகப்படுத்த இமிழ் இசை முரசின் அக
வருநர் வரையா பெரு நாள் இருக்கை அக
தூங்கல் பாடிய ஓங்கு பெரு நல் இசை அக
பிடி மிதி வழுதுணை பெரு பெயர் தழும்பன் அக
கடி மதில் வரைப்பின் ஊணூர் உம்பர் அக
விழு நிதி துஞ்சும் வீறு பெறு திரு நகர் அக
இரு கழி படப்பை மருங்கூர் பட்டினத்து அக
எல் உமிழ் ஆவணத்து அன்ன அக
கல்லென் கம்பலை செய்து அகன்றோர் ஏ அக
பிரச பல் கிளை ஆர்ப்ப கல்லென அக
வரை இழி அருவி ஆரம் தீண்டி அக
தண் என நனைக்கும் நளிர் மலை சிலம்பில் அக
கண் என மலர்ந்த மா இதழ் குவளை அக
கல் முகை நெடு சுனை நம்மொடு ஆடி அக
பகல் ஏ இனிது